Η ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΤΑ DAC και τις ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ...

Η ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΤΑ DAC και τις ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ...

Του Δημήτρη Καραμήτσα
Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι 
Θα ήθελα να σας παρουσιάσω με τον κατά το δυνατό πιο συνοπτικό τρόπο τα συμπεράσματα που προέκυψαν από την κοπιώδη έρευνά μου σχετικά με τα δάνεια και τα DAC/εταιρείες ειδικού σκοπού (που στην Ελλάδα τα αποκαλούμε funds χωρίς να είναι), τις τιτλοποιήσεις και την κρατική εγγύηση του προγράμματος «Ηρακλής»..
Θα εκπλαγείτε γιατί τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως παρουσιάζονται έως σήμερα και τα ουσιαστικά ζητήματα βρίσκονται αλλού. 
Το κρίσιμο συμπέρασμα είναι απλό: τα πράγματα δεν είναι όπως παρουσιάστηκαν στον δημόσιο λόγο και χώρο. 
Αυτό που πρέπει να ερευνηθεί μέχρι τέλους είναι αν ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε αυτός συνιστά πραγματική πώληση απαιτήσεων ή κυκλικό σχήμα μετασχηματισμού των δανείων σε ομολογιακά προϊόντα, με τελικό κίνδυνο για το Δημόσιο και τελική πίεση πάνω στον δανειολήπτη.
1. Τα DAC πλήρωσαν αντίτιμο αγοράς για τα δάνεια; Έχουμε πώληση ή κάτι άλλο;    
Τα DAC (εταιρείες ειδικού σκοπού ή "funds") δεν αγόρασαν τα δάνεια.
Ο νόμος προβλέπει πώληση ως αποκλειστική αιτία της μεταβίβασης των δανείων.
Όμως η πώληση, ως νομική και οικονομική έννοια, προϋποθέτει πραγματικό τίμημα. Εάν δεν υπάρχει ανεξάρτητη καταβολή πραγματικού τιμήματος από τον φερόμενο αγοραστή προς την τράπεζα, τότε δεν έχουμε ουσιαστική πώληση, αλλά εικονική (δηλ. άκυρη) και άλλου τύπου πραγματική σύμβαση. 
Η αρχική σύμβαση εμφανίζεται ως πώληση απαιτήσεων, πλην όμως στερείται του ουσιώδους στοιχείου της πώλησης, εφόσον δεν αποδεικνύεται ανεξάρτητο και πραγματικό τίμημα από την αποκτώσα εταιρεία ειδικού σκοπού. Αν το φερόμενο ως αντάλλαγμα είναι ομολογίες που εκδίδονται πάνω στις ίδιες απαιτήσεις, τότε το αντάλλαγμα δεν είναι εξωτερική παροχή του αγοραστή, δεν είναι τίμημα. Είναι παράγωγο της ίδιας της ήδη προηγούμενα πωληθείσας και μεταβιβασθείσας περιουσιακής μάζας. 
Η έκδοση ομολόγων είναι πράξη αναγκαστικά, ουσιαστικά και τυπικά μεταγενέστερη της "πώλησης", πράγμα που καθιστά την πώληση προβληματική και άκυρη, αφού στην πραγματικότητα πρόκειται είτε για χαριστική δικαιοπραξία, είτε για εκχώρηση απαιτήσεων. 
Αφού όμως μιλάνε και ορίζει ο νόμος την πώληση ως συμβατικό μέσο μεταβίβασης, πρέπει να επισημανθούν και να ερωτηθούν τα εξής : 
Όπως έχει καταστεί γνωστό τα DAC είναι εταιρείες "φαντάσματα", χωρίς υπαλλήλους και υποδομή. Το δε κεφάλαιό τους είναι ελάχιστο. π.χ. το "γνωστό" fund MEXICO Finance DAC" έχει κεφάλαιο ένα (1) ευρώ!!!. Η δε εταιρεία που κατέχει την μία και μόνη μετοχή του έχει κεφάλαιο τέσσερα (4) ευρώ...!!!. 
Η κεφαλαιακή του υπόσταση καθιστά αδύνατο να αγόρασε δάνεια δισεκατομμυρίων ευρώ. 
Τα DAC δεν έχουν καμία παραγωγική και περιουσιακή υπόσταση, ούτε προσωπικό, ώστε να μπορούν να καταβάλουν τιμήματα δισεκατομμυρίων.
