Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, κάποια μέρα τελειώνει.

Να μάθεις να φεύγεις...την ώρα που πρέπει...

Από την ασφάλεια ψεύτικων αγκαλιών 

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν

Από την ανάμνηση μιας ψεύτικης ευτυχίας
Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς δάκρυα, και μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια-ούτε, ίσως κάποτε που ξέρεις, μπορεί να συναντηθούμε...

Το να φεύγεις, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, είναι πράξη αυτοσεβασμού.

Να τρέχεις μακριά από ψεύτικα καταφύγια κι ας έχει έξω καταιγίδα

Όταν λες αντίο να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια  κι όχι κάτω, ή το άπειρο

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, τέλειωσε -αποδέξου το)

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες όταν σε πονάνε, μουσική που «ντύθηκε» με την απουσία, μέρη που περπάτησες, και τώρα γέμισαν σκιές...

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες αν θέλεις, με ουρανό και κύμα. Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη άνοιξη που είχες ονειρευτεί παιδί..

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, κάποια μέρα τελειώνει.

Να μη συγχωρείς ανθρώπους που δεν ζητούν ποτέ συγνώμη ..

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου....

Και... να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν σε νοιάστηκαν

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν τη ψυχή...

Να φεύγεις από όσα πίστεψες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά που αναζητά η καρδιά σου..

Μαρίζα Τσιτμή