Γιατί τους άφησες;

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τι ύψη μπορείτε να πετάξετε. 
Ούτε και εσείς οι ίδιοι δεν θα το μάθετε, αν δεν ανοίξετε τα φτερά σας.
Τζον Μέισον

Ξυπνάς ένα πρωί και κοιτάς τις αλυσίδες στα πόδια σου... Κάποτε ΕΣΥ άφησες να σου τις φορέσουν... Για να σε "προστατέψουν" σου είπαν, για να νιώθεις "ασφαλής" σου είπαν, για να σε "σώσουν" σου είπαν... 
Και εσύ τους πίστεψες...

Θυμάσαι τότε...πάει καιρός, στην αρχή σου φαινόταν σαν ψέμα δεν το πίστευες ..χαμογελούσες !
ΔΕΝ αντιστάθηκες, ΔΕΝ αντέδρασες, ΔΕΝ επαναστάτησες ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ! ! ΓΙΑΤΙ;

Τις συνήθισες..
.είδες γύρω σου ότι φορούσαν κι άλλοι...πολλοί! και αφού δεν αντέδρασαν...

οι άλλοι, σιώπησες κι εσύ! Άλλωστε είδες αρχικά πως δεν σε εμπόδιζαν και πολύ στα δικά σου ταξίδια.

Ήθελες να αντισταθείς, αλλά μέσα σου ένιωθες μια παράξενη φοβία. Αναρωτιόσουν, αν αντιδράσω, αν μιλήσω, αν φωνάξω και μου σφίξουν περισσότερο τις αλυσίδες και πονέσω; Και στη σκέψη αυτή σταματούσες... Κάποιες φορές σκεφτόσουν και αναπολούσες τις μέρες που στα πόδια σου δεν υπήρχε αλυσίδα και έκανες τα ταξίδια που εσύ ήθελες. Γιατί τότε δεν άκουγες το βαρύ σύρσιμο της.... δεν ένιωθες το ασήκωτο βάρος της, δεν αισθανόσουν αυτό το σφίξιμο στα πόδια που τώρα νιώθεις.

Και ...μόλις σήμερα είδες και τα σημάδια...μόλις σήμερα πρόσεξες το αίμα που τρέχει από τα πληγωμένα σου πόδια ... μόλις σήμερα παρατήρησες ότι μέρα με τη μέρα η αλυσίδα μπαίνει όλο και πιο βαθιά μέσα στο δέρμα σου..κι αυτό που σ' έκανε να το προσέξεις είναι ο πόνος που νιώθεις στις πληγές σου... και που σιγά σιγά αυτός ο πόνος γίνεται όλο και πιο δυνατός, πιο ανυπόφορος και φτάνει ως τη ψυχή σου... 

Γιατί τους άφησες να σου βάλουν αλυσίδες;

Αρχίζεις να αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλες δυνάμεις... τα δεσμά σου βαραίνουν, έγιναν ασήκωτα. Σκέφτεσαι ότι τώρα πλέον δε μπορείς ούτε μικρές αποστάσεις να διανύσεις...δε μπορείς να κάνεις τίποτα, τα άφησες όλα στη μέση...άφησες όλη τη ζωή σου στη μέση του δρόμου...άφησες να σου τη πάρουν άλλοι...σου την πήραν άλλοι…

Γιατί τους άφησες να σου τη πάρουν

Τώρα δε τολμάς ούτε όνειρα πια να κάνεις γιατί κι αυτά φεύγουν τρέχοντας σα κυνηγημένα από το ασφυκτικό κελί της φυλακής σου ...

Και τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Αν θέλεις μπορείς να σπάσεις τα δεσμά σου, ΜΠΟΡΕΙΣ! Αρκεί ΕΣΥ να το αποφασίσεις Καμιά αλυσίδα δεν ειναι τόσο δυνατή όσο είναι η δύναμη της ψυχής σου...

Μαρίζα Τσιτμή

 oxafies.com