Από τη δομή αυτή προκύπτει το πρώτο μεγάλο ερώτημα προς απόδειξη: αν υπάρχει και ποιο είναι το πραγματικό τίμημα; Ποιος το κατέβαλε; Από ποιον λογαριασμό; Με ποιο δανεισμό ή με ποια ίδια κεφάλαια; Πώς λογιστικοποιήθηκε στην τράπεζα; Πώς εμφανίζεται στις οικονομικές καταστάσεις της DAC; 
Χωρίς απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, η επίκληση της λέξης «πώληση» δεν αρκεί.
2. Η έκδοση ομολόγων 
Στην συνέχεια και με μία δεύτερη πράξη, που αναγκαστικά έπεται χρονικά της (ελεγχόμενης ως εικονικής) πώλησης και μεταβίβασης του συνόλου των περιουσιακών δικαιωμάτων των δανείων, τα DAC, προέβησαν με βάση το σχέδιο σε πλήρη ενσωμάτωση σε ομόλογα του συνόλου των απαιτήσεων από τα δάνεια.  
Μιλάμε για πλήρη ενσωμάτωση του συνόλου των περιουσιακών άυλων δικαιωμάτων των δανείων και όχι μόνο των υφιστάμενων κατά τον χρόνο έκδοσης των ομολογιών, αλλά και των μελλοντικών (π.χ. τόκοι, ανακεφαλαιώσεις κλπ. και αόριστα όσα και εάν είναι αυτά). 
Συνεπώς, τα DAC παράνομα και αβάσιμα εμφανίζονται ως κύριοι και δικαιούχοι των σχετικών απαιτήσεων. Οι απαιτήσεις, όχι μόνο φαίνεται να περιήλθαν σε αυτά με άκυρη εικονική δικαιοπραξία, που δεν αποτελεί πώληση, όπως προβλέπουν οι σχετικοί νόμοι, αλλά και άπασες οι απαιτήσεις έχουν, πλήρως και ολοσχερώς, ενσωματωθεί στις εκδοθείσες ομολογίες, που ως αξιόγραφα τις ενσωματώνουν. 
Σε κάθε δε περίπτωση, αφού η ομολογία ενσωματώνει τις απαιτήσεις εκ δανείων, δηλαδή το συνολικό οικονομικό προϊόν των δανείων - εισπράξεις, τόκους, ρυθμίσεις, πλειστηριάσματα και κάθε άλλη ωφέλεια - τότε το DAC δεν είναι ο πλήρης, ουσιαστικός και πραγματικός δικαιούχος της εκ δανείου απαίτησης. Εμφανίζεται προς τα έξω ως δικαιούχος, αλλά τα δικαιώματα που επικαλείται ότι έχει έχουν ενσωματωθεί στο ομόλογο. 
Συνεπώς πραγματικοί δικαιούχοι των ασκούμενων ενοχικών απαιτήσεων είναι οι κάτοχοι των ομολογιών και όχι τα DAC. 
Η εμφάνιση των DAC έναντι των οφειλετών και ενώπιον των Δικαστηρίων ως δικαιούχων των εκ των δανείων απαιτήσεων πάσχει αβασίμου, ακυρότητας και έλλειψης νομιμότητας. 
Πρέπει δε να απαντηθούν και να γίνουν γνωστοί, οι πλήρεις όροι έκδοσης των ομολόγων, που παραμένουν κρυφοί: limited recourse, non-petition, available funds, priority of payments, note trustee, security trustee, servicing accounts και waterfall πληρωμών.
3. Οι τύποι των ομολόγων και ποιος τα πήρε. 
 Σύμφωνα με το σχέδιο που έχει την συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης, εκδόθηκαν τρεις (3) τύποι ομολόγων (αξιογράφων) με κριτήριο την προτεραιότητα εξόφλησης:
α. Senior notes = ομόλογα υψηλής προτεραιότητας εξόφλησης, δηλ. αυτά που εξοφλούνται από τις εισπράξεις πρώτα
β. Mezzanine notes = ομόλογα μέσης εξοφλητικής προτεραιότητας που πληρώνονται μόνο μόλις εξοφληθούν πλήρως τα senior notes 
γ. Junior notes = ομόλογα τελευταίας εξοφλητικής προτεραιότητας, που πληρώνονται μόνο όταν εξοφληθούν πλήρως τα προηγούμενα. 
Για το Project Mexico εντοπίστηκαν στο Wiener Börse/Xetra T7 (Χρηματιστήριο Βιέννης, δευτερογενής αγορά) οι τίτλοι Class A, Class B και Class C. Για το Class A/XS2347496924 εμφανίζεται ονομασία “Mexico Fin. Notes 21-81/Cl.A”, λήξη 25.01.2081 και ένδειξη κουπονιού 0,750%. 
Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλάμε για απλή εσωτερική λογιστική εγγραφή. Μιλάμε για ομολογιακό τίτλο με χρηματιστηριακή ταυτότητα και μακρό χρονικό ορίζοντα.
4. Ποιος πήρε τα ομόλογα;
Είναι ευνόητο και γνωστό σε όσους έχουν στοιχειώδη οικονομική και νομική παιδεία, ότι για να περιέλθουν στην κυριότητα κάποιου αυτά τα ομόλογα, οφείλει να καταβάλλει το αντίτιμο, δηλ, το ποσό για το οποίο εκδίδονται. 
Στην περίπτωσή μας τα ομόλογα αυτά περιήλθαν στις τράπεζες, χωρίς να προκύπτει η καταβολή κάποιου τιμήματος. 
Οι αντίστοιχες τράπεζες που πριν κατείχαν τα δάνεια πήραν το 100% των υπερπρονομιούχων Senior notes και των Mezzanine και Junior notes. Δηλαδή σε αυτές επέστρεψε το σύνολο των δικαιωμάτων και δη χωρίς την καταβολή του αναγκαίου τιμήματος, που πάντοτε ως όρο της εγκυρότητας της έκδοσης της ομολογίας ορίζει ο εκδότης (εδώ το DAC).    
Συνεπώς, οι ίδιες οι τράπεζες που είχαν τα δάνεια πήραν και τα αξιόγραφα που ενσωματώνουν τις απαίτησεις από αυτά!!! και μάλιστα χωρίς να καταβάλουν κάποιο τίμημα. 
Αποκαλύπτεται δηλ. η πλήρης εικονικότητα όλης της διαδικασίας και το γεγονός ότι οι ίδιες τράπεζες πήραν τα δάνεια (σας), αφού κατέχουν τα αξιόγραφα που ενσωματώνουν όλες τις απαιτήσεις από τα δάνεια. 
5. Μερική μεταβίβαση σε τρίτους  
Στην συνέχεια οι τράπεζες υποχρεώθηκαν με βάση το σχέδιο να πωλήσουν σε τρίτους (που συνήθως είναι εταιρείες με αφανείς μετόχους του ολλανδικού δικαίου και του Dellaware των Η.Π.Α. - πλήρης αδιαφάνεια) πάνω από το 50% των μεσαίας και χαμηλής προτεραιότητας ομολογιών - δανείων. Ως φαίνεται πώλησαν των 95% αυτών και κράτησαν το 5%. 
Βεβαίως κράτησαν όλες οι τράπεζες το 100% των προνομιούχων και εγγυημένων από το "κράτος μας"  Senior ομολογιών. 
Εδώ όμως δεν αρκεί πολιτική ρητορική και συσκοτίσεις. 
Χρειάζεται διαφάνεια και απόδειξη από όλους τους ανωτέρω: μητρώο ομολογιούχων, σύμβαση εγγραφής/κάλυψης ομολογιών, αποδεικτικά καταβολής τιμήματος, λογιστικές εγγραφές τράπεζας, συμβάσεις πώλησης mezzanine και junior notes, καθώς και πλήρης διαδρομή χρημάτων από τον δανειολήπτη μέχρι τον τελικό δικαιούχο.
6. Τα σχέδια ΗΡΑΚΛΗΣ Ι και ΙΙ  (σχέδια απιστίας σε βάρος του ελληνικού λαού) 
Με τα σχέδια Ηρακλής Ι και ΙΙ (νόμοι 4649/2019 - 16.12.2019 και 4818/2021 - 18.7.2021 αντίστοιχα), το ελληνικό δημόσιο εγγυήθηκε στο σύνολό τους τα Senior notes (δηλ. αυτά που κατέχουν οι τράπεζες). 
Δεν έφταναν τα 130 περίπου δισεκατομμύρια καλύψεων και εγγυήσεων υπέρ των τραπεζών που χρεωθήκαμε όλοι, το αφορολόγητο των τραπεζών, ήλθαμε να δώσουμε και εγγύηση των ομολόγων (λες και οι υπόλοιπες καταβολές και εγγυήσεις στις τράπεζες δεν αφορούσαν και τα δάνεια). 
Προσέξτε όμως τι εγγυήσεις έδωσε με τα σχέδια ΗΡΑΚΛΗΣ.
H ελληνική κυβέρνηση εις βάρος μας: δεν εγγυήθηκε μόνο το αρχικό ποσό των ομολόγων (δηλ. το ποσό για το οποίο εκδόθηκαν αυτά τα ομόλογα), αλλά το σύνολο, όσο και εάν είναι αυτό !!!. 
Τα ομόλογα δεν εκδόθηκαν στατικά (δηλ. π.χ. 1.000.000 συν τους τόκους έως την λήξη) , αλλά δυναμικά, δηλ. περιλαμβάνουν και κάθε μελλοντική απαίτηση, όπως τόκους, πανωτόκια, ανακεφαλαιώσεις τόκων κλπ. μέχρι να πληρωθούν από τον οφειλέτη !!!. . Αυτά εγγυήθηκε η κυβέρνηση, το ελληνικό δημόσιο, υπέρ κερδοσκοπικών εταιρειών που δεν πληρώνουν φόρους και πλέον δεν ανήκουν στο κράτος. 
Εγγύηση και για επιπλέον κέρδος του ομολόγου !!! :  
Και όχι μόνο αυτό !!! Οπως ανακάλυψα, τα ομόλογα έχουν και ξεχωριστό κουπόνι κέρδους - τόκου, επιπλέον των ανωτέρω, 0,75% . Εγγυήθηκε και αυτό η ελληνική κυβέρνηση και το δημόσιο ταμείο, δηλ. εμείς τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, γιατί τα ομόλογα έχουν 60 έτη διάρκεια (λήξη το 2081)!!! 
Πρόκειται για κλασσική περίπτωση απιστίας εις βάρος του κοινού δημόσιου ταμείου και υπέρ ιδιωτικών κερδοσκοπικών εταιρειών. 
Δηλ. ας πούμε ότι ένα ομόλογο από αυτά ενσωμάτωνε όταν εκδόθηκε το 2020 απαιτήσεις 1.000.000 ευρώ. Αυτό σήμερα, μπορεί να αντιστοιχεί με τους τόκους των δανείων σε 1.500.000 ευρώ και το 2031 σε 2.000.000 ευρώ. Για όλα αυτά συν το 0,75 % (προφανώς ετησίως) έχει εγγυηθεί το ελληνικό κράτος !!!. 
Το κέντρο βάρους βρίσκεται στο άρθρο 6 του ν. 4649/2019: η εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου αφορά την πληρωμή των υποχρεώσεων του αποκτώντος για την ολοσχερή εξόφληση απαιτήσεων από ομολογίες υψηλής εξοφλητικής προτεραιότητας, συμπεριλαμβανομένων απαιτήσεων για αποπληρωμή κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια των τίτλων. Δηλαδή δεν έχουμε απλώς εγγύηση ενός αρχικού στατικού ποσού. Έχουμε κρατική εγγύηση σε τοκοφόρο χρηματοοικονομικό προϊόν.
Αν ο τίτλος λήγει το 2081 και φέρει κουπόνι, η πολιτική και συνταγματική ερώτηση είναι τεράστια: ποιος ανέλαβε αυτόν τον κίνδυνο για λογαριασμό του ελληνικού λαού; Με ποιον ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο; Με ποια πλήρη γνώση των υποκείμενων απαιτήσεων; Με ποια δημοσιότητα των συμβάσεων; Με ποια λογοδοσία;
Το Δημόσιο δεν φαίνεται να εγγυάται μετά από πραγματικό δημόσιο έλεγχο της αξίας κάθε απαίτησης και κάθε εξασφάλισης. Εγγυάται μετά από εμπιστευτική διαδικασία φακέλου, ιδιωτικών αξιολογήσεων, δηλώσεων, βεβαιώσεων, μοντέλων χρηματορροών και πιστοληπτικών αξιολογήσεων. Ο λογαριασμός της αποτυχίας, όμως, μεταφέρεται στον φορολογούμενο.
Καταλάβατε ποιοι στερούν από πολύτιμους πόρους την χώρα μας και την ζωή μας και υπέρ ποίων ? 
7. Δεν τελειώσαμε εδώ... 
Βρήκα τέτοια ομόλογα να διαπραγματεύονται στην δευτερογενή αγορά του χρηματιστηρίου της Βιέννης.
Τι προκύπτει;
α. Ότι έχουν "δυναμική" υπόσταση, δηλ. κάποιος που τα αγοράζει π.χ. για 5.000.000 ευρώ, μπορεί τσακίζοντας και εκβιάζοντας τους Ελληνες να λάβει 10.000.000, 20.000.000 ευρώ,  ο,τιδήποτε περισσότερο καταφέρει. Και αυτά  και αυτά με την εγγύηση του τεράστιου οποιουδήποτε ποσού από το ελληνικό δημόσιο + το επιτόκιο του κουπονιού. 
β. Οτι τα DAC που τα εξέδωσαν αποποιούνται οποιασδήποτε ευθύνης και εγγύησης, γεγονός που αποδεικνύει ότι τα DAC δεν έλαβαν κανένα αντάλλαγμα για την παραχώρησή τους στις τράπεζες. 
γ.  Οτι τα δάνεια του Ελληνα, αυτού που έριξαν στον φλεγόμενο λάκκο της κρίσης, κυκλοφορούν και μπορούν να γίνουν κτήμα οποιουδήποτε, μαζί με τις περιουσίες τους. 
8. Πως το κράτος χορηγεί τις εγγυήσεις του χωρίς πραγματικό έλεγχο ? . 
Πως και με ποιον έλεγχο τα δάνεια μεταβάλλονται και αντιστοιχούν σε εγγυημένα από το κράτος Senior notes κλπ;   
Κρατηθείτε: 
Σύμφωνα με τους νόμους που ψήφισαν αυτοί που εσείς εκλέξατε ως κυβέρνηση και ξαναψηφίσατε, ο χαρακτηρισμός των δανείων ως εγγυημένων Senior notes γίνεται ως εξής: 
Σύμφωνα με το άρθρο 24 του ν. 4818/2021, το αίτημα παροχής εγγύησης υποβάλλεται στη Διεύθυνση Χρηματοοικονομικής Πολιτικής του Υπουργείου Οικονομικών, η οποία μέσα σε πέντε (5) εργάσιμες ημέρες (!!!)  διενεργεί έλεγχο πληρότητας και το διαβιβάζει στην Επιτροπή Παρακολούθησης Εγγυήσεων .
Σύμφωνα με το άρθρο 30 του ν. 4818/2021, η Επιτροπή εισηγείται εγγράφως για την παροχή ή μη της σύμφωνης γνώμης εντός δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών (!!!) από την παραλαβή του σχετικού αιτήματος, ενώ για τη θέση σε ισχύ της εγγύησης εισηγείται εντός δύο (2) εργάσιμων ημερών (!!!) από την παραλαβή της σχετικής δήλωσης.
Αυτή η διαδικασία ενισχύει το πολιτικό και νομικό ερώτημα: είναι δυνατόν ο δημόσιος έλεγχος χαρτοφυλακίων δισεκατομμυρίων, εμπράγματων εξασφαλίσεων, δεκάδων χιλιάδων δανειακών συμβάσεων, αξιών ακινήτων, προβλέψεων εισπράξεων και κινδύνων του Δημοσίου να εξαντλείται ουσιαστικά σε έλεγχο πληρότητας φακέλου και ταχύτατες εισηγήσεις; 
Πρόκειται για πακέτα δισεκατομμυρίων ευρώ που περιλαμβάνουν δεκάδες χιλιάδες δάνεια !!! 
Τι να ελέγξουν μέσα σε τόσες λίγες ημέρες; 
Ποιον εμπαίζουν και πως αυτός ο ελληνικός λαός αποδέχεται τέτοιες συμπεριφορές;
Και όλα αυτά χωρίς ούτε την τυπική διαφάνεια, δικαίωμα γνώσης του ελληνικού λαού, που επιβάλλεται για την (υπερ)χρέωσή του.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι θεσμικό.
9. Τα συνταγματικά ζητήματα
Τα σχέδια «Ηρακλής» είναι ελεγκτέα όχι μόνο οικονομικά και πολιτικά, αλλά και συνταγματικά. Η συνταγματική κριτική δεν πρέπει να διατυπώνεται αφηρημένα. Πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένες συνταγματικές διατάξεις:
α. Γενική ισότητα και απαγόρευση προνομιακής μεταχείρισης ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων (άρθρο 4 παρ. 1 Συντ.). Όταν το κράτος αναλαμβάνει δυσανάλογο κίνδυνο υπέρ συγκεκριμένου χρηματοπιστωτικού μηχανισμού, δημιουργείται ζήτημα αν ο κοινός πολίτης και ο δανειολήπτης αντιμετωπίζονται ισότιμα έναντι των τραπεζών και των ομολογιούχων.
β. Φορολογική ισότητα και ισότητα στα δημόσια βάρη (άρθρο 4 παρ. 5 Συντ.). Η εγγύηση του Δημοσίου δεν είναι ουδέτερη. Αν καταπέσει, μετατρέπεται σε δημόσιο βάρος. Αν το δημόσιο βάρος αναλαμβάνεται για να διασφαλιστεί ιδιωτικό χρηματοοικονομικό προϊόν, πρέπει να ελεγχθεί αν κατανέμεται δίκαια ή αν φορτώνεται στον λαό χωρίς ισοδύναμο κοινωνικό όφελος.
γ. Κοινωνικό κράτος δικαίου και αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 Συντ.). Το κράτος οφείλει να προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα και την κοινωνική συνοχή. Δεν μπορεί να εγγυάται κέρδη και τόκους ιδιωτικών τίτλων, ενώ την ίδια στιγμή αφήνει νοικοκυριά, μικρές επιχειρήσεις και περιουσίες να οδηγούνται σε οικονομική εξόντωση χωρίς πραγματική ισορροπία.
δ. Προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2 παρ. 1 Συντ.). Η διαδικασία είσπραξης, πίεσης, αναγκαστικής εκτέλεσης και απώλειας κατοικίας ή επαγγελματικής περιουσίας δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Αγγίζει τον πυρήνα της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, ιδίως όταν το κράτος έχει προηγουμένως εγγυηθεί τον μηχανισμό που τον πιέζει.
ε. Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και συμμετοχή στην οικονομική ζωή (άρθρο 5 παρ. 1 Συντ.). Όταν ο πολίτης ή ο μικρός επαγγελματίας μετατρέπεται σε αντικείμενο χρηματοοικονομικής εκμετάλλευσης, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα πληροφόρησης και άμυνας, περιορίζεται όχι μόνο η περιουσία του αλλά και η δυνατότητά του να συμμετέχει στην οικονομική ζωή.
στ. Δικαίωμα στην πληροφόρηση και αρχή διαφάνειας (άρθρο 5Α Συντ., σε συνδυασμό με άρθρα 1 παρ. 2-3 και 10 Συντ.). Η δημοκρατία δεν είναι απλή ψηφοφορία κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι δυνατότητα γνώσης, ελέγχου και λογοδοσίας. Όταν οι συμβάσεις, οι όροι έκδοσης, οι κρατικές εγγυήσεις και τα μητρώα είναι πρακτικά δυσπρόσιτα, η διαφάνεια ακυρώνεται στην πράξη.
ζ. Δικαίωμα δικαστικής προστασίας και προηγούμενης ακρόασης (άρθρο 20 παρ. 1 και 2 Συντ.). Ο οφειλέτης πρέπει να μπορεί να αμφισβητήσει ουσιαστικά τη νομιμοποίηση εκείνου που στρέφεται εναντίον του. Χωρίς πρόσβαση στις συμβάσεις μεταβίβασης, στους όρους των ομολογιών και στη διαδρομή των απαιτήσεων, η δικαστική προστασία κινδυνεύει να γίνει τυπική.
η. Προστασία της ιδιοκτησίας (άρθρο 17 Συντ., άρθρο 1 Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου ΕΣΔΑ μέσω άρθρου 28 παρ. 1 Συντ.). Οι πλειστηριασμοί και η μεταφορά ακίνητης περιουσίας πρέπει να ελέγχονται ως προς τη νομιμότητα, την αναλογικότητα και τη δίκαιη ισορροπία μεταξύ γενικού συμφέροντος και ατομικής περιουσίας.
θ. Δημοσιονομική ευθύνη, κοινοβουλευτικός έλεγχος και προϋπολογισμός (άρθρα 75 και 79 Συντ., σε συνδυασμό με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας του άρθρου 1 Συντ.). Η ανάληψη μακροχρόνιου κινδύνου από το Δημόσιο δεν μπορεί να λειτουργεί ως τεχνική λεπτομέρεια εκτός πραγματικού δημοκρατικού ελέγχου.
