Τρίτη, Οκτωβρίου 13

Βενιζέλος, PSI, ΕΝΦΙΑ και ευθύνη υπουργών: Δεν έπρεπε να πάει φυλακή ;;;

Όταν ο λογαριασμός πηγαίνει πάντα στον πολίτη
Στην Ελλάδα οι πολίτες πληρώνουν, οι ασφαλισμένοι χάνουν, οι φόροι που βαφτίζονται προσωρινοί γίνονται μόνιμοι και η πολιτική ευθύνη σπάνια μετατρέπεται σε λογοδοσία.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει συνδεθεί πολιτικά με ορισμένες από τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις της περιόδου των μνημονίων. Και τρία ζητήματα εξακολουθούν να προκαλούν έντονη κοινωνική και πολιτική συζήτηση: το PSI και οι απώλειες στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, ο ΕΝΦΙΑ και το άρθρο 86 του Συντάγματος για την ευθύνη των υπουργών.
Πρώτον, το PSI και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους το 2012, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, προκάλεσε μεγάλες απώλειες στην ονομαστική αξία ομολόγων που κατείχαν ασφαλιστικά ταμεία και άλλοι δημόσιοι φορείς.
Ο Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών εκείνη την περίοδο, ήταν από τους βασικούς πολιτικούς υπερασπιστές της αναδιάρθρωσης. Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: ποιος λογοδότησε για τις συνέπειες που υπέστησαν οι ασφαλισμένοι και οι δημόσιοι φορείς;
Δεύτερον, ο ΕΝΦΙΑ.
Ένας φόρος που θεσπίστηκε μέσα στην κρίση ως μέρος της δημοσιονομικής προσαρμογής παρέμεινε και μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Για χιλιάδες ιδιοκτήτες, η κατοχή ενός σπιτιού εξακολουθεί να συνεπάγεται ετήσια φορολογική επιβάρυνση. Το «προσωρινό» έγινε μόνιμη πραγματικότητα και η υπόσχεση της ανακούφισης των πολιτών παραμένει διαρκές πολιτικό ζητούμενο.
Τρίτον, η ευθύνη των υπουργών. Το άρθρο 86 του Συντάγματος προβλέπει ειδική διαδικασία για την ποινική ευθύνη υπουργών σχετικά με αδικήματα που τελούνται κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Η διάταξη αυτή έχει δεχθεί σφοδρή κριτική, επειδή ιστορικά συνέβαλε σε ένα καθεστώς που δυσκόλευε τη διερεύνηση υποθέσεων πολιτικών προσώπων.
Ωστόσο, δεν θεσπίστηκε προσωπικά από τον Βενιζέλο· προϋπήρχε και ο ίδιος συμμετείχε σε μεταγενέστερες συνταγματικές και νομοθετικές συζητήσεις γύρω από τη λειτουργία της για να το διατηρήσει με κάθε τρόπο .
Λυσαξε ...όμως και η Καϊλη του και μάθαμε αργότερα γιατί .
Μέχρι και οι μικρομετοχοι της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ και Μαρφιν, έχασαν όλα τα λεφτά τους στην Ελλάδα σε ένα βράδυ τις έκλεισαν και εδώ το δίκαιο του ισχυρού.
Οι ΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΟΙ μια από τα ίδια έμειναν με υποσχέσεις , δεν μπορούν να εισπράξουν άμεσα όλα τα λεφτά τους .
Ενώ ρήμαξαν με μειώσεις τις συντάξεις και τους μισθούς να μην μπορεί ο Ελληνικός λαός να πληρώσει τις δόσεις των δανείων .
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: σε μια δημοκρατία, η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να ζητά διαρκώς θυσίες από τους πολίτες και να μην υπόκειται σε ουσιαστικό έλεγχο για τις αποφάσεις της.
Θα ήταν, άραγε, διαφορετική η αντιμετώπιση τέτοιων πολιτικών επιλογών σε μια άλλη χώρα;
Αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί με βεβαιότητα χωρίς να εξεταστούν οι συγκεκριμένοι νόμοι και τα αποδεικτικά στοιχεία.
Η πολιτική ευθύνη, άλλωστε, δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την ποινική ενοχή.
Αλλά το ερώτημα που δικαιούται να θέτει κάθε πολίτης παραμένει αμείλικτο:
Όταν οι αποφάσεις των ισχυρών έχουν τόσο μεγάλο κόστος για την κοινωνία, ποιος αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη;
Υ.Γ. Και οι πολίτες έχουν την ευθύνη τους που απέχουν από τις κάλπες, που ξεχνούν, που κοιτάνε την πάρτη τους, που δεν ΚΟΙΝΟΠΟΙΟΥΝ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .