Αγιορείτες πατέρες διακόπτουν επίσημα το μνημόσυνο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου . .

ΒΟΜΒΑ στα θεμέλια του Αγίου Όρους ! ! !

Ήταν κάτι που το περιμέναμε αρκετό καιρό.  
Πολλοί πατέρες στο Άγιο Όρος θεωρούν ότι έχουμε φτάσει σε οριακό σημείο ιδιαίτερα μετά τη Σύνοδος της Κρήτης, η οποία σύμφωνα με τους ίδιους αλλά και με πολλούς διακεκριμένους καθηγητές Θεολόγους είναι μια άκυρη,
αιρετική και ψευτοσύνοδος για πολλούς και διαφόρους λόγους που έχουμε αναλύσει πάμπολλες φορές μέσα από τη σελίδα μας.
Η Ιερά Κοινότητα δεν έχει πάρει ακόμα θέση σχετικά με τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. Μετά από αυτή την εξέλιξη όμως είναι αναγκαίο να λάβει τεκμηριωμένη θέση, σε αντίθετη περίπτωση θα δικαιωθούν όσοι θεωρούν σκόπιμη τη σιωπή όλων των διοικητικών παραγόντων του Αγίου Όρους.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε το Άγιο Όρος να σταθεί εκεί που του ορίζει η ιστορία του ως «Πνευματικός Φάρος του Έθνους». Παρακάτω δημοσιεύουμε την επιστολή των Αγιορειτών Πατέρων με τίτλο: «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ». 
Η απόφαση της διακοπής του μνημοσύνου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου τεκμηριώνεται θεολογικά από τους πατέρες. 
Είναι υποχρεωτικό όλοι οι πιστοί να τη διαβάσουν να τη μελετήσουν και να τη διαδώσουν προς ενημέρωση όλων των μελών της Εκκλησίας.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ν γί ρει τ 8η Νοεμβρίου 2016

Σύναξις τν Παμμεγίστων Ταξιαρχν Μιχαλ κα Γαβριλ
κα πασν τν σωμάτων κα πουρανίων Δυνάμεων.
Ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γου Πνεματος,
τς γίας κα μοουσου κα ζωοποιο Τριδος.

Πρς τν ερ Κοιντητα το γου ρους κα τος Σεβαστος γους Καθηγουμνους τν ερν Μονν.
Πς ον στις μολογήσει ν μο μπροσθεν τν νθρπων, μολογσω κγ ν ατ προσθεν τοΠατρός μου το ν ορανος· στις δ᾿ ν ρνσηταί με μπροσθεν τν νθρπων, ρνσομαι ατν κγὼἔμπροσθεν το Πατρς μου το ν ορανος”.(Μτ. Ι, 32)
“Eχαριστοντες τ Θε κα Πατρ τ κανώσαντι μς ες τν μερίδα το κλήρου τν γίων ν τ φωτί”, που κατεξοχν εναι κα λέγεται μοναχισμός, τ κρότατον τς εαγγελικς πολιτείας, κλήση τς ποίας παιτε κατ τ ποστολικν λόγιον: “περιπατσαι μς ξίως το Κυρίου ες πσαν ρέσκειαν ν παντ ργ γαθ καρποφοροντες κα αξανόμενοι ες τν πίγνωσιν το Θεο”, “ ς λαμψεν ν τας καρδίαις μν πρς φωτισμν τς γνώσεως τς δόξης το Θεο έν προσώπ ησο Χριστο”, ατς τς γνώσεως δι τς φωτουργο διδασκαλας τν γων κα θεοφρων Πατρων τς κκλησας, λθαμε ες πγνωσιν τν κρισίμων δογματικν ζητημτων πστεως, τ ποα σχετίζονται μ τν παναίρεσιν το διαχριστιανικο κα διαθρησκειακο Οκουμενισμο, κα τ ποα διενεργονται κατ τς γας κα μωμτου ρθοδξου πστεως. π 114 συναπτ τη, ρχς γενομένης τ 1902, κάστοτε Πατριρχης Κωνσταντινουπλεως πρωτοστατε, ργ κα λγ, στν πιβολ τς παναιρετικς καινοφανος διδασκαλίας το Οκουμενισμο
Δυστυχς, παρατηρεται ντς τν περισσοτέρων μονν καθς κα κελλιωτικν συνοδειν καλλιέργεια νς κλίματος μεριμνίας κα διαφορίας, ποία γγίζει τ ρια τς θελημνης γνοιας, μ ποτέλεσμα ο κε μονάζοντες πατρες ν γνοον ως κα τ βασικότερα περ τς παναιρσεως το Οκουμενισμο
Τούτων οτως χόντων, κατόπιν πολλς κα μπνου προσευχς, φων τς συνεδησεως μς πδειξε ν ξεκινσουμε γνα μολογιακ, θεμελιωμνο στν ντιαιρετικ στση τν σων Πατρων το παρελθντος, ξαιρέτως τν γιορειτν.

