ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΔΙΑΚΑΩΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ.(Ένα κείμενο για τη συνέντευξη, τη δημοσιογραφική στάση και την ανθρωποφαγία που καραδοκεί)

 Dimitris Milas

(Ένα κείμενο για τη συνέντευξη, τη δημοσιογραφική στάση και την ανθρωποφαγία που καραδοκεί)

Ας το πούμε από την αρχή, χωρίς περιστροφές και χωρίς να χαϊδέψουμε αυτιά.

Αυτό που είδαμε στη συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού δεν ήταν απλώς «αυστηρή δημοσιογραφία». Ήταν ένα σκηνικό στημένο με έναν και μόνο στόχο.

Να γίνει το ατόπημα.

Να ξεφύγει μια φράση. Να ειπωθεί κάτι μισό. Να υπάρξει ένα γλίστρημα. Γιατί εκεί, στη γωνία, περίμεναν ήδη οι "επόμενοι".

Οι τίτλοι. Τα άρθρα. Τα post. Οι τοποθετήσεις. Η ανθρωποφαγία.

Κι ας μη γελιόμαστε.... αυτό δεν είναι οπωσδήποτε κάτι καινούργιο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το σύστημα μια ζωή αντιμετωπίζει όποιον δεν είναι ακόμη «δικός του», όποιον δεν έχει μάθει το παιχνίδι, όποιον δεν έχει εκπαιδευτεί στο να λέει πολλά χωρίς τελικά να λέει τίποτα!

Άλλο μια συνέντευξη, κι άλλο ένα τεστ αντοχής.

Οι ερωτήσεις που τέθηκαν ουσιαστικά δεν στόχευαν στο να φωτίσουν μια πολιτική πρόταση. Στόχευαν στο να πιέσουν ένα πρόσωπο που, είτε άρεσει είτε όχι, δεν εμφανίστηκε ποτέ ως παντογνώστης αρχηγός, αλλά ως εκπρόσωπος ενός υπό διαμόρφωση κινήματος.

Η ίδια εξάλλου το είπε καθαρά. Υπάρχουν ομάδες εργασίας, υπάρχουν ειδικοί, υπάρχει διαδικασία. Δεν υπάρχει έτοιμο πρόγραμμα στο συρτάρι. Δεν υπάρχει «μπούσουλας» με τελικές απαντήσεις για όλα.

Και εδώ έρχεται η πρώτη μεγάλη υποκρισία.

Ζητούσαν από έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι θέλει να λειτουργήσει συλλογικά να απαντήσει σαν να λειτουργεί συγκεντρωτικά, αυταρχικά.

Ζητούσαν προσωπικές, τελικές και αμετάκλητες θέσεις από κάποιον που λέει ευθέως ότι δεν αποφασίζει μόνος του και ότι, ω! τι σοκαριστικό για κάποιους! Δεν τα ξέρει όλα!

Η πίεση ήταν καθαρά προσωπική και αυτό έχει σημασία να ειπωθεί ξεκάθαρα.

Η πίεση που ασκήθηκε δεν αφορούσε το τι θα μας πει το κίνημα αύριο, αλλά το τι πιστεύει η ίδια σήμερα. Όχι το πλαίσιο, αλλά το πρόσωπο. Όχι τη διαδικασία, αλλά την προσωπική της κοσμοθεωρία.

Και εδώ γίνεται το μεγάλο "λάθος", ή μάλλον καλύτερα, εδώ γίνεται η συνειδητή επιλογή.

Σε μια "κανονική" δημοκρατία, δεν μας κυβερνούν οι προσωπικές απόψεις των ανθρώπων, μας κυβερνούν οι αποφάσεις που προκύπτουν από θεσμούς, διαδικασίες και συλλογικές εντολές.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, είτε δεν ξέρει τι του γίνεται είτε κάνει πως δεν καταλαβαίνει.

Αν ένας άνθρωπος δηλώνει ότι θέλει να λειτουργήσει ως εντολοδόχος ενός κινήματος, τότε η προσωπική του άποψη, όποια κι αν είναι, δεν είναι το κεντρικό μας ζήτημα.

