Σε μια αστραπή του χρόνου φωτογράφησα τη μορφή σου...


Οι λέξεις φτωχές, τα λόγια κουρελιασμένα,  σιωπή ... κραυγή της νύχτας  σε δρομολόγια άγονης γραμμής, κόβει βόλτες στα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού μου ...Σκέψεις που θέλουν να δραπετεύσουν στο φάσμα του χρόνου και να χαθούν στο μηδέν του απείρου...  αλλά οι γυάλινοι τοίχοι της φυλακής μου δεν έχουν διέξοδο, διέξοδο φυγής... Οι θύμισες πέτρινα λευκά περιστέρια  συμπιεσμένα στο χωροχρόνο που σημάδεψε η μοίρα σε μια αστραπή της αιωνιότητας σ' αυτή τη στιγμή , που γεύτηκα της ζωής την  ατόφια ουσία ,  που πήρα μέρος στο χρόνο μιας αστραπής  στο τρελό πανηγύρι ως καλεσμένη της..που άκουσα τα πιο όμορφα λόγια, από ανθρώπινη ύπαρξη, και  μέθυσα απ' το άρωμα της αγάπης...σε μια αστραπή του χρόνου φωτογράφησα τη μορφή σου...το λάθος μου...  που ιχνηλάτησα όνειρα ...κι αυτό κράτησε όσο μια αστραπή και χάθηκε για πάντα στην αιωνιότητα...

Μαρίζα Τσιτμή