Γιατ ο ποφσεις τς λεγομνης γας κα Μεγλης Συνδου (ΑκΜΣ), εναι αρετικές.

μελέτη τν ποφσεων τς λεγομνης γας κα Μεγλης Συνδου (ΑκΜΣ), π τ φς τς γιοπατερικς διδασκαλας κα χι κατ τν κάστου προσωπικ γνμη, μς δήγησε στ συμπέρασμα τι ν λγ Σνοδος ντ ν ρθοτομσει τν λγο τς ληθεας κα ν καταδικσει ς ΑΙΡΕΣΗ τν Οκουμενισμό, ντιθτως τν πβαλε προσδίδοντάς του πανορθόδοξον κρος, ποδεχομένη τν κκλησιαστικτητα τν πλαι ποτ καταδεδικασμνων αρέσεων το παπισμο κα το προτεσταντισμο. λήψη τς συγκεκριμνης ποφάσεως κα μνον τν καθιστ μα ντορθοδόξου πίστεως κα μολογίας ψευδοσνοδο.
1) Συγκεκριμνα στ τελικ κεμενο Σχσεις τς ρθοδξου κκλησας πρς τν λοιπνχριστιανικν κσμον’’, στν παργραφο 6 ναφρεται: “  ρθδοξος κκλησα ποδχεται τνστορικν νομασίαν τν μ ερισκομνων ν κοινωνίᾳ μετ᾿ ατς λλων τεροδξων χριστιανικνκκλησιν κα μολογιν. δ βλπουμε τ παραπλανητικ παιχνδι τν χρησιμοποιουμνων κφράσεων. χρήση φνς μέν τς κφράσεως τι κκλησίαποδέχεται”, φτέρου δέ, το χαρακτηρισμο τν αρετικν ςκκλησιν κα μολογιν”, καταφανς δηγε στ συμπέρασμα τι ΑκΜΣ (κα διατς πάντες ο ποδεχόμενοι ατήν), υοθέτησε κα ποδέχθηκε τν νέα κκλησιολογία τς Β´ Βατικανςσυνόδου”, πως κφράστηκε στ πίσημα κείμενά της (βλ. κυρίως Lumen Gentium 15, Unitatis Redintegratio 3, που γίνεται ναφορ στν παρξηκκλησιν κα κκλησιαστικν Κοινοτήτων”), συμφώνως πρς τν ποίαν κκλησίαδιεσπάσθ ν χρόν, πλν τ διασπασθέντα μέλη, ἐὰν μν διατηρον πισκοπάτο κα μυστήρια (Βάπτισμα, Χρσμα, Εχαριστία), καλονταικκλησίεςκα θεωρεται τι διακρατον περισσότερα στοιχεα κκλησιαστικότητος, (ο Παπικο ναφερόντουσαν στος ρθοδόξους, στος Μονοφυστες, κα σ τμήματα το Προτεσταντικο κόσμου, πως π.χ. ο γγλικανοί· στ δ κείμενο τν Σχέσεων,  ναφορ καλύπτει Μονοφυστες κα Προτεστάντες πως νωτέρω, μ τν προσθήκη τν Παπικν), ν δ δν διατηρον τ νωτέρ, παρ μόνον τ Βάπτισμα, νομάζονταικκλησιαστικς Κοινότητες” (ματ τόσο ο Παπικοί, σο κα σύνοδος τς Κρήτης πο τος κολουθε, -πλς λλάζοντας τόΚοινότητεςσέμολογίες”- ννοον τος καλβινίζοντες Προτεστάντες). 

