Ζούμε από Τύχη: Το Εθνικό μας Σπορ είναι η Εγκληματική Ηλιθιότητα

 Δρ. Δημήτριος Γ. Κίμογλου

Σε αυτή τη χώρα, το να επιστρέφεις σπίτι σου αρτιμελής δεν είναι δεδομένο, είναι λαχείο. Ζούμε από καθαρή τύχη. Και η αιτία δεν είναι μόνο η ανικανότητα όλων των κυβερνήσεων αλλά μια διαχρονική, βαθιά ριζωμένη κουλτούρα μηδενικού επαγγελματισμού και καθαρής ηλιθιότητας.

Ιδού τα τρανταχτά μνημεία της «ελληνικής μαγκιάς» που σκοτώνει:

Το Μεροκάματο του Θανάτου: Εργάτες στον πέμπτο όροφο, χωρίς σχοινί, χωρίς κράνος, πάνω σε σάπιες σκαλωσιές. Η απόλυτη περιφρόνηση της ζωής για να γλιτώσουμε δέκα ευρώ και πέντε λεπτά δουλειάς.

Η Παράνοια των Συγκοινωνιών: Τρένα που πηγαίνουν στα τυφλά και αεροπορικές επικοινωνίες επιπέδου 1980. Εν έτει 2026, η ασφάλεια χιλιάδων ανθρώπων βασίζεται στο αν θα έχει «καλή μέρα» ο σταθμάρχης ή ο ελεγκτής.

Το Σαφάρι στα Εργοστάσια: Η περίπτωση της Βιόλαντα απλώς μας θύμισε την αλήθεια. Πόσες βιομηχανικές μονάδες λειτουργούν χωρίς κανέναν έλεγχο ουσίας; Οι έλεγχοι γίνονται μόνο για τις εισπράξεις, ένα κερδοσκοπικό θέατρο προστίμων-φιλοδωρημάτων, ενώ ο κίνδυνος παραμένει εκεί, περιμένοντας την επόμενη μάνα που θα θρηνήσει.

Οι «Εμπρηστές» της Διπλανής Πόρτας: Η ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Άνθρωποι που ανάβουν φωτιά να κάψουν χόρτα ή να ψήσουν με 10 μποφόρ μέσα στα πεύκα, επειδή «ξέρουν αυτοί».

Ο Τρόμος των Δρόμων: Οδηγοί που θεωρούν το κόκκινο «προαιρετικό», που διπλοπαρκάρουν σε στροφές και κλείνουν ράμπες αναπήρων «για ένα λεπτό».

Αυθαίρετα πάνω σε ρέματα: Χτίζουμε σπίτια μέσα στην κοίτη του ποταμού, μπαζώνουμε τα πάντα και μετά αναρωτιόμαστε με «απόγνωση» γιατί πνιγόμαστε στην πρώτη βροχή.

Κλιματιστικά και πινακίδες πάνω σε ετοιμόρροπα μπαλκόνια: Κρεμάμε μηχανήματα δεκάδων κιλών πάνω από τα κεφάλια των περαστικών σε τοίχους που πέφτουν, επειδή η συντήρηση είναι «περιττή πολυτέλεια».

Κράνος στον αγκώνα και ζώνη στην πλάτη: Η παγκόσμια πατέντα του Έλληνα που θεωρεί ότι κοροϊδεύει την αστυνομία, ενώ στην πραγματικότητα κοροϊδεύει τον θάνατο μέχρι να τον συναντήσει.

Καλώδια ρεύματος δίπλα σε διαρροές νερού: Η πλήρης απουσία τεχνικού επαγγελματισμού, όπου ο καθένας δηλώνει «μάστορας» και κάνει εγκαταστάσεις-καρμανιόλες που βασίζονται στην ελπίδα ότι δεν θα γίνει βραχυκύκλωμα.

Τραπεζοκαθίσματα που κλείνουν τις οδεύσεις τυφλών και τις εξόδους κινδύνου: Το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο. Αν γίνει το παραμικρό, θα ψάχνουμε πάλι ποιος υπέγραψε την άδεια.

Παιδικές χαρές-καρμανιόλες: Σκουριασμένα σίδηρα, σπασμένα ξύλα και μηδενική συντήρηση. Αφήνουμε τα παιδιά μας να παίζουν σε χώρους που θυμίζουν ταινία τρόμου, περιμένοντας να γίνει το κακό για να ευαισθητοποιηθούμε.

Αποτύχατε και Αποτύχαμε. Το «δε βαριέσαι» έχει γίνει ο εθνικός μας ύμνος. Αν το κράτος ήθελε πραγματικά να καθαρίσει το τοπίο, θα έκανε σαρωτικούς ελέγχους παντού και θα σφράγιζε αμέσως ό,τι δεν είναι 100% νόμιμο και ασφαλές. Όχι σποραδικά «πυροτεχνήματα» για να γεμίζουν τα ταμεία.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει. Το λέω μετά λόγου γνώσεως, καθώς έχω καταθέσει στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανεπίσημα μια ολόκληρη μελέτη για τα τροχαία ατυχήματα και τους τρόπους συμμόρφωσης των οδηγών ήδη από την παιδική ηλικία. Μια μελέτη που δεν απαντήθηκε ποτέ.

Όσο η αδιαφορία των υπευθύνων παραμένουν στο απυρόβλητο, τόσο θα μετράμε θύματα. Σε μια χώρα που τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, η τύχη μας είναι το μόνο που μας απέμεινε. Αλλά η τύχη κάποια στιγμή τελειώνει.

Dr Δημήτριος Κίμογλου