«Προτιμώ τον θάνατον, παρά να απατήσω λαόν εμπιστεύσαντα την τύχην τους εις την αφοσίωσίν μου» (Ιωάννης Καποδίστριας)

Βλέπει το καθήκον του ως θυσία. Δεν παίρνει μισθό, δεν χτίζει για τον εαυτό του, δεν μοιράζει αξιώματα σε συγγενείς, διαθέτει την προσωπική του περιουσία για να θρέψει τον λαό.

 

Ορφέας Cinema Group (Πύργος)ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ 600.000 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

ΣΜΑΡΑΓΔΙ !

«Προτιμώ τον θάνατον, παρά να απατήσω λαόν εμπιστεύσαντα την τύχην τους εις την αφοσίωσίν μου»

(Ιωάννης Καποδίστριας)

«Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν»

(ό.π.)

ΚΑΡΒΟΥΝΟ, για τους κουλτουριάρηδες κριτικούς του κινηματογράφου, η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, σμαράγδι, για τους απλούς Έλληνες, που έσπευσαν μαζικά να τη δουν, πλημμυρίζοντας τις κινηματογραφικές αίθουσες και παρακολουθώντας την μέχρι το τέλος, με κομμένη την ανάσα.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ την προβολή της, τη περασμένη Κυριακή, στο «Έρια».

ΓΕΜΑΤΗ Η ΑΙΘΟΥΣΑ κι ας είχαν προηγηθεί ένα σωρό προβολές της, εδώ και πολλές μέρες. Καρφίτσα δεν έπεφτε. Κι όλοι παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα, λες και ήταν σε θεία λειτουργία. Αληθινή μυσταγωγία! Νεύρο, καταπληκτικοί διάλογοι, φοβερές ατάκες, σκηνικά, συναίσθημα, αισθητική, συγκίνηση, αλήθεια, πραγματικότητα!

ΘΥΜΙΣΕ ο Σμαραγδής, με λιτό, συμπυκνωμένο, νευρώδη, κινηματογραφικό λόγο, τις θυσίες που χρειάστηκε να γίνουν, για να γίνουμε έθνος.

ΘΥΜΙΣΕ ο Σμαραγδής, το αιώνιο πάθος της φαγωμάρας του Έλληνα, που δεν τον αφήνει να προκόψει, θύμα της οποίας έπεσε τελικά και ο Καποδίστριας, προτού προλάβει να ολοκληρώσει το σπουδαίο του έργο της θεμελίωσης της Ελλάδας σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, να προσπαθεί να μερέψει και να φιλιώσει αυτά τα άγρια θηρία, που τρώγονταν μεταξύ τους και τελικά έφαγαν και τον ίδιο, θαλασσινοί με στεριανούς, Μοραΐτες με Ρουμελιώτες, πολιτικοί με στρατιωτικούς, κοτσαμπάσηδες με κυβερνητικούς, με την ευγενική χορηγία, βέβαια, του ξένου παράγοντα, μπορεί να μη θυμηθεί τους εμφύλιους σπαραγμούς της αρχαίας Ελλάδας, με την ευγενική χορηγία, βέβαια, άλλοτε των Περσών και άλλοτε των Ρωμαίων; Μπορεί να μη θυμηθεί τους σύγχρονους εμφύλιους σπαραγμούς, με την ευγενική χορηγία, βέβαια, άλλοτε των Άγγλων, άλλοτε των Αμερικανών, άλλοτε των Ρώσων; Αλήθεια, ποιος θυμάται, εδώ στη Νάουσα, ότι η πόλη μας, πριν από 77 ακριβώς χρόνια, για τρεις μέρες, από τις 8 μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 1949, στο πλαίσιο του εμφυλίου πολέμου, είχε καταληφθεί από τον Δημοκρατικό Στρατό, με απώλειες στις αιματηρές μάχες που έγιναν, 500 νεκρούς, 700 τραυματίες και 300 αιχμαλώτους, από τη μεριά του Κυβερνητικού Στρατού, 58 νεκρούς, 174 τραυματίες, 36 αγνοούμενους, από τη μεριά του Δημοκρατικού Στρατού. 1768 νέοι άνθρωποι! Το διανοείται κανείς; Κι όμως, η θλιβερή αυτή επέτειος περνάει κάθε χρόνο απαρατήρητη, χωρίς καμιά απολύτως αναφορά σ’ αυτήν, σαν να μη έγινε ποτέ, που θα έπρεπε να προβάλλεται κάθε χρόνο, για να μάθουμε επιτέλους τι κοστίζει η φαγωμάρα.

ΕΚΑΝΕ Ο ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ μια ταινία, που προβάλλει, μέσα από το πρόσωπο του Καποδίστρια, τις διαχρονικές αξίες του Έλληνα, χάρη στις οποίες, παρά τα μεγάλα του πάθη, κρατήθηκε ζωντανός στην Ιστορία: ανυστερόβουλη αγάπη για την πατρίδα, πίστη στην Ορθοδοξία, εντιμότητα, θυσιαστικό πνεύμα.

ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ, φρύαξαν οι «προοδευτικοί» κριτικοί του κινηματογράφου. Γιατί τους κάθονται στο στομάχι αυτές οι αξίες.

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ για να τη θάψουν. «Ξέχασαν όμως, ότι ήταν σπόρος», θα τους έλεγε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Και πραγματικά αυτές οι αξίες είναι σπόρος και όσο τις θάβεις τόσο φυτρώνουν.

ΔΕΝ ΠΑΡΕΛΕΙΨΑΝ, βεβαίως, στην κακόβουλη κριτική τους, να περιλάβουν και τον Καποδίστρια. Ποιον; Τον Καποδίστρια! Όταν δεν έχεις συνείδηση του μεγέθους σου, τα βάζεις με μεγέθη που σε ξεπερνούν.

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ, τηλεγραφικά, ποιος ήταν ο Καποδίστριας: Γιατρός, τρία διδακτορικά: Ιατρική, Δίκαιο, Φιλοσοφία. Κυβερνήτης της Επτανήσου πολιτείας μόλις 26 ετών, συντάκτης του Σύνταγματός της. Δημιουργός του πολιτειακού συστήματος της Ελβετίας, που ισχύει μέχρι και σήμερα. Υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, συνομιλητής των Μεγάλων Δυνάμεων, δεινός διαπραγματευτής. Καλείται να δημιουργήσει ένα κράτος: το ελληνικό. Παραλαμβάνει μια χώρα καθημαγμένη, πεινασμένη, διχασμένη, κατεστραμμένη, εμπόλεμη. Ένα κράτος, που μόνο κατ’ όνομα είναι κράτος, χωρίς θεσμούς, με ανύπαρκτη οικονομία, με διαλυμένο στρατό και την πειρατεία να οργιάζει. Ξεκινά από το μηδέν το χτίσιμο του κράτους. Οργανώνει στρατό, στόλο, θέτει τέλος στην πειρατεία. Οργανώνει τη Γεωργία, ως τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής οικονομίας. Οργανώνει τη Δικαιοσύνη, το Εκπαιδευτικό Σύστημα. Ιδρύει σχολεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα, ξεκινά απογραφές. Χάρη στους επιδέξιους χειρισμούς του η Ελλάδα αναγνωρίζεται ως κράτος ανεξάρτητο (πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας, 1830) και διευρύνει τα σύνορά της ενσωματώνοντας όλα τα εδάφη νοτίως της γραμμής Αμβρακικού κόλπου - Παγασητικού κόλπου (συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, 1832). Παλεύει να προστατέψει το νεοσύστατο κράτος από ξένες επεμβάσεις. Βλέπει το καθήκον του ως θυσία. Δεν παίρνει μισθό, δεν χτίζει για τον εαυτό του, δεν μοιράζει αξιώματα σε συγγενείς, διαθέτει την προσωπική του περιουσία για να θρέψει τον λαό.

Ο ΓΚΑΙΤΕ είπε γι’ αυτόν: «Ο Καποδίστριας πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους τόσο τίμιους όσο τίμιος ήταν και ο ίδιος. Αλλά σας αποκαλύπτω ένα μυστικό: Ο Καποδίστριας δεν θα κυβερνά για πολύν καιρό την Ελλάδα. Δεν υπάρχει παράδειγμα όπου άνθρωπος γραφείου, υπέταξε στρατηγούς» Μετά τη δολοφονία του, φώναξε πικρά: «Από σήμερα, παύω να είμαι Φιλέλλην»

ΚΑΤΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ, απ’ την παράδοση, που απαιτούσε σεβασμό στους μεγάλους. Δεν είναι μικρότητα, οι μικροί, να υποκλίνονται στους μεγάλους.

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΚΑΣΜΟΣ οι σύγχρονοι νενέκοι –νεοφιλελέδες και ψευτοπροοδευτικοί- που δε σέβονται τη μνήμη του και βυσσοδομούν εναντίον του.

Προβάλλεται στον Ορφέα