"MOIΡΑΙΟΣ και επικίνδυνος Μητσοτάκης..."

Του Ανδρέα Καψαμπέλη Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «νέας εποχής», «μάχης κατά του βαθέος κράτους» και «θεσμικών μεταρρυθμίσεων», ο ...

Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «νέας εποχής», «μάχης κατά του βαθέος κράτους» και «θεσμικών μεταρρυθμίσεων», ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αυτό το διάστημα βαθιά παλαιοκομματικός, προσκολλημένος στις χειρότερες πρακτικές του ελληνικού πολιτικού συστήματος και επικίνδυνα ανίκανος να οδηγήσει τη χώρα μέσα σε μια νέα περίοδο διεθνών κλυδωνισμών και

ανακατατάξεων.
Το Μέγαρο Μαξίμου δεν θυμίζει πλέον κέντρο εξουσίας, αλλά οχυρωμένο φρούριο υπό πολιορκία. Σκάνδαλα διαφθοράς, αυθαιρεσία, ρουσφέτια και συστηματική συγκάλυψη έχουν δηλητηριάσει τον δημόσιο βίο σε βαθμό που απειλεί τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου. Και ενώ ο πρωθυπουργός προσπαθεί με τηλεοπτικά μηνύματα και πρόχειρους αντιπερισπασμούς να παρουσιάσει μια εικόνα «ανανέωσης», η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η κυβέρνησή του βυθίζεται σε μια πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, με τη σήψη να φτάνει στο μεδούλι του πολιτικού συστήματος και με ανυπολόγιστες τις συνέπειες για ολόκληρη την κοινωνία.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένας πρωθυπουργός σε πολιτική δυσκολία, αλλά αποδεικνύεται μοιραίος και επικίνδυνος σε όλα τα επίπεδα, από τους θεσμούς και τη διαφάνεια μέχρι το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία και την ίδια την κυριαρχία της χώρας. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι «απλώς ένα ακόμη επεισόδιο», αλλά η κορυφή ενός παγόβουνου πελατειακών σχέσεων, παράνομων επιδοτήσεων και πολιτικών παρεμβάσεων που διήρκεσαν χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη διαβιβάσει στη Βουλή τρεις ογκώδεις δικογραφίες, που εμπλέκουν συνολικά περίπου 20 πολιτικά πρόσωπα – νυν και πρώην βουλευτές και υπουργούς της ΝΔ, ενώ πληροφορίες κάνουν λόγο για τέταρτη δικογραφία μέσα στον Μάιο, που θα εμπλέκει ακόμη περισσότερα ονόματα προκαλώντας νέο τρόμο στο Μαξίμου. Ένας εξ αυτών λέγεται μάλιστα ότι είναι ο Χρ. Σταϊκούρας κατά την πρώτη περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών. Επίσης, ο εφιάλτης μεγαλώνει καθώς σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες κάθε προσπάθεια να βρουν πρόσβαση στην ευρωπαϊκή εισαγγελία συναντά πραγματικό τοίχο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν με νέες εκπλήξεις.
Μπροστά σε αυτό το μπαράζ αποκαλύψεων, η αντίδραση του Μαξίμου ήταν η αναμενόμενη: μίνι ανασχηματισμός με την απομάκρυνση τριών υπουργών (Κώστας Τσιάρας, Γιάννης Κεφαλογιάννης, Δημήτρης Βαρτζόπουλος), τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού όπου μίλησε για «ελληνική παθογένεια» και «μάχη με το βαθύ κράτος», και η πρόταση για ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή – αλλά μόνο μετά τις εκλογές του 2027. Πρόκειται για μια κλασική δόλια κίνηση. Ο κ. Μητσοτάκης αφενός παρουσιάζει ως «μεταρρύθμιση» κάτι που ισχύει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Γαλλία), αλλά το μεταθέτει στο μέλλον, ώστε να μη θίξει τη σημερινή του Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αφετέρου, ήδη υπάρχουν πολλές ενστάσεις για τις βαθύτερες επιδιώξεις του, καθώς διαμορφώνονται συνθήκες ενός απολυταρχικού μοντέλου, όπου οι υπουργοί επιλέγονται από τον πρωθυπουργό δίχως καμία αναφορά και σχέση με τη λαϊκή ψήφο. Σε έναν βαθμό το έχει κάνει ήδη αυτό, ορίζοντας μεγάλο αριθμό εξωκοινοβουλευτικών υπουργών που δρουν ανεξέλεγκτα, έχοντας ως μόνο σημείο αναφοράς τον ίδιο. Επιχειρεί να στήσει έτσι ένα αφήγημα «απολυταρχικού εκσυγχρονισμού» με συγκέντρωση εξουσίας, αποδυνάμωση θεσμικών ελέγχων και φαντασιώσεις για ένα σύστημα όπου η εκτελεστική εξουσία θα λειτουργεί σχεδόν ανεξέλεγκτα όπως περίπου συμβαίνει και τώρα με το “επιτελικό κράτος”.
