Ο Θάνατος της Πολιτικής. Ή αλλιώς, η κρίση είναι ζήτημα (μη) εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

Γράφει : η Ελένη Αθανασούλη*
Παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό τις στάσεις, τις δράσεις τις διακηρύξεις και τις επιδιώξεις των πολιτικών μας.  Εξαντλούνται απλώς σε καταγγελίες κατά των πολιτικών τους αντιπάλων, σε μερικά και εξειδικευμένα θέματα, σε αποσπασματικές ρυθμίσεις, σε αντιφατικές εκζητήσεις και άλλες παρομοίου ύφους και παρόμοιας ποιότητας αναζητήσεις,

Και προς εκείνους που εξαγγέλλουν πως κάτι περισσότερο θα κάνουν, εύλογο είναι το ερώτημά μας:  πώς θα πραγματοποιήσουν όλα όσα μας υπόσχονται; και με ποιους ανθρώπους;

Με ανθρώπους

·         δοτούς που η πολιτική τους


ικανότητα έφτασε μέχρι του απλώς, να παρίστανται στην πολιτική σκηνή, μόλις εξελθόντες από τον πολιτικό σωλήνα; ή
·         με εκείνους που η πολιτική τους παρουσία εξαρκέσθηκε στην συσσώρευση πλούτου, ή
·         με εκείνους που η πολιτική τους δράση, τους έδωσε την ευκαιρία ενός καλού γάμου (με εμφανίσεις στις κοσμικές στήλες με αντίστοιχες πόζες, και βασιλικά γλέντια;) ή
·         με τους μωροφιλόδοξους γέροντες μπαμπάδες παιδιών μικρότερων από τα εγγόνια τους; (Τοοοοοόση αφοσίωση πια στην υπηρεσία των συμφερόντων του λαού μας;) ή τις μωροφιλόδοξες πολιτικούς με τους 2 και 3 συζύγους και τις 2-3 θέσεις (πότε πια είχαν τον καιρό να ασχοληθούν με την υπηρεσία και το μέλλον του λαού και του τόπου, ταχυδακτυλουργοί ήταν;) ή
·         με εκείνους που η πολιτική δράση τους, τους  έδωσε την ευκαιρία απόκτησης ανεξέλεγκτης εξουσίας, αυθαιρεσίας και διαπλοκής, γιατί είδαν την πολιτική σαν χρυσοφόρα μπίζνα τους; ή
·         με εκείνους που με τις πολιτικές τους υποσχέσεις, θεώρησαν ότι απευθύνονται σε κρετίνους; ή
·         με εκείνους που μας υπαγορεύουν έξυπνα, φιλοσοφημένα και επαναστατικά τη «νέα πολιτική» που βαδίζει στα ίδια χνάρια, αλλά θα έχει άλλα αποτελέσματα;  ή
·         με ανθρώπους χωρίς περγαμηνές στο αντικείμενό τους, που θα διαπραγματευτούν με ξένους ηγέτες, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους  είναι ικανοί παίκτες για τις δικές τους (εθνικές ή προσωπικές) επιδιώξεις; ή
·         με ανθρώπους με περγαμηνές μεν αλλά ανίκανους να προβλέψουν, να προετοιμάσουν, να οραματιστούν, να λειτουργήσουν από την αρχή μέχρι το τέλος ένα πλάνο και να έχουν το αποτέλεσμα που πρόβλεψαν, έστω και κατά προσέγγιση; ή
·         με ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να απαντήσουν γιατί δεν εφαρμόζονται οι νόμοι που το ελληνικό κοινοβούλιο σχεδόν σύσσωμο ψηφίζει, και επιθυμεί ο ελληνικός λαός να ισχύουν; ή
·         με ανθρώπους που ευαγγελίζονται ότι αγωνίζονται για το λαό, και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να εκδιωχθούν οι επιχειρήσεις από την Ελλάδα, και συνεπώς να χαθούν θέσεις εργασίας, φόροι προς το κράτος από την επιχειρηματικότητα, ασφάλιση εργαζομένων, κλπ; ή
·         με όσους αγωνίζονται για τη διασφάλιση της δωρεάν παιδείας, και εννοούν πως θα επεμβαίνουν με τους (έως και θα υποκινούν τους) στρατούς τους να καταστρέφουν τα σχολεία και να καταργούν τη λειτουργία τους, επειδή… η  βρύση του σχολείου στάζει (!!!), ή για να μην τιμωρηθεί ο αντιγραφέας/ καταληψίας/, ή για να περάσει η πολιτική πρόταση του κόμματος, ή
·         με όσους αγωνίζονται για να επιτύχουν: ι) τη γελοιοποίηση εκείνου με τον οποίο διαφωνούν, ή ιι) τη γελοιοποίηση εκείνου που τους καταδεικνύει τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, ή ιιι) τη γελοιοποίηση/προσβολή και υποτίμηση  εκείνου που θρησκεύεται ή ιν) τη γελοιοποίηση της πλειοψηφίας των πολιτών και των εθνικών τους καταβολών, και μάλιστα  ν) προς ηρωοποίηση και επικεντροποίηση της ενασχόλησης με διάφορες  μειονότητες (που σαν τέτοιες είναι χειραγωγήσιμες και χρήσιμες στα παιχνίδια πολιτικάντικης τακτικής τους);  ή
·         με εκείνους που αρνούνται μια καλή πολιτική πρόταση μόνο και μόνο επειδή είχε την καλή ιδέα ο πολιτικός τους αντίπαλος, και αρνούνται για να μην πάρει ο τελευταίος τους πόντους της επιτυχίας;
·         Τι θα κάνετε με όλους αυτούς (τους παραπάνω) που είναι ουσιαστικά ενάντιοι στην προσωπική ελευθερία του κάθε πολίτη αυτής της Χώρας για ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του (να μάθει, να δημιουργήσει, να εργαστεί, να κυκλοφορήσει,  να συμμετέχει, να αποκτήσει, να ιαθεί), και στην εύλογη προσδοκία του   να επιθυμεί λειτουργικότητα, ειλικρίνεια, υπευθυνότητα, αποτέλεσμα και αξιοπιστία  της κρατικής λειτουργίας, που θα καταλαμβάνει όλους τους πολίτες; ή
·         με ποιο τρόπο μπορεί ο βερμπαλισμός σας να μετατραπεί σε πράξη με ουσία και  αποτέλεσμα -παραγωγικό για τη χώρα και το λαό- χωρίς να παραμένει μια διαρκής επιβολή νέων υποχρεώσεων και νέων οικονομικών βαρών σε εκείνους που δεν μπορούν πια να σηκώσουν άλλα;
·         Μπορείτε  να αντιτάξετε το όχι σας και τα επιχειρήματά σας (έχετε;) προς τους φεουδάρχες της νέας τάξης  πραγμάτων που επιθυμούν να ενθυλακώσουν και να κρατήσουν ες αεί τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της πατρίδας μας (να μας κάνουν Ιράκ) και να εξαφανίσουν κάθε δυνατότητά μας  στο μέλλον; ή
·         Γιατί δέχεστε κάτι τέτοιο; ποιόν συμφέρει; τον ελληνικό λαό, πάντως όχι! ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον (των επόμενων γενεών δηλαδή, γιατί η δική μας εκπνέει όπου να ΄ναι…)
·         Μπορείτε να μας δείξετε πόσο εξελίχθηκε η πολιτική σας σκέψη και φιλοσοφία, ικανότητα και αυτοκριτική  στα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης που κυβερνάτε αυτόν τον τόπο;

