«Είμαι από τη φυλή σας, είς ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, ό,τι έχω, ζωή, περιουσία, φιλίες είς την Ευρώπην, κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματα συμβάντων του κόσμου είς τάς ημέρας μου, τα αφιερώνω είς την κοινήν πατρίδα…»
Στις 11 Ιανουαρίου 1828, ο Ιωάννης Καποδίστριας στάθηκε μπροστά σε μια Ελλάδα γονατισμένη και μίλησε όχι ως άρχοντας, αλλά ως άνθρωπος που είχε αποφασίσει να μοιραστεί τη μοίρα του λαού του. Αποβιβάστηκε στην Αίγινα και αντίκρισε έναν λαό εξαντλημένο, ντυμένο με πένθος και πείνα, γυναίκες αναμαλλιάρες, ορφανά κατεβασμένα από σπηλιές, άνδρες σημαδεμένους από τον πόλεμο. Οι κραυγές «σωτήρα μας» δεν ήταν ύμνος· ήταν κραυγή απόγνωσης. Κατάλαβε πως του ζητούσαν το αδύνατο: να ξαναδώσει ζωή εκεί όπου βασίλευε ο θάνατος και η αδικία.
Η Ελλάδα τότε ήταν μικρή, χρεωμένη, πληγωμένη, περικυκλωμένη από εχθρούς και από τα ίδια της τα πάθη. Κι όμως, δεν λύγισε. Προτίμησε το σκήπτρο του πόνου από την ασφάλεια της Ευρώπης. Έδωσε τα πάντα στην κοινή πατρίδα, πιστεύοντας πως δεν ζει ο άνθρωπος, αλλά το έργο του. Και πως η ελευθερία θα σωθεί μόνο αν βασιλέψει μέσα μας το ελληνικό αίσθημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .