ΓΕΡΝΑΝΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΝΕΟΙ – ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΗ Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ – ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

 

Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα αντανακλάται πλέον στην καθηµερινότητα των νέων, οι οποίοι δυσκολεύονται όλο και περισσότερο προκειμένου να αποκτήσουν ανεξάρτητο νοικοκυριό από τους γονείς τους. Η εκτόξευση του κόστους στέγασης, σε συνδυασµό µε τους µισθούς που παραµένουν χαµηλοί σε σχέση µε τις πραγµατικές ανάγκες διαβίωσης και το αυξηµένο κόστος της

καθηµερινότητας, µετατρέπει την έξοδο από το πατρικό σπίτι σε στόχο που για πολλούς µοιάζει πλέον απρόσιτος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα καταγράφει τη δεύτερη υψηλότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς το ποσοστό των νέων ηλικίας 25 έως 34 ετών που εξακολουθούν να διαµένουν µε τους γονείς τους. Πρόκειται για έναν δείκτη που αποκαλύπτει πόσο δύσκολη έχει γίνει η οικονοµική αυτονόµηση µιας ολόκληρης γενιάς.

Ειδικότερα, το 56,3% των νέων ηλικίας από 25 έως 34 ετών στην Ελλάδα εξακολουθεί να ζει στο οικογενειακό σπίτι, ενώ ο µέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαµορφώνεται µόλις στο 30,1%. Με άλλα λόγια, περισσότεροι από ένας στους δύο νέους στη χώρα δεν έχουν ακόµη καταφέρει να αποκτήσουν τη δική τους κατοικία ή να νοικιάσουν ένα σπίτι, ώστε να ζήσουν αυτόνοµα. Η διαφορά σε σχέση µε τον ευρωπαϊκό µέσο όρο είναι εντυπωσιακή, καθώς στην Ελλάδα το ποσοστό είναι σχεδόν διπλάσιο.

Χειρότερη επίδοση εµφανίζει µόνο η Κροατία, όπου το 62,3% των νέων παραµένει στο πατρικό σπίτι. Ακολουθούν η Σλοβακία µε 54,3%, η Πολωνία µε 51%, η Ιταλία µε 50,7% και η Ισπανία µε 50,2%, γεγονός που δείχνει ότι το πρόβληµα εµφανίζεται εντονότερα στις χώρες της Νότιας και της Ανατολικής Ευρώπης. Οι οικονοµίες αυτές έχουν κοινά χαρακτηριστικά, όπως χαµηλότερα εισοδήµατα, δυσκολότερη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, υψηλότερη στεγαστική επιβάρυνση και περιορισµένη διαθεσιµότητα προσιτών κατοικιών.

Στον αντίποδα, οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης παρουσιάζουν εντελώς διαφορετική εικόνα. Στη ∆ανία µόλις το 3,9% των νέων ηλικίας από 25 έως 34 ετών εξακολουθεί να ζει µε τους γονείς του, ενώ στη Φινλανδία το αντίστοιχο ποσοστό διαµορφώνεται στο 4%. Ακολουθούν η Σουηδία µε 7,5%, η Ολλανδία µε 10,9%, η Γερµανία µε 13,5% και η Γαλλία µε 14,8%. Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική. Στη ∆ανία µόλις ένας στους 25 νέους παραµένει στο οικογενειακό σπίτι, ενώ στην Ελλάδα περισσότεροι από ένας στους δύο.

Η µεγάλη αυτή απόσταση δεν εξηγείται µόνο από διαφορετικές κοινωνικές ή πολιτισµικές αντιλήψεις γύρω από την οικογένεια. Αντίθετα, αντανακλά κυρίως τις διαφορές στις οικονοµικές συνθήκες, στους µισθούς, στις δυνατότητες χρηµατοδότησης, στην ύπαρξη κοινωνικής κατοικίας και στη συνολική λειτουργία της αγοράς κατοικίας. Στις περισσότερες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, οι νέοι µπορούν ευκολότερα να νοικιάσουν ή να αγοράσουν την πρώτη τους κατοικία, καθώς διαθέτουν υψηλότερα εισοδήµατα, καλύτερη πρόσβαση σε στεγαστική χρηµατοδότηση και µεγαλύτερη προσφορά κατοικιών προς ενοικίαση.

Στην Ελλάδα, οι τιµές πώλησης των ακινήτων αυξάνονται µε σταθερούς ρυθµούς, ενώ ακόµη µεγαλύτερες είναι οι ανατιµήσεις που έχουν καταγραφεί στα ενοίκια. Η περιορισµένη προσφορά διαθέσιµων κατοικιών, η αυξηµένη επενδυτική δραστηριότητα, η ανάπτυξη της βραχυχρόνιας µίσθωσης σε αρκετές περιοχές και η έντονη ζήτηση τόσο από Έλληνες όσο και από ξένους αγοραστές έχουν περιορίσει σηµαντικά τις επιλογές για όσους αναζητούν µια οικονοµικά προσιτή κατοικία.

Η κατάσταση είναι ακόµη πιο δύσκολη στα µεγάλα αστικά κέντρα. Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε περιοχές µε έντονη τουριστική δραστηριότητα, τα διαθέσιµα διαµερίσµατα προς ενοικίαση είναι λιγότερα, ενώ οι ζητούµενες τιµές έχουν αυξηθεί σηµαντικά τα τελευταία χρόνια. Για έναν νέο εργαζόµενο που βρίσκεται στην αρχή της επαγγελµατικής του πορείας, το ενοίκιο απορροφά πλέον µεγάλο µέρος του µηνιαίου εισοδήµατός του. Αν προστεθούν οι λογαριασµοί ηλεκτρικής ενέργειας, τα κοινόχρηστα, οι µετακινήσεις και οι υπόλοιπες βασικές δαπάνες διαβίωσης, η ανεξάρτητη κατοικία µετατρέπεται σε µια εξαιρετικά δαπανηρή επιλογή.

Έτσι, ολοένα και περισσότεροι νέοι επιλέγουν -ή αναγκάζονταινα παραµείνουν στο πατρικό τους σπίτι, όχι επειδή δεν επιθυµούν να ανεξαρτητοποιηθούν, αλλά επειδή η οικονοµική πραγµατικότητα δεν τους επιτρέπει να καλύψουν το αυξηµένο κόστος στέγασης. Για πολλούς, η συγκατοίκηση µε την οικογένεια αποτελεί τον µοναδικό τρόπο να περιορίσουν τα έξοδά τους, να αντιµετωπίσουν τις αυξηµένες οικονοµικές υποχρεώσεις και, σε ορισµένες περιπτώσεις, να καταφέρουν να αποταµιεύσουν ένα µικρό ποσό.

Οι συνέπειες αυτής της πραγµατικότητας δεν περιορίζονται µόνο στην αγορά κατοικίας. Η καθυστέρηση της οικονοµικής ανεξαρτησίας µεταθέτει χρονικά τη δηµιουργία νέων νοικοκυριών, επηρεάζει αποφάσεις όπως ο γάµος ή η απόκτηση παιδιών και παρατείνει την οικονοµική εξάρτηση των νέων από την οικογένεια. Ταυτόχρονα, επηρεάζει και τη λειτουργία της ίδιας της αγοράς ακινήτων, καθώς περιορίζεται η ζήτηση για µικρότερες κατοικίες που παραδοσιακά αποτελούν την πρώτη επιλογή ενός νέου ανθρώπου που ξεκινά την αυτόνοµη ζωή του..makeleio.gr