Του Μανώλη Κοττάκη
Συνέβη σε ένα χωριό της ελληνικής περιφέρειας το οποίο επισκέπτεται κατά καιρούς ένας υπουργός που κατάγεται από εκεί για να ανάψει ένα κερί στον τάφο των γονέων του. Την τελευταία φορά που πήγε στο νεκροταφείο, το οποίο βρίσκεται σε ένα ύψωμα, αγνάντευε νοσταλγικά από μακριά το έρημο χωριό του. «Παιδί μου», του είπε ένας χωριανός που τον αναγνώρισε, «μην ψάχνεις το χωριό εκεί κάτω! Το χωριό είναι εδώ! Εδώ πάνω! Στο νεκροταφείο».
Πιο πικρή κουβέντα για την εγκατάλειψη της υπαίθρου χώρας και ειδικώς για τον γενέθλιο τόπο του δεν είχε ξανακούσει. Ούτε κι εγώ που μου το εμπιστεύτηκε. Και όλον αυτόν τον καιρό που πέρασε από τότε που το έμαθα, μέχρι να ωριμάσει μέσα μου το σημερινό σημείωμα και με άλλες αφορμές, τη σκεφτόμουν τακτικά αυτή τη φράση: «Εδώ είναι το χωριό!»Η είδηση ότι ανατίθεται σε εθελοντές η διανομή των δεμάτων των ΕΛ.ΤΑ. στα σημεία όπου η φιλελεύθερη κυβέρνησή μας έβαλε λουκέτο στα ταχυδρομεία (στεγάζονται πλέον σε πρακτορεία προπό, μίνι μάρκετ, τουριστικά καταστήματα) ώστε να κάνει οικονομίες και να πληρώνει πριν της ώρας της τους δανειστές πυροδότησε την έκρηξη. Συλλέγω τακτικά ιστορίες από υπουργούς που κατά τις περιοδείες τους αντικρίζουν την εγκατάλειψη της ελληνικής περιφέρειας, τον μαρασμό της και την αυτονόμησή της, πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική, από το υπαρκτό κράτος των Αθηνών. Υπουργός μού διηγείτο προσφάτως τις δύο όψεις του νομού Έβρου. Της ακμάζουσας Αλεξανδρούπολης, η οποία τον χειμώνα συντηρείται από τη μεσαία τάξη της γείτονος που την επισκέπτεται τα Σαββατοκύριακα για να αγοράσει κινητά, iPads, παιχνίδια από τα Jumbo και να καταναλώσει μοσχαρίσιο κρέας, και την άλλη όψη, έξω από την Αλεξανδρούπολη, στον άξονα του βόρειου Έβρου. Τις λαμπρές σε ιστορία, υπερηφάνεια και φρόνημα αλλά φτωχές σήμερα κωμοπόλεις της Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου και του Σουφλίου, όπου κυματίζουν ελληνικές σημαίες μήκους 98 μέτρων. Ο ίδιος υπουργός μού ομολογούσε το σοκ που αισθάνεται εσχάτως η ελληνική Πολιτεία από το άνοιγμα βουλγαρικών και τουρκικών μεσιτικών γραφείων στην Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Η μείωση της τιμής που ορίζει η Ελληνική Δημοκρατία την ελληνική ιθαγένεια μέσω της απόκτησης της χρυσής visa έχει αποθρασύνει κόσμο. Η γη μας στη Θράκη και τη Μακεδονία, με έμφαση στη Χαλκιδική, αλλάζει χέρια και μαζί με αυτό αλλάζει και η κουλτούρα. Οι επελαύνοντες νεόπλουτοι «κατακτητές» με χύμα ευρώ στα χέρια φέρνουν μαζί τους και το ανατολικό βαλκανικό κιτς που είναι διά γυμνού οφθαλμού ορατού στα χρώματα που βάφουν τα σπίτια τους, τέως σπίτια μας.
Στα κεντρικά και τα δυτικά της Μακεδονίας τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα. Στο Κιλκίς ανοίγουν επιχειρήσεις με σλαβομακεδονικές ονομασίες και με ιδιοκτήτες αχυρανθρώπους Σκοπίων. Η Φλώρινα και η Καστοριά, όπου σαρώνουν ατιμώρητα τα «μακεδονικά» στα πανηγύρια, αργοσβήνουν μέσα στη δημογραφική συρρίκνωση. Δέκα χιλιάδες πληθυσμό έχει με το ζόρι η Φλώρινα. Στις Φιλιάτες της Ηπείρου, που τις συντηρούσε ένα στρατόπεδο με 120 άνδρες, έκλεισε κι αυτό. Άμα ανοίξει καμιά υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ., καλά θα είναι. Στη Μουργκάνα του Νίκου Γκατζογιάννη με το ζόρι κρατούν τους 20 συνοριοφύλακες που είναι περισσότεροι από τους κατοίκους αλλά κρατούν το χωριό ζωντανό.