ι. Όρια της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας και προστασία της εθνικής οικονομίας (άρθρο 106 παρ. 1 και 2 Συντ.). Η ιδιωτική οικονομική δράση δεν μπορεί να αναπτύσσεται εις βάρος της εθνικής οικονομίας, της κοινωνικής ειρήνης και της ανθρώπινης ελευθερίας. Όταν η κρατική εγγύηση γίνεται μηχανισμός ιδιωτικής απόδοσης και κοινωνικοποίησης του κινδύνου, το άρθρο 106 αποκτά κεντρική σημασία.
ια. Διάκριση των λειτουργιών και θεσμική λογοδοσία (άρθρο 26 Συντ.). Όταν η διοίκηση εγκρίνει, η Βουλή νομοθετεί γενικά και η δικαστική εξουσία καλείται εκ των υστέρων να επιλύσει επιμέρους διαφορές χωρίς πλήρη πρόσβαση στο πραγματικό χρηματοοικονομικό υλικό, δημιουργείται κενό ουσιαστικού θεσμικού ελέγχου.
10. Η δημοσιότητα δεν είναι να αγοράζεις έγγραφα. Είναι να μπορείς να γνωρίζεις
Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα είναι η πρακτική αδιαφάνεια. Δεν αρκεί να υπάρχει κάπου ένα έγγραφο, εάν ο πολίτης δεν μπορεί πραγματικά να το διαβάσει, να το αναζητήσει, να το κατανοήσει και να το χρησιμοποιήσει σε δικαστική ή διοικητική διαδικασία.
Η δημοσιότητα δεν είναι δυνατότητα αγοράς εγγράφων. Είναι δυνατότητα γνώσης. Το αντίγραφο μπορεί να είναι αντικείμενο τέλους. Η απλή ανάγνωση του εταιρικού φακέλου και των κρίσιμων δημοσιευτέων πράξεων είναι ο πυρήνας της δημοσιότητας.
Όταν μιλάμε για εταιρείες ειδικού σκοπού που εμφανίζονται ως δικαιούχοι απαιτήσεων δισεκατομμυρίων και ως φορείς απαιτήσεων κατά χιλιάδων πολιτών, η πρόσβαση στα έγγραφα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση δικαιοσύνης.
11. Οι πλειστηριασμοί: δεύτερη φάση μεταφοράς αξίας
Η υπόθεση δεν τελειώνει στη μεταβίβαση του δανείου και στην έκδοση ομολογιών. Συνεχίζεται στους πλειστηριασμούς. Εκεί μπορεί να εμφανίζεται ένα δεύτερο στάδιο μεταφοράς αξίας: το δάνειο οδηγεί σε αναγκαστική εκτέλεση, το ακίνητο εκπλειστηριάζεται σε χαμηλή τιμή, η απαίτηση μειώνεται μόνο κατά το πλειστηρίασμα και η υπεραξία μπορεί να εμφανιστεί αργότερα σε άλλο σημείο του ίδιου οικονομικού κύκλου.
Δεν μιλάμε μόνο για είσπραξη χρέους. Μιλάμε για δυνατότητα μεταφοράς ακίνητης περιουσίας από οφειλέτες προς οργανωμένα τραπεζικά, επενδυτικά και διαχειριστικά σχήματα. Ο δανειολήπτης χάνει το ακίνητο. Ο τίτλος συνεχίζει να κυκλοφορεί. Η απαίτηση συνεχίζει να παράγει οικονομικές συνέπειες. Και το Δημόσιο έχει ήδη σταθεί πίσω από το ασφαλέστερο τμήμα του σχήματος.
12.  Η συμπεριφορά των "Servicers ..." 
Η συμπεριφορά των servicers εξηγείται απόλυτα καθώς πλέον των ανωτέρω εντάσσεται στο πλαίσιο ακραίας κερδοσκοπίας που προκύπτει από τις τιμές αγοράς των ομολόγων μεσαίας και χαμηλής προτεραιότητας από τα δάνεια. 
Προφανώς θα έπρεπε και θα πρέπει να απαιτηθεί από όσους φέρονται ως κύριοι των απαιτήσεων (DAC) και τους εδώ εκπροσώπους τους (servicers) όχι μόνο να δηλώνουν με ποιο ποσό "αγόρασαν" τα συγκεκριμένα, αλλά και τα σε κάθε περίπτωση ένδικα δάνεια (προφανώς και να αποδεικνύουν την καταβολή του ποσού), αλλά και εάν η απαίτηση έχει ενταχθεί σε κάποιο ομόλογο, τι προτεραιότητας είναι το ομόλογο και ποιος είναι ο κάτοχός του. Διότι, όπως είδαμε, η απαίτηση έχει ενσωματωθεί πλήρως στο αξιόγραφο - ομόλογο και μάλιστα και στην μελλοντική της διάσταση - ύψος και απόλυτος δικαιούχος του συνόλου της απαίτησης δεν είναι ούτε το fund, ούτε ο servicer, αλλά μόνο ο ομολογιούχος. 
Κρίσιμο σε αυτό είναι και το ερώτημα, ποιον πληρώνει ο servicer ? Πληρώνει το fund ή τον ομολογιούχο. ή όλες οι εισπράξεις πάνε σε κάποιους λογαριασμούς (και ποιους 😉 ώστε να γίνει εκκαθάριση στο τέλος ?  
Η τελευταία εκδοχή θα πρέπει να απορριφθεί, διότι εάν δεν υπάρχουν ενδιάμεσες πληρωμές στους δικαιούχους, κάποιος θα πρέπει να έχει επωμιστεί την χρηματοδότηση της λειτουργίας των DAC για όλα τα έτη μέχρι το 2081 που λήγουν τα ομόλογα. 
Για τα δε ομόλογα δεν γνωρίζουμε, δεν ανακοινώνεται εάν έχουν ενδιάμεσους χρόνους πληρωμής (δηλ. εάν καταβάλλονται χρηματικά ποσά πριν την λήξη τους με βάση τις εισπράξεις).
Επίσης η εκδοχή ότι ο servicer πληρώνει το fund και αυτό τους ομολογιούχους (αυτή είναι η τυπικά ορθή) προϋποθέτει ότι τα DAC θα απασχολούν μεγάλο αριθμό προσωπικού και θα έχουν αντιστοιχες εγκαταστάσεις ώστε να διαχειρίζονται και να διανέμουν τα ποσά που λαμβάνουν. 
Η πλέον πιθανή εκδοχή φαίνεται να είναι ότι οι servicers πληρώνουν απευθείας τους ομολογιούχοιυς, όπερ αποδεικνύει και την πλήρη ενσωμάτωση των απαιτήσεων στα ομόλογα, ήτοι την μη κυριότητα των απαιτήσεων από το fund, που απλώς εκδίδει τα ομόλογα και δεν έκανε, ούτε κάνει το παραμικρό περαιτέρω. 
Συμπέρασμα
Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος δανειολήπτης οφείλει ή δεν οφείλει. Το ζήτημα είναι ποιος εμφανίζεται ως δικαιούχος, με ποια αιτία, με ποιο τίμημα, με ποια νομιμοποίηση, με ποια διαφάνεια και με ποια κρατική εγγύηση.
Αν η απαίτηση μεταβιβάστηκε χωρίς πραγματικό τίμημα, αν οι απαιτήσεις ενσωματώθηκαν σε ομολογίες, αν οι τράπεζες διακράτησαν το ασφαλέστερο τμήμα, αν το Δημόσιο εγγυήθηκε κεφάλαιο και τόκους για δεκαετίες, και αν ο πολίτης δεν έχει πρόσβαση στα κρίσιμα έγγραφα, τότε δεν έχουμε απλώς τραπεζική τεχνική. 
Έχουμε ζήτημα δημοκρατίας, δικαιοσύνης, συνταγματικότητας και δημόσιου χρήματος.
Η κοινωνία οφείλει να ζητήσει το αυτονόητο: πλήρη δημοσιότητα, πλήρη απόδειξη, πλήρη λογοδοσία. Κανένα σπίτι, καμία επιχείρηση, καμία περιουσία και κανένα δημόσιο ευρώ δεν μπορεί να θυσιάζεται σε αδιαφανή χρηματοοικονομικά σχήματα χωρίς να γνωρίζουμε ποιος κερδίζει, ποιος πληρώνει και ποιος τελικά έχει το δικαίωμα να απαιτεί.https://www.press-gr.com/2026/06/dac.html