...και πως η Γερμανία πυροβόλησε τα πόδια της.
Ένα φουτουριστικό σενάριο με ηθικό δίδαγμα για αυτούς που θέλουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ.
Στα τέλη του 2015 η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να κοιτάζει πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα επιτεύγματα της. Ο κάποτε απελπισμένος -με την Αθήνα- κόσμος τώρα έβλεπε την ελληνική τίγρη. Το Χρηματιστήριο το οποίο είχε χάσει από το 2007 το 90% της αξίας του, έμοιαζε να βρυχάται στις αρχές του 2013. Τα επιτόκια δανεισμού που κάποτε ήταν στην στρατόσφαιρα ήταν τώρα χαμηλότερα της Ιταλίας και της Ισπανίας. Και καθώς η ανάπτυξη δεν είχε φτάσει ακόμη σε διψήφια νούμερα, η Ελλάδα έδινε στην Κίνα και στην Ινδία προοπτικές για τα χρήματα τους.
Έχοντας διακόψει του δεσμούς της με την Ευρώπη και δίνοντας απάντηση αυτό που είχε γίνει γνωστό ως “συμφορά”, η Ελλάδα έμοιαζε τώρα εξασφαλισμένη και αυτό αντανακλούσε στις αυξανόμενες σχέσεις της με τις πιο δυναμικές οικονομίες του κόσμου.
Όταν ακόμη οι Ευρωπαίοι εταίροι αποχωρούσαν η Ελλάδα βρήκε νέες πήγες οικονομικής βοήθειας στις βαθιές ρωσικές τσέπες- Ρώσοι που σχεδίαζαν να φταίξουν ένα γιγαντιαίο τερματικό σταθμό φυσικού αερίου στο τέλος τους αγωγού τους στην Θεσσαλονίκη- και στους Κινέζους.
Ακόμη και κατά την διάρκεια της “συμφοράς” η Κίνα δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό της για τα ελληνικά πράγματα. Η λειτουργία των τερματικών σταθμών κοντέινερ στο Πειραιά μεταβιβάστηκε στην COSCO Pacific Ltd and και το λιμάνι καθιερώθηκε σαν βάση για τα κινεζικά προϊόντα που πήγαιναν στην ΝΑ και κεντρική Ευρώπη στην Μέση ανατολή και στην Β Αφρική (με μεγάλη τουρκική ενόχληση). Στο ενδιάμεσο η Ελλάδα είχε διεισδύσει σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά ελαιολάδου αποκόβοντας τους υπολοίπους ανταγωνιστές της χάρης κυρίως σε μια πολύ ανταγωνιστική ισοτιμία.
Η απόφαση της Αθήνας να αφήσει την ευρωζώνη και στην ΕΕ πάρθηκε με βάρια καρδιά. Οι Έλληνες πολίτες ήθελαν να ειναι μέλος της Ευρώπης αλλά αισθάνονταν ολοένα και περισσότερο εγκαταλειμμένοι σε μια οικονομική έρημο. Βέβαια κάποιοι πολιτικοί ήταν φειδωλοί με την αλήθεια και οι πλουσιότεροι πολίτες είχαν βρει τρόπους να φοροδιαφεύγουν. Άλλα έπειτα από τρία χρόνια ερήμωσης με ύφεση στο 25% ήρθε ο καιρός να προχωρήσουν εμπρός.
Στην αρχή η εισαγωγή της νέα δραχμής έμοιαζε με καταστροφή.
Οι πλούσιοι έλληνες κατάφεραν εγκαίρως να βγάλουν τα κεφαλαία τους έξω από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα για να μην υποτιμηθούν με την αλλαγή του νομίσματος. Ως αποτέλεσμα το νέο νόμισμα έφτασε στο μισό της άξιας του ευρώ, η Ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε ένα επιπλέον 8% και η τραπεζική κρίση επιδεινώθηκε.
Όμως με την εισαγωγή έλεγχου στην κίνηση κεφαλαίων -και μίμηση των μέτρων που χρησιμοποιούνται σε όλες ραγδαία αναδυόμενες αγορές- η Ελλάδα πολύ σύντομα οχυρώθηκε από τα σκαμπανεβάσματα των διεθνών αγορών και σε λίγους μήνες η πτώση είχε συγκρατηθεί.
Ο Πληθωρισμός εμφανίστηκε ως απειλή και η δραστική αύξηση των τιμών των εισαγόμενων, οδήγησε σε απαιτήσεις για αυξήσεις στους μισθούς. Όμως στα όσα είχαν προηγηθεί -με την απουσία υποστήριξης από της ευρωπαίους εταίρους της- η κυβέρνηση έπεισε τους πολίτες ότι η λιτότητα και η συγκράτηση των μισθών ήταν ζωτικής σημασίας για την άμεση αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Σε λίγους μήνες υπήρχαν σημάδια εξαγωγικής ανάπτυξης και η οικονομία σταδιακά άρχισε να ανακάμπτει.
Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μετά την κατάρρευση της ισοτιμίας και την τελική συμφωνία ανταλλαγής χρέους η Ελλάδα πολύ γρήγορα καθιερώθηκε σαν ένας εξαιρετικός προορισμός για τους επενδυτές που θέλουν να πάρουν θέση σε ένα πολύ δυναμικό μέρος του κόσμου. Καθώς οι επενδύσεις άρχισαν να ρέουν, οι αντιπολιτευτικές θέσεις των συνδικάτων κατέρρευσαν. Στην πραγματικότητα κάποια πράγματα θα έπρεπε να αλλάξουν και κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει την ξαφνική και ευπρόσδεκτη μείωση της ανεργίας χάρη στην εισροή ξένου χρήματος.
Η Ευρώπη θα δεχτεί την Ελληνική αναγέννηση με ένα μίγμα συναισθημάτων φθόνου και συναγερμού. Οι πολιτικοί της είχαν κατ επανάληψη προειδοποιήσει για το κόστος της εξόδου από το ευρώ αλλά τώρα η κατάσταση στην Ελλάδα άρχισε να μυρίζει τριαντάφυλλο.
Μετά την ελληνική επιτυχία όλη η κόλαση έχει αναδυθεί στις ευρωπαϊκές αγορές. Η Γερμανία ακόμη απαιτούσε λιτότητα από τους εταίρους της Ισπανούς και Ιταλούς και ενώ οι οικονομίες τους είχαν βυθιστεί για τέταρτη χρονιά στην ύφεση. Καθώς οι επενδυτές πόνταραν στην έξοδο των χωρών αυτών από το ευρώ, το κόστος δανεισμού των νοτιοευρωπαίων ανέβαινε δραματικά.
Η αντίθεση ανάμεσα στην ελληνική επιτυχία και στην Ισπανική και Ιταλική τραγωδία γίνονταν τόσο έντονη που οι ισπανοί και ιταλοί άρχισαν να απαιτούν την δική τους εκδοχή διαφυγής από το ευρώ.
Οι γερμανοί στο ενδιάμεσο θα άρχιζαν να αναρωτιούνται τι πήγε τόσο πολύ λάθος. Είχαν σκεφτεί ότι η λιτότητα θα θεράπευε όλες τις αρρώστιες. Πίστευαν ότι η δημοσιονομική πειθαρχία θα φέρει την θεραπεία και η Bundesbank είχε αντιταχθεί σθεναρά σε κάθε πρόγραμμα υποστήριξης των πιο αδύναμων μελών του ευρώ φοβούμενη δημοσιονομική διολίσθηση.
Όμως η πιθανή διάλυση του ευρώ θα οδηγούσε σε τεράστια αύξηση της αξίας του νέου γερμανικού νομίσματος, γεγονός που θα σάρωνε ολόκληρη την γερμανική βιομηχανία.
Η Angela Merkel, τώρα πια η «μεγάλη ντάμα» της ευρωπαϊκή πολιτικής σκηνής, θα αναγνώριζε το κίνδυνο.
Η πίεση για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ αποδείχτηκε λάθος.
Το κόστος για την Ελλάδα υπερκαλύφθηκε από τα οφέλη της αλλά τμήματα της ευρωζώνης ήταν ακόμη σε ύφεση.
Θα έπρεπε πια να κάνει μια επιλογή: θα έδινε ώθηση προς μια δημοσιονομική ένωση που θα κλείδωνε για πάντα τις μεταβιβαστικές πληρωμές από τον Βορά στο Νότο που, στην περίπτωση της Ελλάδας, είχε τόσο σθεναρά αντιταχθεί ή θα έκανε στροφή για να οδηγήσει την χώρα της έξω από το ευρώ, με ότι αυτό συνεπάγεται για την Γερμανική βιομηχανία. Η στρατηγική της θα είχε αποτύχει και την προσπάθεια της να τιμωρήσει την Ελλάδα θα κατέληγε σε αδυναμία επιλογής.
Θα έπρεπε ή να φτιάξει μια δημοσιονομική ένωση ή να προκαλέσει τεράστια νομισματική αναστάτωση. Το Βερολίνο είχε στόχο την Ελλάδα αλλά πυροβόλησε τα πόδια του.