Αγαπητοί Πολιτικοί,

Ο ελληνικός λαός μπούχτισε από τις φανφάρες σας!

Θέλει να δει πρόσωπα με ικανότητα, τόλμη και  γενναιότητα, με αποτελεσματικότητα, με αξιοπιστία  και  ακεραιότητα. Όχι μαθητευόμενους μάγους.  Πρόσωπα που έχουν δώσει τις εξετάσεις τους στη ζωή, και τις έχουν περάσει. ΄Η Πρόσωπα που θέλουν να υπηρετήσουν τον τόπο και πιστεύουν σ’ αυτόν.  Πρόσωπα, με ειλικρίνεια, με επιχειρηματική παραγωγικότητα, με επαγγελματική ευσυνειδησία, μη χειραγωγήσιμα. Πρόσωπα λογοδοτούντα μόνο στο δημόσιο συμφέρον και όχι στον αρχηγό τους ή τον αλλοδαπό εντολέα τους. Πρόσωπα εύθικτα, όταν οι προσπάθειές τους, οι επιλογές τους και οι προτάσεις τους αποτυγχάνουν στην πράξη, πολύ δε περισσότερο όταν έχουν ολέθρια αποτελέσματα.  

Η πολιτική κατάντησε στη χώρα μας παίγνιο προσωπικής ματαιοδοξίας, πλεονεξίας και αρχομανίας. Η πολιτική υπηρετεί πλέον προσωπικούς στόχους μερικών, στην πλάτη των πολλών. Η πολιτική δεν έχει πια αυτενέργεια των πολιτικών για την πατρίδα τους. Έχει αγώνα για το κόμμα τους, και δυσεξήγητους  προσανατολισμούς.

Πολιτική που δεν υπηρετεί την «πόλιν» και τους πολίτες είναι νεκρή. Πολιτική που υπηρετεί επαγγελματικούς στόχους μερικών μόνο ομάδων (τραπεζιτών, μεγαλοεπιχειρήσεων, διεθνών συμφερόντων κλπ.) είναι εκτροπή. Και μάλιστα  όχι μόνο πολιτική εκτροπή. Είναι εκτροπή στην ουσία της ανθρώπινης εξέλιξης. Γιατί μας οδηγεί ξανά στα σπήλαια.

.

*η Ελένη Αθανασούλη είναι Νομικός

http://cretanpatriot.wordpress.com