Άλλος υπουργός, που επισκέφθηκε τη Θεσσαλία και τα αγαπημένα του Φάρσαλα, μου εξέφρασε την άποψη ότι αυτή η ξακουστή λόγω και του χαλβά της -αλλά όχι μόνο- ελληνική κωμόπολη τείνει να μετατραπεί σε φάντασμα. Η ερήμωση της υπαίθρου, η απόσυρση του κράτους υπό τη στενή και την ευρεία έννοια (τράπεζες, ταχυδρομεία, σχολεία, ΙΚΑ, αστυνομικά τμήματα, πανεπιστήμια, θέατρα κ.ά.) και η εκποίηση της αγροτικής γης σε fund έχει ισχυρότατες συνέπειες σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας και εθνικής συνοχής. Ολόκληρη η μεθόριος που είναι κρίσιμη αμυντικά είναι φαλακρό τοπίο. Γυμνή από ανθρώπους και από υποδομές. Η ερήμωση έχει συνέπεια επίσης την απώλεια της εθνικής μνήμης και την εγκατάλειψη της παράδοσης.
Παρακολουθούσα προχθές την κηδεία του καπετάνιου Γιάννη Σκοπελίτη στην Αμοργό σε live μετάδοση από το TikTok. Tο νεκροταφείο ήταν στην άκρη του γκρεμού, στη θάλασσα, κι αυτό έδωσε τη δυνατότητα στο καράβι του συχωρεμένου, που έσωσε τόσες ζωές στο Αιγαίο, να πλησιάσει όσο πιο κοντά γινόταν, να κάνει δυο βόλτες και να αποδώσει -το σκαρί- τιμές στον καπετάνιο του. Με τη «μπουρού» και τους συριγμούς της. Παρακολουθούσα τα βιολιά που τον συνόδευαν μέχρι την ώρα που τον σκέπασε το αμοργιανό χώμα σε αυτό το αμοργιανό πέραμα και σκεφτόμουν: Αν επέλεγε την αποτέφρωση που είναι της μόδας, θα του έπαιζαν βιολιά μέσα στην υψικάμινο; Αφανίζεται ο τόπος σταθερά, αγαπητοί, το συζητούσα πρόσφατα με τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ διάβασα προσεκτικά όσα ορμήνεψε και ο Κώστας Καραμανλής τους μαθητές του Αριστοτέλειου Κολλεγίου να γνωρίσουν τους ελληνικούς κάμπους, τα ελληνικά βουνά και τις θάλασσες. Δεκαεφτά χρόνια τώρα έχει πατήσει και την τελευταία ραχούλα, ξέρει και τον τελευταίο βοσκό.
Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν πατήσεις σε κάθε απάτητη γωνιά αυτής της ευλογημένης επικράτειας. Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν σκύψεις ευλαβικά να φιλήσεις το χώμα αυτής της πατρίδας. Δεν νοείσαι Έλλην πολιτικός αν δεν ξέρεις τι κρύβεται κάτω από την κάθε πέτρα αυτής της πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντά της. Είναι το πρώτο βήμα το συναίσθημα αυτό για να μη χωρίζεις την Ελλάδα στα δύο αν τυχόν η μοίρα το φέρει να κρατήσεις το τιμόνι της, αλλά και για να ξέρεις ότι κατά βάθος η αληθινή Ελλάδα είναι η ανόθευτος Ελλάς της περιφέρειας. Ως βαθιά Ελλάς της περιφέρειας δεν νοούνται οι Φεράρι, οι Φραπέδες και τα λοιπά αφεψήματα. Ούτε οι σακούλες με τις κλεμμένες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ ή τα τρένα που δεν φθάνουν ποτέ στους προορισμούς τους. Η Ελλάς είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Αν θέλουμε να τη σώσουμε πραγματικά, πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Από δαύτους τους Οξφορδιανούς δεν περιμένουμε και πολλά. Ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν και ό,τι είχαν να πάρουν μας το πήραν. Μην το ψάχνετε. Αυτών ο νους στην Οξφόρδη θα είναι πάντοτε. Ούτε καν στη Μουργκάνα.
Αδειάζουν για να τα αγοράσουν Ισραηλινοί. Τι δεν καταλαβαίνεις;