Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το παιδί. Το πρόβλημα είμαστε εμείς — οι ενήλικες που στην πλειοψηφία δεν αλλάζουμε μυαλό, που δεν αναλαμβάνουμε ευθύνη, που προτιμάμε να κατηγορούμε παρά να αναρωτηθούμε τι κάνουμε λάθος.

 

Καταστρέφουμε παιδιά και μετά απορούμε γιατί...

Ο καθηγητής Γιάννης Ιωαννίδης έδωσε στοιχεία —όχι εντυπώσεις, στοιχεία— που δείχνουν κάτι που όλοι βλέπουμε αλλά κανείς δεν τολμά να πει καθαρά: τα περισσότερα παιδιά αυτής της χώρας μεγαλώνουν μέσα σε ένα σύστημα ενηλίκων που είναι, ας το πούμε με το όνομά του, ΑΝΙΚΑΝΟ. Ανίκανο να τα καταλάβει, ανίκανο να τα αξιολογήσει δίκαια, ανίκανο να τους δείξει έναν δρόμο που να έχει νόημα αντί για αδιέξοδο.

Και το χειρότερο; Τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα. Μηδέν. Έρχονται σε έναν κόσμο που τους παραδίδουν έτοιμο —σχολείο που δεν λειτουργεί, οικογένεια που δεν λειτουργεί, κοινωνία που δεν λειτουργεί— και μετά τους ζητάμε λογαριασμό γιατί «δεν τα πάνε καλά». Ποιος να τα πάει καλά μέσα σε αυτό το χάος χωρίς αξίες;

Κι όμως, δείτε τι γίνεται τη στιγμή που κάποιος ενήλικας κάνει τη δουλειά που έπρεπε να κάνουν όλοι: τους βλέπει πραγματικά, αναγνωρίζει το ταλέντο τους, τους δείχνει τι μπορούν. Δεν χρειάζεται φαντασία — κοιτάξτε τον αθλητισμό. Δεν μιλάμε για μία «φωτοβολίδα» σε ένα άθλημα. Μιλάμε για δεκάδες αθλήματα, χρόνια τώρα, με παγκόσμιες επιτυχίες. Αυτά τα παιδιά δεν ήρθαν από άλλον πλανήτη. Είναι ακριβώς τα ίδια παιδιά που αλλού καταστρέφονται σιωπηλά, μέσα στην αδιαφορία και την ανικανότητα του περιβάλλοντός τους.

Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το παιδί. Το πρόβλημα είμαστε εμείς — οι ενήλικες που στην πλειοψηφία δεν αλλάζουμε μυαλό, που δεν αναλαμβάνουμε ευθύνη, που προτιμάμε να κατηγορούμε παρά να αναρωτηθούμε τι κάνουμε λάθος.

Κι αν δεν το καταλάβουμε γρήγορα, η χώρα θα χαθεί με μαθηματική ακρίβεια. Μια χώρα που πετάει τα ταλέντα της στο καλάθι της αδιαφορίας δεν έχει μέλλον να ελπίζει.

Η καμπάνα χτυπάει.

Το ερώτημα είναι αν κάποιος ακόμα ακούει.

#έφηβοι #Ελλάδα