Του κύκλου τα γυρίσματα… ( ή αλλιώς, επιστρέφει το ΠΑΣΟΚ;)

 

Του Strange Attractor

Το μακρινό 2009, επί «επίπλαστης» ευμάρειας, διακοποδανείων, και μετοχών Λαναρά, τότε δηλαδή που «λεφτά υπήρχαν», και αφήναμε τις Καγιέν ξεκλείδωτες, πήγαμε σε εκλογές με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ να παίρνει το εξωπραγματικό (για σήμερα) 44%!!!!!!

Άλλα χρόνια «λαίμαι»…

Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της πολιτικής μας σκηνής.

Ποιος να μας έλεγε τι έμελλε να ακολουθήσει.

Τι ανατροπές είχαμε να ζήσουμε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.

Τα λουριά λοιπόν σφίξανε, τα λεφτά έπαψαν να υπάρχουν, και τα κεφάλια μπήκαν μέσα για πολλά χρόνια.

Ήταν όμως ενδιαφέροντα χρόνια, με πολλές εκπλήξεις στο στάσιμο δικομματικό, εν πολλοίς, μεταπολιτευτικό μας χρονολόγιο…

Μέχρι και το τότε πουλέν της Ν.Δ., η κυρία με το συρραμμένο χαμόγελο, η Ντόρα ντε… έχασε την πολυπόθητη αρχηγία του κόμματός της, για την οποία προοριζόταν χρόνια ολόκληρα.

Τα ύστερα του κόσμου!

Στα χρόνια που ακολούθησαν ζήσαμε κρίση, μνημόνια, παραλίγο χρεοκοπία, υποταγή στους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», τη Ραχήλ μαζί με τη Ζωζώ πάνω στα κάγκελα (κυριολεκτικά), γιγάντωση και λίγο μετά διακυβέρνηση της «αριστερής ελπίδας» των κατσαπλιάδων του Σύριζα, τον συγκαμένο «αντικυβερνήτη», και μάχιμο ΟΥΚά (χα χα χα), τη Χρυσή Αυγή τρίτο(!!!) κόμμα στη Βουλή, και άλλα πολλά από επικίνδυνα έως φαιδρά…

Ένα λούνα παρκ του τρόμου. Διασκεδαστικό, πλην όμως άκρως επικίνδυνο

Και μέσα σε όλα αυτά είχαμε και το ΠΑΣΟΚ, που ξεφούσκωσε σαν τρύπιο πράσινο μπαλόνι.

Ξαφνικά δηλαδή, από μοχλός ανάπτυξης και ελπίδα του μικρομεσαίου, από το κόμμα της «πλέριας δημοκρατίας», έγινε το «τσιφλίκι του Άκη και του Μαντέλη», ο Σημίτης μια κακή ανάμνηση, το χρηματιστήριο μια φούσκα, ο ΓΑΠ ένας ανεπαρκής γόνος, ενώ ξαναβγήκαν στην επιφάνεια μαύρες αναμνήσεις όπως οι διασπαθίσεις χρημάτων, το σκάνδαλο Κοσκωτά, η παντοδύναμη Μιμή που κυβερνούσε τον τόπο παρέα με τη «Βαγγέλω» και τις χαρτορίχτρες, με την Πόπη Κοτοπούλη Τουρλουμπούση στο πλευρό της, η ροζ βίλα, τα υποβρύχια που γέρνουν, το «Τσοβόλα δώστα όλα», το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», και όλα τα υπόλοιπα ουκ ολίγα, που συνδέθηκαν με την «Αλλαγή».

Το τι ακολούθησε το γνωρίζουμε όλοι, και πιο πολύ το ΠΑΣΟΚ, τα περισσότερα προβεβλημένα και μη στελέχη του οποίου μεταπήδησαν στον φέρελπι Σύριζα για μια καρέκλα… τόσο ιδεολόγοι.

Μια ταραγμένη και συνάμα τραγελαφική περίοδος για τη χώρα, όπου είδαμε πάμπολλα κόμματα και κομματίδια να ιδρύονται και να εξαφανίζονται.

Π.χ. τον κυρ Φώτη (που χάθηκε αυτός;) που θα μπορούσε να γίνει μέχρι και ΠτΔ αν είχε λίγη σοβαρότητα, να βολοδέρνει πολιτικά συνεργαζόμενος μέχρι και με το κόμμα των Κυνηγών μπας και σταυρώσει ψήφους.

Τη Χ.Α. που λέγαμε, από τρίτο κόμμα στη Βουλή(!) να καταλήγει στη φυλακή!

Τον Δρα Μπαρουφάκη από ήρωα του λαού και πυλώνα του Αλέξη να τα σπάει μαζί του και να φτιάχνει δικό του κόμμα.

Τη Ραχήλ, που έβγαινε πρώτη με όποιο κόμμα κι αν έβαζε υποψηφιότητα να έχει εξαφανιστεί, όπως και ο κάποτε πανίσχυρος υπουργός Ανάπτυξης, ο επονομαζόμενος και Δραχμαζάνης.

Τον τηλεπωλητή επιστολών του Ιησού να γίνεται αρχηγός κόμματος.

Τον γιο του άλλοτε «εφιάλτη» να εκλέγεται πανηγυρικά πρόεδρος της ΝΔ (και μετά πρωθυπουργός).

Τον Τσίπρα να αποσύρεται από την πολιτική (και μετά να επανέρχεται για να μας ξανασώσει).

Τον «ριζοσπαστικό» αριστερό Σύριζα να εκλέγει ως πρόεδρό του ένα πλούσιο… αμερικανάκι.

Τον νομοτελειακά προοριζόμενο για πρωθυπουργό (λόγω επιθέτου και μόνο) γόνο Κ.Κ. του Αχ. εκ Σερρών ορμώμενο να κινδυνεύει με… φυλάκιση!

Και άλλα τέτοια πολλά, που θα χρειάζονταν τόμοι για να περιγραφούν.

Ένα πολιτικό τουρλουμπούκι δηλαδή, με ένθεν κακείθεν κατηγορίες για «γερμανοντυμένους», για «προσκυνημένους», για «δραχμολάγνους», για «κωλοτούμπες», για «άριστους», για «πουλημένους», για «παιδόφιλους», για «πλαστογράφους», για «κοριούς», για γαλάζιους μαϊμού αγρότες με Φεράρι, και άλλα πολλά παρόμοια που μας χαρακτηρίζουν ως λαό ανέκαθεν, με φόντο τη σημερινή ακρίβεια, τον πληθωρισμό, τους πολέμους στην ευρύτερη γειτονιά μας, τη σκληρή εγκληματικότητα, την ατιμωρησία, και τις εκατοντάδες χιλιάδες «ικέτες» – «επενδυτές», τους «πρόσφυγες πολέμου» δηλαδή, από χώρες που δεν έχουν πόλεμο, που έχουν κατακλύσει τη χώρα, η οποία είναι καταδικασμένη δημογραφικά (και όχι μόνο).

Και ποια ήταν η μόνη σταθερή παράμετρος όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια;

Χρόνια στα οποία τη μια μέρα ο Στρατούλης ήταν θεός, και την άλλη εχθρός του λαού, ο Γιάνης τη μια μεσσίας, και την άλλη ένας ακόμη «τσαρλατάνος», ο Κασιδιάρης τη μια η ελπίδα του Γένους, και την άλλη τρόφιμος του Κορυδαλλού, η Ζωζώ τη μια για θάλαμο με λαστιχένιους τοίχους, και την άλλη «επόμενη» πρωθυπουργός, κ.ο.κ.

Η μόνη λοιπόν σταθερή παράμετρος, εκτός από τις τσιρίδες του Άδωνι, τον πολιτικό τσιμεντόλιθο (δεινόσαυρο) ονόματι ΚΚΕ,  και τα σκάνδαλα των «γαλάζιων αρπακτικών», ήταν το… ΠΑΣΟΚ!

Το οποίο, αν και σκιά του άλλοτε κραταιού εαυτού του, παρέμεινε σταθερό μέσα στη σφοδρή καταιγίδα που πέρασε η χώρα, η οποία έβραζε από αγαναΧτισμό, με την «επαναστατική γυμναστική» σε ημερήσια διάταξη, για να φτάσουμε στην ασταθή «σταθερότητα» της σημερινής «γαλάζιας γλίτσας» του ανέμελου και πάντα ανήξερου γόνου.

Η σημερινή συγκυρία λοιπόν ανήκει μάλλον στο ΠΑΣΟΚ. Δικαιωματικά.

Όχι γιατί το αξίζει, αλλά διότι οι ανταγωνιστές του στην αντιπολίτευση είναι λειψοί… ανεπαρκείς, και ο Κυριάκος ανυπόληπτος σε μεγάλο βαθμό, με την ανυποληψία αυτή να την παίρνει χαμπάρι όταν θα χάσει την εξουσία (και την κουτάλα) και τον εγκαταλείψουν τρέχοντας όλοι οι ευνοημένοι σημερινοί χειροκροτητές του.

Το οποίο ΠΑΣΟΚ έγινε από σπόντα αξιωματική αντιπολίτευση, λόγω της μαζικής διαφυγής βουλευτών του Σύριζα από το σκάφος που βυθίζονταν, και αν κρίνω από τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, αλλά και από τα υπόλοιπα υπάρχοντα κόμματα, καλώς είναι…

Άρα, αν αύριο πάμε σε εκλογές, μάλλον έχει πιθανότητες να πιάσει ένα σοβαρό ποσοστό, και ο Ανδρουλάκης να απειλήσει τον σμιλεμένο τιμονιέρη μας, που εφτά χρόνια τώρα παίζει μπάλα χωρίς αντίπαλο.

Ήρθε δηλαδή ξανά η ώρα του ΠΑΣΟΚ; Θα το ζήσουμε και αυτό;

Μάλλον, αν κρίνω από όσα ακούω και βλέπω γύρω μου, από κανονικούς ανθρώπους, και κυρίως νέους, που γι’ αυτούς ο Σημίτης και ο ΓΑΠ είναι αρχαία ιστορία, και τον Ανδρέα απλά τον έχουν ακουστά (όπως τον Ανδρούτσο), και όχι από γαλάζιους χειροκροτητές, μετακλητούς, ή αμετανόητους δήθεν αριστερούς, που αναπολούν τον σέξι Αλέξη, την πασιονάρια Ζωζώ, ή ακόμη και τον φαλακρό δόκτορα…

Μια ολική επαναφορά της κανονικής τάξης των πραγμάτων δηλαδή;

Επιστροφή στο μαντρί;

Στις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις;

Ποιος ξέρει;

Ή αλλιώς… του κύκλου τα γυρίσματα…

ΥΓ- Όλα τα παραπάνω μπορούν κάλλιστα να ανατραπούν χάρη στον αστάθμητο παράγοντα ενός κόμματος Καρυστιανού, ή ακόμη και Σαμαρά, χώρια εκείνο του Αλέξη, που ακόμη γοητεύει χιλιάδες θείτσες (και άλλους ανισόρροπους), και που μπορεί όντως να πιάσει υψηλό ποσοστό λόγω του ότι εκτός από τον μουσακά και το τζατζίκι, και εκτός από τα τσιφτετελοπόπ, φημιζόμαστε και για τη μπόλικη βλακεία μας.