Με το φως μίας τέτοιας λάμπας πετρελαίου, πριν μερικές δεκαετίες πολλά παιδιά μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα.
Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρό παιδί,την γιαγιά μου να καθαρίζει το γυαλί με ένα πανί.
Είχε μείνει μόνη της λίγο πριν τα εβδομήντα της,ο παππούς έφυγε το 1965 για μεγάλο ταξίδι χωρίς επιστροφή και μετά από δύο τρία χρόνια ο γιος της, αδελφός της μητέρας μου μετανάστευσε με την οικογένειά του στην μακρινή Αυστραλία.
Πήρα και γω τα βιβλία μου και με την άδεια των γονιών μου πήγα να μείνω μαζί της,για να μην είναι μόνη της.
Ήταν πολύ χαρούμενη θυμάμαι που πήγα να μείνω στο φτωχικό της, ένα πλίνθινο σπιτάκι με δύο κάμαρες, ένα μικρό χώρο υποδοχής και κουζίνα. Το δάπεδο ήταν χωμάτινο και το αλοιφαν θυμάμαι με λάσπη από κόκκινο χώμα.
Το είχαν χτίσει με τον παππού λίγα χρόνια αφότου ήρθαν μετανάστες το 1925 από την Ανατολική Ρωμυλία με την μητέρα μου που ήταν μόλις δύο χρόνων.
Ένα βράδυ όπως πάντα, άναψε την λάμπα και την έβαλε επάνω στο τραπέζι δίπλα στα βιβλία μου για να κάνω τα μαθήματα μου και στη συνέχεια κάθησε στο ντιβάνι με τον μεγάλο γιό της που είχε έρθει από την Θεσσαλονίκη να την δει.
Όμως εγώ δεν μπορούσα να καθήσω ήσυχος, δεν μου έφτανε που το δάπεδο ήταν ανώμαλο, κουνιομουν μπρος πίσω ακροβατώντας,με την καρέκλα να πατάει στα δύο πόδια.
Χωρίς να το καταλάβω έφυγα πίσω και πέφτοντας γκρέμισα και το τραπέζι,η λάμπα έπεσε κάτω, έσπασε το λαμπογυαλο και η κάμαρα βυθίστηκε στο σκοτάδι...
Τρόμαξα πολύ, αλλά ευτυχώς ήταν ο θείος μου και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους.
Από εκείνο το βράδυ και μετά, συμφωνήσαμε με την γιαγιά να κρεμάμε την λάμπα στον τοίχο σ' ένα καρφί για σιγουριά.....
( Άμπελοι Βισαλτίας 1968)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .