Γιὰ τὸν προορισμό τοῦ Ἑλληνικοῦ Έθνους ἡ τύχη καὶ ἡ Φύση εἶχαν συμφωνήσει...


ξις δευτέρα φύσις…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ξις δευτέρα φύσις…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Γι τν προορισμό το λληνικο Έθνους Τύχη κα Φύση εχαν συμφωνήσει.

π τος μν προγόνους κληρονομήσαμε μέγα νομα, π τος δ πατέρες λεύθερη γ.

ετυχία μως δν κράτησε πολύ.

π δρύσεως το λλαδικο κρατιδίου φυτέψαμε στ γ μας γκάθια ντ γι μπέλια.

ποκοιμηθήκαμε λληνες κα ξυπνήσαμε σκλάβοι νεοέλληνες.

Καταληφθήκαμε π τν μέθη πο πλήττει τος νεοφώτιστους.

Κα σήμερα, ξακολουθομε ν θαυμάζουμε τ λυσοδεμένα μας χέρια.

Τ ξαίσια ποκτήματα κα κοινωνικά μας πιτεύγματα.

πως ο νεόπλουτοι στρέφονται στ χρηστα κα περιττ, τσι κα μες, ποδεχθήκαμε τ κόμματα, τς πηρεσίες κα τ νστιτοτα.

Κα λησμονήσαμε τν Τρόπο.

Τν Πλάτανο γύρω π τν ποο ψηφίζαμε Θυσία πρ Πατρίδος.

Ξεχάσαμε τ καλ σχολει που μαθαίναμε σωστ λληνικά.

Καί, μαζί με τος νέους τρόπους κα τ χρμα, ρθε κα περιφρόνηση πρς κάθε τ πο θυμίζει τ γηγενς παρελθόν.

Σπεύσαμε ν κλωτσήσουμε τν εσέβεια, τν αταπάρνηση, τν περίσσεια πατριωτισμο.

Τ ρχέγονα ασθήματα ντικαταστάθηκαν π να κα μόνον. Τν πόθο τς ερωπαϊκς εζωΐας.

ρκούμεθα στ μαρμάρινα κενοτάφια το Πολιτικο μας βίου. Τς πιστήμης, τν Τεχνν κα τν Γραμμάτων.

Συγκεντρώνουμε λη μας τν προσπάθεια κα σκέψη στν πόκτηση μις εζωΐας τν ποία θεωρομε κα πιδιώκουμε ς πραγματική.

πιδίωξη μέχρι τν κατάκτηση κα τν κανοποίηση το πόμενου φήμερου ρκε γι ν πορροφηθον λες ο διανοητικς μας δυνάμεις.

Δν χουμε οτε ρματωλος, οτε παναστάτες.

χουμε φρόνιμους κα λεγχόμενους νθρώπους πο βρίσκουν γλυκόπιοτο τ περιεχόμενο τς κάθε εσαγόμενης μποτίλιας.

Βρίσκουν σκοπη τν μεταφυσικ ναζήτηση κα χι κατεπείγουσα τν σωτηρία τς λλάδος.

Πόσο μλλον ταν ο παιτούμενες γι τν Σκοπ θυσίες περβαίνουν τ μέτρον το φικτο.

Τ Νόημα φαίνεται ν χει χάσει τν προσανατολισμ του.

Κα μως.

Ο ξεστοι λληνες παναστάτες, ο γωνιζόμενοι νυχθημερν γι ν κληροδοτήσουν σ μς νθρώπινη πόσταση, δν εχαν προσβληθε π τν ό τς Δύσης.

Εχαν να εκρινς κα πλ δεδες.

Τν λευθερία κα τν Θυσία πρ Πατρίδος.

ς κ τούτου, παρήγαγαν ργο.

Στν Τρόπο ντικατοπτρίζονται τ ασθήματα κα ο πόθοι τν λευθέρων.

Κα τν δούλων.

Σ μία πίμονα πομυθωτικ κοινωνία, που τ μέτρο πολιτισμο προσδιορίζεται ποκλειστικά π τν πιβίωση τς οκονομίας, τ ψιστο διακύβευμα παραμένει Μύηση στν Τρόπο.

ντιπροσωπευτικότητα, τ ξιοσέβαστο, ο τρόποι σκήσεως, τ ρια κα νομιμοποίηση τς ξουσίας, συνιστον τν καρδι τς Πολιτείας.

Πολιτεία δν προκύπτει π πολιτικ παζαρέματα.

Συμπεριφορές πο δράζουν στν φόβο κα κδηλώνονται μ κχωρήσεις, δίχως σχέδιο κοινωνικς ναδόμησης, εναι μ ποδεκτές.

Δν μπορομε ν ξετάσουμε τν λληνική Πολιτεία παρ μόνον μέσα πό τ μάτια το νθρώπου πο πορρίπτει τν βαρβαρότητα.

ρχ τς Πολιτείας συνίσταται στν ριοθέτηση το Τρόπου.

Στν ρήξη μ τν περιβάλλοντα πόκοσμο κα τν παγκίστρωση π τν πλάνη.

ρετή δν πιστρατεύεται.

Διδάσκεται.

ξ' ο κα ρόλος τς Παιδείας στ πλαίσιο τς σύλληψης το καινούργιου Κόσμου.

Καιρς ν γίνει δέα γωγς τς πράξης.

τυχοντι συνάχθου.

Μ γάπη κα Σεβασμό,

ωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

ΠΗΓΗ

 https://shmantikanea.blogspot.com/2020/11/blog-post_80.html