Οι παγίδες : Αμβλώσεις και άλλα «ηθικά ναρκοπέδια».

Αν υπήρχε ένα σημείο όπου φάνηκε ξεκάθαρα το στημένο παιχνίδι, αυτό ήταν άλλο από το θέμα των αμβλώσεων. Εκεί δεν είδαμε απλώς επίμονες ερωτήσεις. Είδαμε πίεση να οδηγηθεί σε παγίδα.

Παρά το γεγονός ότι η απάντηση ήταν ξεκάθαρη, ότι πρόκειται για συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, ότι δεν τίθεται θέμα δημοψηφίσματος, ψήφισης ή αναθεώρησης, η πίεση συνεχίστηκε. Γιατί;

Γιατί πολυ απλά έψαχναν ένα ρήγμα, μία αδυναμία!

Το ίδιο, σε μικρότερο βαθμό βέβαια, συνέβη και με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Όχι για να ανοίξει ουσιαστική συζήτηση, αλλά για να δημιουργηθεί το κατάλληλο ηθικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μια φράση θα μπορούσε να διαστρεβλωθεί και να αξιοποιηθεί από τα άλλα κέντρα...

Η σύγκριση που ορισμένοι αρνούνται επιτακτικά να κάνουν.

Σε άλλες συνεντεύξεις, με πολιτικούς αρχηγούς που έχουν κυβερνήσει, που έχουν αποτύχει, που έχουν πάρει αποφάσεις με πραγματικό κόστος για τη χώρα και τους πολίτες της, οι τόνοι είναι άλλοι.

Οι ερωτήσεις γίνονται πιο διαχειρίσιμες. Οι διατυπώσεις πιο προσεκτικές και στιλιζαρισμένες. Τα δύσκολα και οι άβολες στιγμές οπωσδήποτε να αποφεύγονται!

Εκεί ως εκ του θαύματος χαϊδεύονται αυτιά!

Εδώ, σε έναν άνθρωπο χωρίς κυβερνητική θητεία, χωρίς έτοιμο μηχανισμό εξουσίας, ξαφνικά θυμηθήκαμε τον εξονυχιστικό έλεγχο. Ξαφνικά απαιτήσαμε τελειότητα.

Αυτό λυπάμαι αλλά δεν είναι δημοσιογραφική αυστηρότητα. Είναι διπλό ταμπλό.

Ας το ξεκαθαρίσουμε και κάτι τελευταίο. Δεν με νοιάζει αν είναι άθεη. Δεν με νοιάζει αν είναι ομοφυλόφιλη. Δεν με νοιάζει η προσωπική της ταυτότητα. Δεν με νοιάζει καν αν σε κάποια πράγματα διαφωνώ μαζί της.

Με νοιάζει αν αποδέχεται ότι δεν είναι μόνη της. Αν αποδέχεται ότι οι αποφάσεις δεν είναι προσωπικά της καπρίτσια, αλλά προϊόν συλλογικής βούλησης. Αν καταλαβαίνει και αυτή όπως εμείς, ότι η δημοκρατία δεν είναι «εγώ», αλλά «εμείς».

Και αυτό, στη συγκεκριμένη συνέντευξη, ειπώθηκε. Απλώς δεν σε κάποιους ΔΕΝ άρεσε.

Το πρόβλημα δεν είναι η Μαρία Καρυστιανού. Το πρόβλημα είναι ότι ένα κομμάτι του δημόσιου λόγου δεν αντέχει την αβεβαιότητα.

Θέλει έτοιμες φτιαχμένες απαντήσεις, έτοιμα κουτάκια, έτοιμους ανθρώπους.

Γιατί όποιος δεν είναι έτοιμος, είναι επικίνδυνος.

Και όποιος είναι επικίνδυνος, πρέπει είτε να ενσωματωθεί είτε να καεί.

Αυτό είδαμε. Και αυτό οφείλουμε να πούμε καθαρά, πριν ξεκινήσει, ΞΑΝΑ, το επόμενο λιντσάρισμα....