Ἀναζητοῦνται λέοντες…


του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

μέρες τιμς καί μνήμης χτές και προχτές δύο σπουδαίων κκλησιαστικν μας πατέρων, το  πατριάρχου λεξανδρείας θανασίου το Μεγάλου καί το πισκόπου φέσου Μάρκου το Εγενικο.

Δύο νδρν πού ς μέγιστοι λέοντες τς ρθοδοξίας ψωσαν σέ καιρούς χαλεπούς τά λαμπρά ναστήματά τους καί ναδείχθηκαν σέ περμάχους τς λήθειας.

Καί πιό πίκαιρες σφαλς πό ποτέ εναι ο σεπτές καί ρωικές μορφές τους σήμερα, σέ μιά ποχή πού δέν μς πειλε μόνο κάποια μεγάλη αρεση, πως ρειανισμός το 4ου αώνα Παπισμός, λλά κάτι κόμη πιό ζοφερό, δαιμονικά πουλο καί τρομακτικά κτεταμένο :

δυσώνυμος Οκουμενισμός, πού δικαίως νομάστηκε καί Παναίρεση, γιατί μέ χημα τή «μεταπατερική» γαπολογία περικλείει μέσα του τίς βλάσφημες διδαχές λων τν αρέσεων καί μαζί κι να ερύτερο συγκρητιστικό θρησκειολογικό κράμα, προετοιμάζοντας τήν παγκόσμια Πανθρησκεία τς Νέας ποχς.

   πέναντι στην τρομερή ατή πειλή, χουμε πλέον πομείνει ς λαός βαθύτατα παθητικοί καί ποχαυνωμένοι, σάν ταφοι νεκροί.

Μετά πό δεκαετίες συστηματικο κμαυλισμο, πνευματικς κατάπτωσης, πομάκρυνσης καί ποστασίας πό τόν Θεό, λλά καί κκλησιαστικής κκοσμίκευσης καί νόθευσης τς αθεντικς μας πίστης, πομείναμε νεοί, παραζαλισμένοι καί κατήχητοι, ατοεγκλωβισμένοι μιθριδατικά σέ χιλιάδες «δεν πειράζει», μέ πεσμένες μυνες καί σχεδόν μηδενικά πνευματικά ντισώματα, νά ψελλίζουμε νυχθημερόν ποτρόπαιες νεοεποχίτικες δοξασίες (τύπου « Θεός εναι γάπη καί μς δέχεται λους» τύπου «πό πολλούς δρόμους μπορες νά φτάσεις στόν Θεό») καί κόμη πίστευτες νοητολογίες τυφλς πακος σέ δηγούς τυφλούς καί αρετίζοντες λυκοποιμένες.

   Καί τά ζομε βεβαίως μέ πρωτοφαν νταση καί π’ σχάτων τν μερν λα ατά, μέ τίς φρικώδεις νεοβαρλααμικές καί νεοσεργιανικές βλασφημίες πού μς χουν κατακλύσει (ξ φορμής τς δθεν πανδημίας) καί πού ο πλεστοι -ποιμαίνοντες καί ποιμαινόμενοι- δυστυχς τίς ποδέχονται ς κάτι φυσιολογικό.

Τήν ξεραν στόσο καί ο δύο μεγάλοι γιοί μας τήν γάπη (καί δή πολύ καλύτερα πό τούς σημερινούς ποκριτές).

ξεραν μως ταυτόχρονα καί τι πάνω στήν πλάνη καί τό ψεδος οτε γάπη μπορε νά σταθε, οτε φυσικά καί νότητα.

«Γνώσεσθε τήν λήθειαν καί λήθεια λευθερώσει μς» (ω. η΄ 32).

Καί λήθεια δέν λλοιώνεται, δέν μπαίνει σε τραπέζια διαπραγματεύσεων, δεν μολύνεται.

Οτε καί μπορομε νά τήν κουκουλώσουμε κάτω πό τό χαλί, γιά νά παίξουμε μετά νενόχλητοι τό παιχνίδι τν νεοταξίτικων φεντικν καί νά φανομε ρεστοί στους κοσμοκράτορες το αἰῶνος τούτου.

   ναζητονται νέοι λέοντες τς πίστης λοιπόν καί νέοι αθεντικοί ποιμένες, στά βήματα τν δύο μεγάλων γίων, πως βέβαια καί τόσων κόμη σπουδαίων στυλοβατν και περμάχων τς ρθοδοξίας ναντι τν αρέσεων νά τούς αἰῶνες.

ναζητονται λέοντες χι μόνο στά μεγάλα λόγια, πού κάποια στιγμή στερεύουν (καί μετά κολουθον θλιβερά ποκαλυπτήρια, σάν κι ατά πού κατά κόρον βλέπουμε στίς μέρες μας μέ δύνη καί βαθιά πογοήτευση), λλά στά ργα.

ναζητονται κατεπειγόντως, γιά νά ντισταθον πραγματικά στή δαιμονική λαίλαπα πού πειλε νά μς καταπιε καί να καταστον φωτοβόλοι φάροι καί τροχιοδεκτες πνευματικοί μέσα στό ρεβος.

  Μέ τίς εχές καί πρεσβείες τν γίων μας, λπίζουμε Θεός σύντομα νά τούς ναδείξει…