H αποθέωση του ατόμου και οι φασίζουσες λογικές μέσα στον αναρχικό χώρο

Διευκρινίζω ότι όλα αυτά που αναφέρονται στο άρθρο αυτό παίρνουν υπόψη την πολυμορφία του χώρου και ότι υπάρχουν αναρχικές συλλογικότητες με πολύ διαφορετικές τοποθετήσεις πάνω στα ζητήματα. Παρά την πολυμορφία τους, όμως, υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας ιδεών που είναι ενιαίος, γι' αυτό και αποτελούν χώρο.

“Οι εξουσιαστικές δομές της αριστεράς καταπιέζουν το άτομο και αναπαράγουν την εξουσία”: αυτή είναι η βάση της σκέψης του αναρχικού χώρου, για τον οποίο η εκάστοτε εξουσία δεν γεννάται από τις ταξικές αντιθέσεις, αλλά από την ατομική θέληση των ανθρώπων. Γι' αυτό, μας πληροφορούν, δεν υπάρχει ταξική πάλη αλλά οι “υποταγμένοι” στην εξουσία και οι “εξεγερμένοι” ενάντιά της. Έτσι, λοιπόν, τα συνθήματα της επερχόμενης επανάστασης έχουν γυρίσει πίσω στο 1789, στην “ελευθερία” και την “ισότητα” της αστικής επανάστασης. Επανάσταση η οποία θα έρθει, παρακαλώ, αν χρειαστεί, κόντρα στις “μικροαστικές” αγκυλώσεις των “υποταγμένων”. Γιατί ο αναρχικός χώρος δεν φέρνει ποτέ καμία ευθύνη (εξάλλου δεν είναι “πρωτοπορία”, αν και χρειάζονται και οι “δυναμικές μειοψηφίες” που θα ξυπνήσουν το “κοιμισμένο πλήθος”). Αν κάποιος έχει ευθύνη είναι ο αποβλακωμένος λαός που “δεν τους καταλαβαίνει”. Και φυσικά, αν τους ζορίσεις καμπόσο, φταίει ο Στάλιν - αυτός κολλάει παντού. Μπερδευτήκατε; Εσείς φταίτε! Ας τα πάρουμε από την αρχή...
Ο αναρχικός χώρος έρχεται να καλύψει το πολιτικό κενό που αφήνει η μη ύπαρξη πραγματικής επαναστατικής Αριστεράς. Η χρόνια διάβρωση, αποσάθρωση της Αριστεράς και ο εκφυλισμός της από το πιο υγιές και τίμιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας σε ανάχωμα της ταξικής πάλης ήταν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε ο αναρχικός χώρος. Με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ που, καπελώνοντας, σαμποτάροντας και προδίδοντας μια σειρά κινημάτων, αποτέλεσε ζωντανή δυσφήμιση του κομμουνιστικού κινήματος και της οργανωμένης πάλης. Τα ίδια και στον “ανανεωτικό” χώρο, που ζει και αναπνέει για ένα καλό εκλογικό ποσοστό, εκθρέφοντας στρατιές καριεριστών και παραγόντων της αστικής εξουσίας. Και φυσικά στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά που βρίθει αντικομμουνισμού και αντιοργανωτισμού. Για παράδειγμα η ΕΑΑΚ, ένα από τα πιο μαζικά εγχειρήματα του χώρου, είναι “ανεξάρτητη”, λέει (ή έλεγε), από κομματικές γραμμές και αποφασίζει “αμεσοδημοκρατικά”, χωρίς “ιεραρχίες”, ποιας οργάνωσης το καπέλο θα περάσει πρώτο στους συλλόγους. Ευθύνες φυσικά έχει κι ο δικός μας χώρος, που δεν μπόρεσε να αναπτύξει υγιείς δεσμούς με τις μάζες - κόντραρε όμως αποφασιστικά λαθεμένες απόψεις.
Απέναντι σε αυτούς λοιπόν ανδρώθηκε ο αναρχικός χώρος, μέσα από στέκια, καταλήψεις και συλλογικότητες, “απελευθερώνοντας” το άτομο από τις δεσμεύσεις της ιεραρχίας. Ανεξάρτητα, αυτοοργανωμένα και αμεσοδημοκρατικά, φτιάχτηκαν σχήματα, στέκια, ανοιχτές (sic) συνελεύσεις, πρωτοβουλίες, όπου τα προσχεδιασμένα πολιτικά σχέδια του αναρχικού χώρου υλοποιούνταν. Και φυσικά η μεγάλη στιγμή ήρθε το Δεκέμβρη, όταν ο αναρχικός χώρος επηρέασε μεγάλο μέρος των κινητοποιήσεων. Μόνο που εδώ φάνηκε το πρόβλημα: μη θέλοντας να αναλάβουν τις ευθύνες της καθοδήγησης των μαζών, φοβούμενοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην ίδια τους την άποψη, αρνήθηκαν την αυτοκριτική σαν εργαλείο σκέψης. Αρνήθηκαν να κριτικάρουν τη γραμμή τους με βάση το αν υιοθετείται ή όχι από τις μάζες.

“Το αυτόνομο σχήμα δεν μπορεί να έχει αυταρχικές συμπεριφορές γιατί διέπεται από αντιιεραρχική λειτουργία”. “Σε ένα σύλλογο η παρουσία παρατάξεων και πλαισίων είναι καταπιεστική προς τη συνέλευση”. “Όποιος περιφρουρεί το περιεχόμενο του μπλοκ του και διαχωρίζεται από πρακτικές μπάχαλου στη διαδήλωση δρα σαν μπάτσος”. “Οι φοιτητές δεν ψηφίζουν κατάληψη γιατί είναι υποταγμένοι”. “Να δημιουργηθούν ατνιιεραρχικά σωματεία βάσης χωρίς παρατάξεις”. “Το εθνικό συναίσθημα των μαζών είναι εθνικισμός”. Όλα τα παραπάνω αποτελούν πάγιες θέσεις του χώρου, φυσικά με εξαιρέσεις και αποχρώσεις.
Παρά την ύπαρξη αναρχικών συλλογικοτήτων που κατά καιρούς ή παροδικά πήγαν κόντρα στη λογική της αγέλης και της αυθεντίας, υπήρξε ένας δογματισμός, μια αίσθηση του αλάθητου, μια ολική άρνηση λογοδοσίας στα όργανα του κινήματος και στον κόσμο. Πορείες καπελώνονταν, βίαιες συμπεριφορές δικαιολογούνταν, αγωνιστές εθίζονταν στη λογική ότι η ομαδούλα τους είναι πάνω από όλα. Ξεπετάχτηκαν ομάδες με λούμπεν-φασιστικά χαρακτηριστικά, που δεν διστάζουν να ανοίξουν κεφάλια ακόμα και “συντρόφων” τους εάν διαφωνούν πολιτικά. Ομάδες που όσο λιγότερο πολιτικό λόγο έχουν τόσο περισσότερα κράνη και παλούκια μοιράζουν στα μέλη τους. Οδηγήθηκαν αναρχικές ομάδες να υποταχθούν στον αντικομματικό/αντιαριστερό χαρακτήρα των Αγανακτισμένων και να κάνουν τις πλάτες στην κυβερνητική προπαγάνδα και στα ενεργούμενα του κράτους - την ίδια στιγμή που άλλες αναρχικές ομάδες είχαν εντιμότερη στάση από την οργανωμένη Αριστερά... Ένα είναι σίγουρο: η νέα γενιά του αναρχικού χώρου δεν έχει καθόλου συνηθίσει να της γίνεται κριτική. Ρωτήστε και τη ΣΟ του Indymedia που έχει πιαστεί το χέρι της από την πολλή λογοκρισία.
Μετά τα γεγονότα της Μαρφίν, σε συνελεύσεις του αναρχικού χώρου σε όλη την Ελλάδα, με χιλιάδες κόσμο να συμμετέχει, διαπιστώθηκε πλειοψηφικά ένα “καρκίνωμα” που θρέφει ο χώρος. Το καρκίνωμα αυτό, το οποίο παραδέχθηκαν κάτω από την πίεση των θυμάτων, δεν μας είπανε πού έχει τις ρίζες του. Τις έχει ακριβώς στην αποθέωση του ατόμου, στην ιεραρχική λειτουργία, όπου όμως οι αρχηγοί δεν λογοδοτούν ως τέτοιοι. Έχει μήτρα την προαιώνια απαίτηση των αναρχικών να υιοθετούν οι μάζες το πολιτικό τους σχέδιο χωρίς όμως αυτοί να αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της αποτυχίας του. Η χίμαιρα του δογματισμού που γεννάται στα σπλάχνα ενός χώρου είναι το δυσκολότερο πράγμα για να αντιμετωπίσει κανείς - έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό. Εμείς ως κίνημα είχαμε χειρότερο εχθρό τον εαυτό μας.
Υπάρχουν τίμιοι αγωνιστές στον αναρχικό χώρο, με μεγάλη προσφορά στο κίνημα, υπάρχουν συλλογικότητες με ποιότητα σκέψης. Συνυπάρχουν όμως με αυτούς που έχουν μετατραπεί σε ΚΝΑΤ με μαύρες σημαίες. Ειρωνεία της Ιστορίας, να μετατρέπεσαι σε αυτό ακριβώς που υποτίθεται ότι αντιπαλεύεις! Και, όπως έχουμε μάθει εμείς οι “σταλινικοί”, η Ιστορία σε εκδικείται σκληρά για τα λάθη σου.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

http://antigeitonies.blogspot.com