2)κτς τν λλων, εδικ στς παραγράφους 9-11, πικυρώνεται συνοδικ, οσιαστικ, τ σύνολο τν ποφσεων-κειμνων το συμβουλου ‘’Πστις κα Τξις’’ το Π.Σ.Ε, σο κα ατν πο χουν παραχθε π τ Μικτ Θεολογικ πιτροπ Παπικν κα ‘’ρθοδξων’’. Προσδδεται τσι σ λα ατ πλέον συνοδικ γκριση πανορθοδόξου κύρους. ποδχεται πομνως κα ναγνωρζει στς αρετικς κοιντητες τι χουν, καθς κα ο ρθδοξοι, ποστολικ διαδοχή, ερωσνη, βπτισμα κα αθεντικ μυστρια, (βλ. συμπεφωνημένα κεμενα Μονχου 1981, Μπρι 1987, Νου Βλαμο 1988, Μπαλαμντ 1993, Ραββνας 2007). ν λγοις ποδομεται λκληρη ποστολικοπαράδοτη, δογματικ διδασκαλα τν γων Πατρων τς κκλησας. 

ΑκΜΣ ποδχεται τι Ππας κα λοι ο αρετικο δίχος ν ποκηρύξουν καννα π τ αρετικ δγματ τους εναι κα ατο κκλησες, ν ντιθτως, ο γιοι Πατρες ναθεμτιζαν κα πκοπταν τος αρετικος ς σπια κα νεκρ μλη, ς παντελς ξένα δηλαδ πρς τ σμα τς κκλησίας.
3) σον φορ στ κεμενο περ το μυστηρου το Γμου, παρατηρεται μία σκεμμνα παραπλανητικ μφισημα κατ τν ποαν, ν ρχικς καταγρφεται σχετικ πατερικ διδασκαλα π το θέματος (παργραφοι ως κα II,3), κατπιν ατη νατρπεται πλρως δι τς πισήμου ποδοχς τν μικτν λεγομένων “γμων”, μέσω τς φαρμογς μις ψευδωνύμου “οκονομίας”, ποία καταστρατηγε τόσο τ γράμμα, σο κα τ πνεμα το 72ου κανόνος τς Πενθέκτης ν Τρούλλ Συνόδου (692), μιγνύοντας τ μικτα: ρθόδοξους κα αρετικούς. συγκεκριμένη πόφαση ποτελε τ δεύτερο σημεο ναγνωρίσεως κκλησιαστικότητος τν ποκεκομμένων κ τς κκλησίας αρετικν κοινοτήτων, φο γίνεται ποδεκτ πλον κα συνοδικς, τ γκυρον το αρετικο βαπτίσματος κα κατ συνέπειαν τν αρετικν “μυστηρίων” κα συνακόλουθα τς βαπτισματικς θεολογας:
γμος ρθοδξων μεθ᾿ τεροδξων κωλεται κατ κανονικν κρβειαν (κανν 72 τς Πενθκτης ν Τρολ Συνδου).             δυναττης φαρμογς τς κκλησιαστικς οκονομας ς πρςτ κωλματα γμου δον πως ντιμετωπζεται π τς ερς Συνδου κστης ατοκεφλου ρθοδόξουκκλησας.” (παράγραφοι II,5,i-ii).
4)        ναφορικς δ πρς τ κείμενο τς Νηστεας, σχύει ,τι λέχθη κα γι τ κείμενο το Γάμου: ως κα τν παράγραφο 7, παρουσιάζεται σχετικ ρθόδοξη διδασκαλία περ νηστείας, κολούθως μως “πιτρέπεται” κατάλυσίς της (Νηστεα 8), μ ποτέλεσμα ν παραδδεται τελεσιδκως σκητικ κκλησιαστικ παρδοση στ κκοσμικευμνο κα ντιασκητικ πνεμα το Οκουμενισμο.
