Σ' αγγίζω με τη σκέψη μου


Κάθε φορά που αγγίζω τους ήχους ενός τραγουδιού, αγγίζω εσένα ...εσένα που δεν είσαι εδώ, αλλά που ποτέ δεν έφυγες...  άφησες τον ίσκιο σου στον τοίχο της ψυχής μου...
Στις αγρύπνιες μου τις νύχτες κεντώ το όνομά σου, με στίχους αέρινους, και ρίγη  συνταράσσουν κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Σ' αγγίζω με τη σκέψη μου και σαν από κάποιο υπερκόσμιο φως να φωτίζει το δρόμο της νοσταλγίας...
για να διαβώ και πάλι στις παρατημένες γειτονιές των χαμένων ονείρων μας, και να περπατήσω στις σβησμένες απ' το χρόνο περασιές μας.  Στο μυαλό μου όλα μπερδεμένα, κι εσύ πάλι απών, όπου και να κοιτάξω όλα έχουν το χρώμα της σιωπής, και την μυρωδιά των ήχων της φωνής σου..
Όλα είναι άγνωστα, και όλα είναι ξένα... Πώς πέρασε έτσι ο καιρός....
Κάθε ηλιοβασίλεμα χάνομαι στα μαβιά μονοπάτια του δειλινού...ανιχνεύοντας την ανάσα σου που κάποτε ζέσταινε τη ψυχή μου...
Μαρίζα Τσιτμή