Δε πρόλαβα να σου πω πόσο πολύ σ' αγάπησα...


Στην οθόνη του μυαλού μου υπάρχει μία εικόνα, η εικόνα σου...Η κασέτα της ψυχής μου έχει καταγράψει μία φωνή, τη φωνή σου....Ποτέ άλλοτε δεν ήσουν τόσο κοντά μου, μα και τόσο πολύ μακριά μου. Έχεις στοιχειώσει μέσα μου, στοίχειωσες στη ζωή μου στο μυαλό μου, σ' ολόκληρο το είναι μου. Η ανάμνησή σου πόνος οξύς που δε λέει να ημερέψει , πληγή που αιμορραγεί ασταμάτητα δάκρυα...Δάκρυα ...χιλιάδες μικροί καθρέφτες που αντικατοπτρίζουν τη μορφή σου...σκόρπια κομμάτια απ' τον σπασμένο καθρέφτη της ψυχής μου...

Πέρασες στην αντίπερα όχθη της αιώνιας σιωπής , αλλά είσαι εδώ, κυλάς στο αίμα μου, είσαι στις σκέψεις μου, εσύ οδηγείς τα βήματά μου που συνεχώς με φέρνουν στα μέρη που συχνάζαμε οι δυο μας.. Μου λείπεις ...μου λείπεις αφάνταστα,,,Όλο το είναι μου επαναστατεί στην απουσία σου και αναγκάζει το υποσυνείδητο να σκιτσάρει διαρκώς στα μάτια μου τη μορφή σου... Με αναγκάζει να ζω σ' έναν κόσμο παραισθήσεων, με το μυαλό να μου παίζει διάφορα περίεργα παιχνίδια, δίνοντας με, τη ψευδαίσθηση της παρουσίας σου για κλάσματα δευτερολέπτου στο οπτικό μου πεδίο, μετά χάνεσαι και πάλι...Και τι δε θα 'δινα να σε ξανάβλεπα στ΄αλήθεια για λίγο, έστω για μία στιγμή. Για να σου πω τα σ' αγαπώ που δεν πρόλαβα να σου πω, για να σου ζητήσω τα συγνώμη που ποτέ δεν σου ζήτησα...για να δεις τα δάκρυά στα μάτια μου, που ποτέ δεν άφησα να φανούνε από εγωισμό, για να μη καταλάβεις πόσο πολύ σ' αγαπούσα...Τώρα αναρωτιέμαι, γιατί εμείς οι άνθρωποι να είμαστε τόσο μεγάλοι εγωιστές . Γιατί να μην λέμε αυτά που νιώθουμε στον άνθρωπο που αγαπάμε, παρά τα κρατάμε μέσα μας κρυμμένα με το σκεφτικό -ας το αφήσουμε για μιαν άλλη φορά--αφού δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει άλλη φορά...Αφού δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρχουμε εμείς το άλλο λεπτό, ή τα πρόσωπα που αγαπάμε. Έτσι ξαφνικά έφυγες, εντελώς ξαφνικά...όλοι είπαν  πως...πέθανες ! Εγώ το αρνούμαι, δε μπορώ να το πιστέψω, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, θα ξανάρθεις.. Μου είναι αδύνατον να συμβιβαστώ με όλα όσα συνέβησαν ...Δε μπορεί να να μη ξανάρθεις, γιατί αφήσαμε τη ζωή μας στη μέση...τα όνειρά μας, θυμάσαι πόσα όνειρα κάναμε; Δε προλάβαμε να τα ζήσουμε ..γι’’ αυτό εγώ θα συνεχίσω να σε περιμένω...Γι αυτά που δε προλάβαμε να πούμε, για το στοίχημα που είχαμε βάλει να γεράσουμε μαζί ...θυμάσαι; Δώσαμε όρκο ζωής και αγάπης...Για όλα αυτά που δε προλάβαμε να ζήσουμε εγώ θα σε περιμένω..θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω, σ' εκείνη τη χρονική στιγμή που σταμάτησε ο χρόνος...Δεν μετράω τώρα πια το χρόνο, δεν υπάρχει χρόνος για μένα ή δεν υπάρχω εγώ μέσα στο χρόνο....

 

Μαρίζα Τσιτμή