Πως να γίνεις πλούσιος

Donald Trump


Αυτός που θέλει να πλουτίσει πρέπει να κάνει το όνομά του μάρκα και να αυτοδιαφημίζεται

Στο προ 18ετίας βιβλίου του με τίτλο «Πώς να γίνεις πλούσιος», ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος δεν έκρυβε απολύτως τίποτε ούτε από το χαρακτήρα του, ούτε από τις προθέσεις του, αλλ’ ούτε και από τις «αρχές» του!
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Αν το βρείτε θα το απολαύσετε. Διαβάζεται γρήγορα, ευχάριστα, είναι αποκαλυπτικό και περιγράφει μια αδρή πραγματικότητα, αυτήν της προσωπικότητας και της ψυχοσύνθεσης του συγγραφέα του, του σημερινού Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ. Και η προσωπικότητα αυτή, όπως προκύπτει από την αυτοπεριγραφή της, ούτε τυχαία είναι, ούτε εξ ατυχήματος βρέθηκε στο πόστο που βρίσκεται σήμερα. Σπεύδουμε δε να πούμε ότι παρά τις αρνητικές για την τύχη του δημοσκοπήσεις, ο Τράμπ ούτε τα όπλα έχει καταθέσει, ούτε από χέρι χαμένος είναι. Ας το έχουν υπόψη τους οι αντίπαλοι του, για να μην την πατήσουν όπως η Χίλαρυ Κλίντον το 2016.

Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του Ντόναλντ Τράμπ που με το τίτλο «Πώς να γίνει πλούσιος» (Αττικές Εκδόσεις), κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 2004. Ενδιαφέρον είναι από την άποψη αυτή ένα μικρό κεφάλαιο στο οποίο ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και τότε δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας εξηγεί γιατί απεχθάνεται τις χειραψίες:
«…Μερικά στελέχη επιχειρήσεων πιστεύουν στις δυνατές χειραψίες. Εγώ πιστεύω στο “όχι χειραψίες”. Η χειραψία είναι απαίσια πρακτική. Πολύ συχνά βλέπω κάποιον που είναι ολοφάνερα άρρωστος, με άσχημο κρυολόγημα ή γρίπη, που με πλησιάζει και λέει: “Κύριε Τραμπ, θα ήθελα να σας σφίξω το χέρι”. Είναι ιατρικό γεγονός πως έτσι μεταδίδονται τα μικρόβια. Μακάρι να ακολουθούσαμε το γιαπωνέζικο έθιμο της υπόκλισης.
Το χειρότερο είναι ναναγκάζεσαι να σφίγγεις χέρια κατά τη διάρκεια γεύματος. Μια φορά ένας άνθρωπος βγήκε από την τουαλέτα του εστιατορίου τινάζοντας τα χέρια του σαν να ήταν ακόμα υγρά και δεν είχε χρησιμοποιήσει πετσέτα. Με εντόπισε, πλησίασε στο τραπέζι μου και είπε: “Κύριε Τραμπ, είστε ο καλύτερος. Θα μου σφίξετε, σας παρακαλώ, το χέρι;”.
Ήξερα πως αν δεν του έδινα το χέρι μου θα έλεγε τρομερά πράγματα για μένα επί τριάντα χρόνια. Ήξερα επίσης πώς, αν του το έδινα, τα δικά μου χέρια θα γέμιζαν μικρόβια ή ό,τι στο διάολο είχε κουβαλήσει από το μπάνιο. Είχα να επιλέξω.
Σαυτή την περίπτωση, αποφάσισα να του δώσω το χέρι μου, γιατί εκείνη την εποχή ήμουν λίγο υπέρβαρος και ήξερα πως, αν του έσφιγγα το χέρι, δε θα έτρωγα καν το φαγητό μου – κι αυτό ήταν καλό…».
Από κυνικό χιούμορ πάει καλά ο άνθρωπος ο οποίος σ’ ένα άλλο κεφάλαιο, εξηγεί γιατί αυτός που θέλει να πλουτίσει πρέπει να κάνει το όνομά του μάρκα και να αυτοδιαφημίζεται:
«….Αρχικά είχα σκοπό να ονομάσω το Τραμπ Τάουερ αλλιώς: Τίφανι Τάουερ, από το διάσημο κοσμηματοπωλείο που είναι δίπλα. Ρώτησα ένα φίλο: “Νομίζεις πως πρέπει να λέγεται Τραμπ Τάουερ ή Τίφανι Τάουερ;”. Μου είπε: “Όταν αλλάξεις το όνομά σου σε Τίφανι, να το ονομάσεις Τίφανι Τάουερ”.
Όλοι ξέρουμε τη δύναμη που έχει μια μάρκα, ειδικά όταν είναι μάρκα ποιότητας. Η Coco Chanel έγινε διάσημη σόλο τον κόσμο πριν από 80 χρόνια ονομάζοντας το πρώτο της άρωμα Chanel No 5, που ακόμα πουλιέται δυνατά σε μια αγορά άγριου ανταγωνισμού. Το άρωμά της, όπως και το όνομά της, έχουν γίνει παντοτινά. Απέδειξε πως τα σωστά συστατικά μπορούν να δημιουργήσουν ένα θρύλο.
Το “Τραμπ” έχει γίνει μια μεγάλη μάρκα χάρη στα αυστηρά πρότυπά μου σχεδιασμού και ποιότητας. Όλοι Θαυμάζουμε τις Ρολς- Ρόις και όλες οι επιχειρήσεις μου είναι εξίσου ελίτ. Η σχολαστικότητά μου έχει αποδώσει, γιατί τα κτίριά μου θεωρούνται τα καλύτερα στον κόσμο. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν καυχησιολογία, αλλά είναι γεγονός. Ποτέ δε συνηθίζω να συγχέω τα γεγονότα με τη φαντασία. Το 2003 η αρθρογράφος για την αγορά ακινήτων στη Chicago Tribune Μαίρη Ουμπέργκερ απέδωσε τις πωλήσεις στο Trump International Hotel and Tower στο Σικάγο στον “Παράγοντα Τραμπ”. Η Ουμπέργκερ έγραψε: “Η ταχύτητα των πωλήσεων έχει ξαφνιάσει ακόμα και πεπειραμένους παίκτες της αγοράς ακινήτων που μου είχαν πει κατά την έναρξη των πωλήσεων ότι αμφέβαλλαν αν ο Τραμπ μπορούσε να αποκτήσει αρκετή φόρα. μια και η αγορά πολυτελών ακινήτων στο Σικάγο ήταν – και είναι – σε ύφεση”.
Μερικοί έχουν γράψει ότι είμαι καυχησιάρης, αλλά τους διαφεύγει η ουσία. Πιστεύω ό,τι λέω και το πραγματοποιώ. Αν αφιερώσατε τη ζωή σας στη δημιουργία ενός έργου και πιστεύετε σ αυτό που κάνετε, και είναι άψογο, είναι καλό να το λέτε στον κόσμο. Η διακριτικότητα και η μετριοφροσύνη ταιριάζουν στις καλόγριες και στους ψυχαναλυτές, αλλά, αν είστε επιχειρηματίας, πρέπει να μάθετε να μιλάτε δυνατά και να αναγγέλλετε τα σημαντικά σας επιτεύγματα στον κόσμο, γιατί δε θα το κάνει κανένας άλλος.
Όταν ορίζω την τιμή ενός πολυτελούς διαμερίσματος, συνυπολογίζω πολλούς παράγοντες: την αγορά, την τοποθεσία, τον ανταγωνισμό. Μετά βάζω τα δικά μου πρότυπα. Μια φορά, όταν κάποια πολυτελή διαμερίσματα δεν πουλιούνταν, ανέβασα τις τιμές πολύ πάνω από τον ανταγωνισμό. Άρχισαν αμέσως να πουλιούνται,
Θεωρώ τη δουλειά μου ως μια μορφή τέχνης και την προσεγγίζω με την ίδια ένταση και εγωισμό όπως κάθε φιλόδοξος καλλιτέχνης. Δεν είχα σκεφτεί να κάνω το όνομά μου μάρκα, αλλά το ταίριασμα της αισθητικής μου με κάθε προϊόν που ασχολήθηκα είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα δίκτυο συμφερόντων που διαρκώς διευρύνεται. Η επιτυχία του ονόματος Τραμπ σε όλο τον κόσμο αποτέλεσε έκπληξη.
Ήταν ευχάριστη έκπληξη. Για παράδειγμα, η χρήση του ονόματός μου σένα κτίριο κουβαλάει μια υπόσχεση για την καλύτερη δυνατή ποιότητα και αξίζει τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια δολάρια. Αυτά μόνο για το όνομα, γιατί οι κατασκευαστές ξέρουν ότι αξίζει τα λεφτά τους. Και το κτίριο θα είναι σύμφωνο με τα δικά μου πρότυπα. Όταν θυμάμαι το στίχο από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ – “Τι αξίζει ένα όνομα;” -, δεν μπορώ να μη γελάσω. Το τι αξίζει ένα όνομα μπορεί να είναι πολύ παραπάνω από,τι είχαμε φανταστεί ο βάρδος ή εγώ.
Όλοι έχουμε προσέξει την κυριαρχία των ονομάτων και τη δύναμη που έχουν, από τα Levis μέχρι τα Louis Vuitton. Μερικοί άνθρωποι είναι αντίθετοι με την ευρεία καθιέρωση των ονομάτων βλέποντας την ως μια άλλη μορφή “ετικετοποίησης”. Εγώ τη βλέπω ως μια βιώσιμη διέξοδο της δημιουργικότητας….».
Το ίδιο δεν ισχύει και για τους δικούς μας Τράμπ της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και της καλλιτεχνικής ζωής; Ή μήπως πάνε πίσω κάποιοι επιχειρηματίες;
https://kourdistoportocali.com/news-desk/pos-na-gineis-ploysios/