Απομεσήμερο τ' Αυγούστου...
Η θητεία του καλοκαιριού όπου να' ναι τελειώνει...
Καλοκαίρι, βιαστικό πέταγμα πουλιών σε μαβιά μονοπάτια ηλιοβασιλέματος...
Απομεσήμερο τ' Αυγούστου... κι οι ώρες τρέχουν ξυπόλητες σαν αλαφιασμένες ντυμένες με τα χρυσοκέντητα χρώματα του ήλιου, πατώντας πάνω σε ανεξίτηλες μνήμες υφαίνοντας ένα πλέγμα από εικόνες, ήχους, και μυρωδιές ...
Αναμνήσεις, που προκαλούν συναισθηματική αναστάτωση, θλίψη .... όνειρα που μένουν πίσω ως ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Ο χρόνος κυλά αμείλικτα, μετρώντας αδιάκοπα στιγμές, μέρες, εποχές, που γίνονται μνήμες, απολογισμός μιας ολόκληρης ζωής.. Χάνοντας το μέτρημα στα χρόνια, μένουν μόνο οι στιγμές που σε συγκλόνισαν, τα πάθη, τα λάθη, οι μεγάλες αγάπες και οι βαθιές αναμνήσεις.

















