Των Νίκου Αργεάδη και Νίκου Υψικράτη
Παρά την κοπιαστική βιοπάλη στα χωράφια, ο πατέρας μου συνήθιζε να με καθίζει στα γόνατά του όταν ήμουν παιδί. Πριν καν ανασάνει από το βάρος της ημέρας, με μάτια που άστραφταν από ενθουσιασμό, ξεκινούσε τη διήγηση: «Μια φορά κι έναν καιρό, ο βασιλιάς της Ιθάκης, Οδυσσέας…». Από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος μετασχηματιζόταν μέσα από τη βροντερή, μελωδική φωνή του.

.jpg)














