Αξίζει να δειτε όλοι αυτήν την ταινία. Ιδιαίτερα οι νέοι μας.. Όχι μόνο ως ιστορικό έργο, αλλά ως καθρέφτη του ποιοι ήμασταν, ποιοι γίναμε και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε.

Και το πιο τραγικό απ’ όλα:

Τον δολοφόνησαν οι ίδιοι οι ευεργετημένοι του.

 Αρσενη Λαμπρου Βουλα 

Μόλις είδα στο σινεμά την ταινία για τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Μια ταινία που δεν χρηματοδοτήθηκε, που πολεμήθηκε και προπαγανδίστηκε αρνητικά, ίσως ακριβώς επειδή θυμίζει ποια είναι η αληθινή μας Ιστορία και τι είδους πολιτικούς είχε και έχει ανάγκη αυτός ο τόπος.

Ο Καποδίστριας δεν ήταν απλώς ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας.

Ήταν ουμανιστής, βαθιά πιστός στον άνθρωπο. Αγωνίστηκε ενάντια στο σκλαβοπάζαρο, υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία των μικρών κρατών, μίλησε στα μεγάλα συνέδρια της Ευρώπης για την ένωση των λαών και αξιοποίησε τη διεθνή του θέση όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για ένα όραμα. Δεν ήρθε «φυτευτός». Ήρθε κατόπιν πρόσκλησης, για να βοηθήσει έναν λαό που έβγαινε από τη σκλαβιά.Πολεμηθηκε από Αυστρία, Γαλλία,Αγγλία..

Μέσα σε μόλις τρία χρόνια, με ελάχιστα μέσα και ενώ δεχόταν διαρκείς επιθέσεις, πρόλαβε να δείξει τι μπορούσε να γίνει: να μπει τάξη, να μπει παιδεία, να υπάρξει κράτος με θεμέλιο τον άνθρωπο και όχι τα συμφέροντα. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, γιατί τα αντικρουόμενα συμφέροντα ήταν πολλά.

Η ταινία δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δείχνει ξεκάθαρα ότι από τα πρώτα κιόλας χρόνια του ελληνικού κράτους υπήρχαν εκείνοι που έβαζαν το χρήμα, την τοπική εξουσία και τα προσωπικά τους προνόμια πάνω από το κοινό καλό.

Κοτζαμπάσηδες, μηχανισμοί, πρόσωπα. Ονόματα όπως Κωλέττης, Μαυρομιχαλαίοι και άλλοι δεν παρουσιάζονται ως ήρωες, αλλά ως φορείς μιας νοοτροπίας που, δυστυχώς, μας ακολουθεί μέχρι σήμερα..

Και το πιο τραγικό απ’ όλα:

Τον δολοφόνησαν οι ίδιοι οι ευεργετημένοι του.

Εκείνοι που φοβήθηκαν ότι θα χάσουν προνόμια και εξουσία, όταν εκείνος έβαζε πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο, τη δικαιοσύνη και το μέλλον του τόπου.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας παραμένει μια φωτεινή μορφή. Απόδειξη ότι υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι με ήθος, πίστη και όραμα, που μπορούν να ενώσουν αντί να διχάζουν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Είναι ότι το σύστημα και οι συνθήκες τους πολεμούν και τους εξουδετερώνουν.

Αξίζει να δειτε όλοι αυτήν την ταινία. Ιδιαίτερα οι νέοι μας..

Όχι μόνο ως ιστορικό έργο, αλλά ως καθρέφτη του ποιοι ήμασταν, ποιοι γίναμε και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε.

Αν εμφανιζόταν σήμερα ένας άνθρωπος σαν τον Καποδίστρια, θα τον προστατεύαμε ή θα τον αφήναμε για άλλη μια φορά να εξοντωθεί από τα ίδια συμφέροντα;