Με την ταφόπλακα του Μητσοτάκη θα ερημώσει η ελληνική ύπαιθρος και τα ελληνικά χωριά

 Αγρότες Μεσσηνίας

Με την ταφόπλακα του Μητσοτάκη θα ερημώσει η ελληνική ύπαιθρος και τα ελληνικά χωριά

Την ώρα που ο Έλληνας αγρότης παλεύει να επιβιώσει με αυξημένο κόστος παραγωγής, ακραία καιρικά φαινόμενα και χαμηλές τιμές, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει συνειδητά να στηρίξει τη συμφωνία ΕΕ–MERCOSUR, ανοίγοντας τον δρόμο για εισαγωγές ελαιολάδου από τη Νότια Αμερική.

Ποιες χώρες της MERCOSUR παράγουν ελαιόλαδο;

Αργεντινή – ο μεγαλύτερος παραγωγός στη Νότια Αμερική, με εξαγωγικό προσανατολισμό και χαμηλό κόστος.

Ουρουγουάη – μικρότερη αλλά ανερχόμενη παραγωγή.

Βραζιλία – περιορισμένη αλλά ταχύτατα αναπτυσσόμενη παραγωγή, κυρίως στο νότο.

Αυτά τα προϊόντα έρχονται να ανταγωνιστούν το ελληνικό ελαιόλαδο, όχι με ποιότητα, αλλά με τιμή.

Το ελαιόλαδο δεν είναι απλό εμπόρευμα.

Είναι πολιτισμός, ιστορία και επιβίωση για τα χωριά της Κρήτης, της Πελοποννήσου, της Λέσβου και όλης της υπαίθρου. Είναι χιλιάδες οικογένειες που ζουν από τον ελαιώνα, όχι πολυεθνικές και εισαγωγείς.

Τι φέρνει αυτή η πολιτική;

Πίεση στις τιμές παραγωγού

Αδυναμία επιβίωσης μικρών και μεσαίων ελαιοπαραγωγών

Εγκατάλειψη χωραφιών

Ερημοποίηση της υπαίθρου

Φυγή νέων από τα χωριά

Όταν λες “ναι” στο ελαιόλαδο της MERCOSUR,

στην πράξη λες “όχι” στον Έλληνα αγρότη.

Αυτή δεν είναι ανάπτυξη.

Είναι πολιτική επιλογή.

Και αυτή η επιλογή βάζει ταφόπλακα στην ελληνική ύπαιθρο. Οικονομική Ανάλυση: Πώς το ελαιόλαδο της MERCOSUR πιέζει την ελληνική ύπαιθρο

Η στήριξη της συμφωνίας ΕΕ–MERCOSUR από την ελληνική κυβέρνηση δημιουργεί σοβαρές οικονομικές πιέσεις στον τομέα του ελαιολάδου, έναν από τους πιο κρίσιμους πυλώνες της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής.

Κόστος παραγωγής & άνισος ανταγωνισμός

Οι χώρες της MERCOSUR που παράγουν ελαιόλαδο — Αργεντινή, Ουρουγουάη και Βραζιλία — διαθέτουν:

χαμηλότερο εργατικό κόστος

λιγότερο αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο

μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις (βιομηχανική κλίμακα)

Αντίθετα, ο Έλληνας παραγωγός:

επιβαρύνεται με υψηλό κόστος ενέργειας και εφοδίων

λειτουργεί κυρίως σε μικρές και οικογενειακές εκμεταλλεύσεις

υπόκειται σε αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες

Αποτέλεσμα: ανταγωνισμός στην τιμή που δεν μπορεί να αντέξει.

Πίεση στις τιμές παραγωγού

Η αύξηση εισαγωγών φθηνού ελαιολάδου:

συμπιέζει τις τιμές χονδρικής

μειώνει το εισόδημα του παραγωγού

αυξάνει τον κίνδυνο πώλησης κάτω από το κόστος

Αυτό οδηγεί σε αποεπένδυση, εγκατάλειψη ελαιώνων και μείωση της εγχώριας παραγωγής.

Περιφερειακές επιπτώσεις

Το ελαιόλαδο δεν είναι απλώς εξαγώγιμο προϊόν — είναι τοπική οικονομία:

κρατά ζωντανά χωριά

στηρίζει μεταποίηση, εμπόριο και υπηρεσίες

αποτρέπει την ερήμωση της υπαίθρου

Η υποχώρηση του κλάδου σημαίνει: απώλεια θέσεων εργασίας

μείωση τοπικού εισοδήματος

ενίσχυση αστυφιλίας

Μακροοικονομικός κίνδυνος

Η υποκατάσταση εγχώριας παραγωγής από εισαγωγές:

αυξάνει το εμπορικό έλλειμμα

μειώνει την προστιθέμενη αξία που μένει στη χώρα

αποδυναμώνει έναν στρατηγικό αγροτικό τομέα

Συμπέρασμα

Η επιλογή υπέρ της MERCOSUR δεν είναι ουδέτερη οικονομικά.

Ενισχύει τις εισαγωγές, αποδυναμώνει τον Έλληνα παραγωγό και επιταχύνει την ερημοποίηση της υπαίθρου.

Σιωπή = συνενοχή.

Κάνε share τώρα, για να ακουστεί η φωνή μας πριν σβήσουν τα χωριά μας.