Ντρέπομαι
που ξεκίνησα κάποτε τη ζωή μου
αχνάρια ακολουθώντας π' άλλοι χάραξαν για μένα. Ντροπή
που απροβλημάτιστα επίστεψα,ω Θεέ μου,
φτιασιδωμένα όνειρα και ψεύτικες ελπίδες.
Ντρέπομαι
που δεν έμαθα να βγαίνω στους αγώνες
για μιαν αχτίδα ήλιου κι ένα καλοκαίρι.
Ντρέπομαι
π' αγωνίστηκα για να σταθούνε άλλοι
ψηλότερα από μένανε και τώρα... με διατάζουν.
Ντροπή
που δίχως πια ντροπή, εχάρισα εμένα
και στο σφυρί με έβγαλα- ο ίδιος- τελαλώντας.
Ντρέπομαι
που τη δύναμη κι όλο μου το κουράγιο
όλα τα ξόδεψα απ' τα πριν, σε άδικους αγώνες.
Ντροπή
που δεν απαίτησα για μια φορά μονάχα,
απ' όσους μ' αδικήσανε, έστω και μια συγγνώμη
και δίχως φταίξιμο- εγώ πρώτος- τηνε ζητούσα.
Ντρέπομαι
που σ' αφάνεια σε δίκασα εαυτέ μου
και σ' άλλους άναβα κεριά να λάμψουν, να φανούνε.
Εγώ τους φώναζα «ωσαννά» κι εκείνοι «αϊ χάσου».
Ντρέπομαι
που το χέρι μου άπλωνα στη φιλία
κι εκείνοι, το μαχαίρι τους, στ' αγκάλιασμά μου εμπήξαν.
Ντροπή
που τους επέτρεπα στην πάντα να με βάζουν
κι εκείνους τους ανέβαζα με ιαχές σε βάθρα.
Μα τώρα πια
που τα παθα και τα μαθα, εν τέλει,
εσένα πάλι απόμεινα να φτύνω εαυτέ μου...
(Πρώτη γραφή 1991)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .