Ο παράδεισος δεν χαρίζεται, φυτεύεται.. κι ένα μποστάνι, τελικά, είναι αρκετό για να χωρέσει όλη η ανθρωπιά που είχαμε εξορίσει

Ο παράδεισος δεν χαρίζεται, φυτεύεται.. κι ένα μποστάνι, τελικά, είναι αρκετό για να χωρέσει όλη η ανθρωπιά που είχαμε εξορίσει

Από την σελίδα “Ομφαλός της γης”, 

Ξημέρωσε μια μέρα που κάθε άνθρωπος βρήκε στην αυλή του ή στο μπαλκόνι, ή στο πεζούλι, ή στο διάκενο ανάμεσα στους τοίχους της φυλακής του, ένα μποστανάκι.

Ένα μέτρο γης, περιφραγμένο με ξύλο που μύριζε ρετσίνι και υπόσχεση. Μέσα του, τρεις πράσινες ψυχές ντομάτας, ένας βασιλικός που ακόμη δίσταζε να μυρίσει, κι ένα χαρτάκι καρφωμένο με πρόκα:

«Δεν σου ανήκει. Σου εμπιστεύτηκε.»

Στην αρχή το πήραμε για φάρσα. Ο κόσμος, μαθημένος να μετράει αξία μόνο σε οθόνες και υπογραφές, κοίταξε το χώμα με απορία.

Τι να το κάνω; μουρμούρισε ο άνδρας με τη γραβάτα στη Φρανκφούρτη. Δεν έχω χρόνο να γίνω χωρικός, ειρωνεύτηκε η κοπέλα με τα χίλια φίλτρα στο Μιλάνο.

Όμως το χώμα έχει μια παλιά συνήθεια:

Δεν σε ρωτάει αν είσαι έτοιμος. Απλώς διψάει και η δίψα του άλλου, όταν την έχεις μπροστά σου κάθε πρωί, γίνεται η δική σου ανησυχία.

Έτσι, ο άνδρας με τη γραβάτα άρχισε να ξυπνά έξι λεπτά νωρίτερα. Όχι για το χρηματιστήριο. Για το ποτιστήρι. Ανακάλυψε πως το νερό, όταν πέφτει στο χώμα, κάνει έναν ήχο που καμιά συμφωνία δεν είχε καταφέρει να μιμηθεί.

Η κοπέλα στο Μιλάνο έβγαλε πρώτη φορά φωτογραφία χωρίς ρετούς: Τα νύχια της με μισοφέγγαρα λάσπης, και δίπλα ένα αγγούρι νεογέννητο, αγκαθωτό σαν θαύμα. «Το έκανα εγώ» έγραψε. Και για πρώτη φορά, το εννοούσε.

Οι εποχές κύλησαν πάνω στα μποστανάκια όπως κύλησαν και μέσα μας.

Μάθαμε την υπομονή, αυτή την αρχαία, ξεχασμένη τέχνη. Γιατί η ντομάτα δεν ωριμάζει με deadline (σ.σ. προθεσμίες). Ο μαϊντανός δεν φυτρώνει επειδή του φώναξες.

Περιμένεις. Παρακολουθείς. Συνομιλείς με τον χρόνο. Κι ο χρόνος, όταν παύει να είναι εχθρός, γίνεται δάσκαλος.

Οι φράχτες έγιναν χαμηλοί επίτηδες για να περνάει η κουβέντα.

«Σου χάλασαν οι πιπεριές; Πάρ’ τες από μένα.»
«Πώς διώχνεις τα σαλιγκάρια χωρίς φάρμακο;»

Οι λέξεις «μου» και «σου» άρχισαν να παντρεύονται και γέννησαν το «μας».

Οι πόλεμοι στέρεψαν. Όχι από διατάγματα, ούτε από συνθήκες. Στέρεψαν από αμηχανία.

Πώς να ρίξεις βόμβα εκεί που ξέρεις πως ο «εχθρός» σου σκύβει την ίδια ώρα να ξεχορταριάσει; Πώς να μισείς έναν άνθρωπο που κι αυτός μετράει τα μπουμπούκια στον βασιλικό του και αγωνιά αν θα πιάσει καταιγίδα;

Στη Θεσσαλονίκη, μια γυναίκα ονόματι Μαρία κάθισε ένα δειλινό στη ψάθινη καρέκλα της, δίπλα στο μποστανάκι της. Ο αέρας μύριζε χώμα βρεγμένο και ντοματιές.

Από πάνω, ο γείτονας που οκτώ χρόνια ήταν μόνο ένας θόρυβος στο ταβάνι, κατέβηκε με ένα μπολ. «Έκανα σαλάτα. Με δικά μας», της είπε και η λέξη «δικά μας» έπεσε στην αυλή σαν σπόρος.

Δεν γίναμε άγιοι.

Γίναμε άνθρωποι με χώμα στα χέρια και το χώμα, βλέπεις, έχει μνήμη.

Σου θυμίζει από πού ήρθες. Σου θυμίζει ότι για να φας, κάποιος ή κάτι πρέπει να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί. Σου μαθαίνει την ταπεινότητα της εξάρτησης.

Τα πολύτιμα “κρυμμένα μυστικά” σε χώμα, ουρανό, κόπο και ιδρώτα 

Ο παράδεισος, τελικά, δεν ήταν η αφθονία.

• Ήταν η επίγνωση.
• Ήταν τα δέκα λεπτά σιωπής την αυγή, που αντί να σκρολάρεις, ακούς αν έσκασε ο σπόρος.
• Ήταν η στιγμή που καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να κακομεταχειριστείς έναν κόσμο που τον ποτίζεις με τα χέρια σου.
• Ήταν που το τετραγωνικό σου έμαθε πως ο διπλανός σου δεν είναι στατιστική, ούτε αντίπαλος. Είναι αυτός που θα σου δώσει λίγο δυόσμο όταν ο δικός σου μαράθηκε.

Μας έδωσαν ένα μποστανάκι.

Όχι για να χορτάσουμε, για να θυμηθούμε.

Πως η φροντίδα είναι η μόνη επανάσταση που δεν προδίδεται.

Πως ο παράδεισος δεν χαρίζεται ουρανόθεν.

Φυτεύεται, κι ένα μποστάνι, τελικά, ήταν αρκετό για να χωρέσει όλη η ανθρωπιά που είχαμε εξορίσει.

Άννα Δανάλη

https://www.proionta-tis-fisis.com/o-paradeisos-edn-harizetai-fytevetai-ki-ena-mpostanaki-telika-einia-arketo-na-horesei-oli-i-anthropia-pou-eihame-exorisei/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=o-paradeisos-edn-harizetai-fytevetai-ki-ena-mpostanaki-telika-einia-arketo-na-horesei-oli-i-anthropia-pou-eihame-exorisei