Ήδη έχουν αποδειχθεί πάντως άσφαιροι όλοι οι αντιπερισπασμοί που επιχειρούνται τις τελευταίες ημέρες από την πλευρά του Μαξίμου, είτε αφορούν το ασυμβίβαστο είτε τα μέτρα για την απαγόρευση πρόσβασης στα social media από τους ανηλίκους, είτε άλλες παρεμβάσεις για θέματα της «καθημερινότητας». Και όλα αυτά αποτελούν την απόλυτη επιβεβαίωση ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλει πραγματική κάθαρση, αλλά απλώς διαχείριση ζημιάς και έλεγχο του κόμματός του στην πορεία προς τις εκλογές, καταφέρνοντας έτσι πάντως να μετατρέπει όλους τους σημερινούς βουλευτές και στελέχη της ΝΔ σε συνενόχους του, αφού επί της ουσίας τον παρακολουθούν ως παθητικοί θεατές να κάνει ό,τι θέλει χωρίς ουδείς να διαφοροποιείται δραστικά.
Η κατάσταση γίνεται χειρότερη, επειδή διανύουμε μια περίοδο που η χώρα είναι ευάλωτη σε γεωπολιτικές πιέσεις, με τον Ερντογάν να καραδοκεί στην Ανατολική Μεσόγειο, να καλύψει τα κενά του Ιράν μετά τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή και τη διεθνή σκακιέρα να γίνεται ολοένα πιο ασταθής. Η αναζοπύρωση των τουρκικών προκλήσεων εντάσσονται σε αυτή την κατεύθυνση την ώρα που η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη και με μια ηγεσία που ασχολείται περισσότερο με την πολιτική της επιβίωση παρά με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.
Εξαιτίας του κ. Μητσοτάκη και της εμμονής του να μην αναλαμβάνει επί της ουσίας τις ευθύνες, και με μια κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται πλέον ηθικοπολιτικά νεκρή, η χώρα έχει μπει σε μια παρατεταμένη κατάσταση πολιτικής αστάθειας και αβεβαιότητας, ενώ είναι μείζων η ανάγκη μιας νέας αφετηρίας. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον στρέφεται τώρα στην προσεχή Πέμπτη 16 Απριλίου, οπότε θα γίνει, ύστερα από την πρόσφατη αναβολή, η κόντρα κορυφής στη Βουλή με αφορμή το κράτος δικαίου, αλλά είναι βέβαιο ότι θα λάβει χαρακτήρα εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεσης και μάλιστα σκληρής. Αυτή η κλιμάκωση θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για τις μετέπειτα εξελίξεις, όχι μόνο από πλευράς της κυβέρνησης και του κ. Μητσοτάκη, αλλά και της αντιπολίτευσης. Ήδη το ΠΑΣΟΚ έχει ζητήσει εκλογές, αλλά την ίδια ώρα «ζυμώνεται» στον ευρύτερο αντιπολιτευτικό χώρο το ενδεχόμενο κατάθεσης πρότασης δυσπιστίας, προκειμένου να αποτυπωθεί το σκηνικό που θα δείχνει ότι πλέον η δεδηλωμένη της κυβέρνησης στηρίζεται στην ψήφο βουλευτών που βρίσκονται υπό κατηγορία για σκάνδαλα, δηλαδή πρόκειται, όπως αποκαλείται, για πλειοψηφία «υποδίκων». Ο κ. Μητσοτάκης θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να ξεφύγει με κενά λόγια και νέους αντιπερισπασμούς, καθώς οι άσφαιροι καπνοί του Μαξίμου δεν μπορούν πια να κρύψουν την αλήθεια ή θα αρθεί επιτέλους στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων που απαιτούν καθαρές λύσεις, όχι επικοινωνιακά και παλαιοκομματικά τεχνάσματα; Και πρωτίστως είναι κοινός τόπος πλέον ότι η ανάσταση της δημοκρατίας περνά μέσα από την απομάκρυνση όσων τη δηλητηριάζουν.

 .press-gr.com