Τ διο γνεται κα δ δι τς δο τς «οκονομας»: καταλονται ο ερο καννες περ τςνηστεας.
5)        Στν σύνοδο τς Κρήτης δν πρξε οτε κν πίφασις συνοδικτητος πο βλέπουμε στν Β’ Βατικαν σύνοδο, στν ποία εχε κληθε τ σύνολο τν ν τν οκουμένη παπικν πισκόπων, ν στν ΑκΜΣ δν συμμετεχε τό σύνολο τν πισκόπων παρ μόνον “ντιπροσωπεες”. σύνοδος λειτοργησε σν ν ταν κάποιο πολιτικ σμα, που ο ντιπροσωπεες ψήφισαν κατ’ ρχς σωτερικά, πως κα ο κοινοβουλευτικς μάδες τν κομμάτων, μ τελικ κατάληξη τν ψηφοφορία τν πρώτων, ς λλων πολιτικν ρχηγν. Μ οτε κα πανορθδοξος ταν, φόσον τελικς λειψαν τσσερεις Ατοκφαλες κκλησες.
ντως ΑκΜΣ δν χει καμμα σχση μ τς προηγομενες Οκουμενικς κα Τοπικς Συνδους τς ρθοδξου κκλησας. ξλλου, πως χαρακτηριστικ δήλωσε ναστάσιος λβανας, συνιστ μα νου εδους “σύνοδο”. νέα πραγματικότητα πο διαμορφώνεται μ “συνόδους” τύπου Κολυμπαρίου Κρήτης εναι τι καταλύεται τ συνοδικ σύστημα τς ρθοδόξου κκλησίας κα εσάγεται κκοσμίκευση ντς το κκλησιαστικο σώματος, που δν πάρχει εωδία το λιβανιο λλ δυσωδία τν κοσμικν ρωμάτων. ντως δν πρχει οδαμο αθεντικς δογματικς λγος κα κρβεια πο ρμζει σ μα ρθδοξη Σνοδο, στε ν ποπνει μπιστοσνη κα αθεντικτητα.
6)  Κλείνοντας, παρατηρομε τι σ λα τ κεμενα τς Συνδου δν πρχει εθτης το λγου, τ εαγγελικόν «στω  λγος μν να ναί, ο ο» (Ματθ. εʹ, 37), κενο μάλιστα πο ντυπωσιάζει εναι τι ο λξεις πο συστηματικ ποφεγονται εναι: αρετικοί, αρεσις κα δγμα. Σκοπς βεβαίως το παρντος κειμένου δν εναι λεπτομερς θεολογικ νάλυση π τν κειμένων τς ΑκΜΣ, π’ ατο παραπμπουμε στ θεολογικ μελτη το γιορετου Μοναχο πιφανου Καψαλιτου, καθς κα καδημαϊκν θεολγων καθηγητν. Στς ν λόγ ργασίες γίνεται σαφς τι πέραν το κακοδόξου κειμένου τν Σχέσεων, κα τ λλα συνοδικ κεμενα: τς γκυκλου, το Μηνματος, κα τς ποστολς, βρίθουν ντορθοδόξων θσεων περ το χαρακτρος τς κκλησας κα τς ποστολς ατς ν τ κσμ. 

λεγομένη ΑκΜΣ ποκορύφωμα . . . .