Αυτό το φανταστικό σενάριο δύσκολα μπορείς να πεις ορθό λόγο. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος ώστε τα γεγονότα που περιγράφονται να συμβούν (αν και το γεγονός με την COSCO είναι αληθινό). Αλλά η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να φύγει από το ευρώ και όλοι θα ζήσουν ευτυχείς από τότε και στο εξής- μια άποψη που γίνεται εύκολα συμβατική σοφία- είναι απολύτως λάθος.
Μπορεί αυτό να αποτελεί μια απάντηση για τις δυσκολίες της Ελλάδας αλλά πρακτικά δημιουργεί ερωτήματα σε όλους τους υπολοίπους.
Του Stephen King, Group Chief Economis / ΗSBC
Δημοσιεύθηκε στους Times στις 4 Απρίλιου 2012.
http://papaioannou.wordpress.com
Ένα φουτουριστικό σενάριο με ηθικό δίδαγμα για αυτούς που θέλουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ.
Στα τέλη του 2015 η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να κοιτάζει πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα επιτεύγματα της. Ο κάποτε απελπισμένος -με την Αθήνα- κόσμος τώρα έβλεπε την ελληνική τίγρη. Το Χρηματιστήριο το οποίο είχε χάσει από το 2007 το 90% της αξίας του, έμοιαζε να βρυχάται στις αρχές του 2013. Τα επιτόκια δανεισμού που κάποτε ήταν στην στρατόσφαιρα ήταν τώρα χαμηλότερα της Ιταλίας και της Ισπανίας. Και καθώς η ανάπτυξη δεν είχε φτάσει ακόμη σε διψήφια νούμερα, η Ελλάδα έδινε στην Κίνα και στην Ινδία προοπτικές για τα χρήματα τους.
Έχοντας διακόψει του δεσμούς της με την Ευρώπη και δίνοντας απάντηση αυτό που είχε γίνει γνωστό ως “συμφορά”, η Ελλάδα έμοιαζε τώρα εξασφαλισμένη και αυτό αντανακλούσε στις αυξανόμενες σχέσεις της με τις πιο δυναμικές οικονομίες του κόσμου.
Όταν ακόμη οι Ευρωπαίοι εταίροι αποχωρούσαν η Ελλάδα βρήκε νέες πήγες οικονομικής βοήθειας στις βαθιές ρωσικές τσέπες- Ρώσοι που σχεδίαζαν να φταίξουν ένα γιγαντιαίο τερματικό σταθμό φυσικού αερίου στο τέλος τους αγωγού τους στην Θεσσαλονίκη- και στους Κινέζους.
Ακόμη και κατά την διάρκεια της “συμφοράς” η Κίνα δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό της για τα ελληνικά πράγματα. Η λειτουργία των τερματικών σταθμών κοντέινερ στο Πειραιά μεταβιβάστηκε στην COSCO Pacific Ltd and και το λιμάνι καθιερώθηκε σαν βάση για τα κινεζικά προϊόντα που πήγαιναν στην ΝΑ και κεντρική Ευρώπη στην Μέση ανατολή και στην Β Αφρική (με μεγάλη τουρκική ενόχληση). Στο ενδιάμεσο η Ελλάδα είχε διεισδύσει σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά ελαιολάδου αποκόβοντας τους υπολοίπους ανταγωνιστές της χάρης κυρίως σε μια πολύ ανταγωνιστική ισοτιμία.
Η απόφαση της Αθήνας να αφήσει την ευρωζώνη και στην ΕΕ πάρθηκε με βάρια καρδιά. Οι Έλληνες πολίτες ήθελαν να ειναι μέλος της Ευρώπης αλλά αισθάνονταν ολοένα και περισσότερο εγκαταλειμμένοι σε μια οικονομική έρημο. Βέβαια κάποιοι πολιτικοί ήταν φειδωλοί με την αλήθεια και οι πλουσιότεροι πολίτες είχαν βρει τρόπους να φοροδιαφεύγουν. Άλλα έπειτα από τρία χρόνια ερήμωσης με ύφεση στο 25% ήρθε ο καιρός να προχωρήσουν εμπρός.
Στην αρχή η εισαγωγή της νέα δραχμής έμοιαζε με καταστροφή.
Οι πλούσιοι έλληνες κατάφεραν εγκαίρως να βγάλουν τα κεφαλαία τους έξω από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα για να μην υποτιμηθούν με την αλλαγή του νομίσματος. Ως αποτέλεσμα το νέο νόμισμα έφτασε στο μισό της άξιας του ευρώ, η Ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε ένα επιπλέον 8% και η τραπεζική κρίση επιδεινώθηκε.
Όμως με την εισαγωγή έλεγχου στην κίνηση κεφαλαίων -και μίμηση των μέτρων που χρησιμοποιούνται σε όλες ραγδαία αναδυόμενες αγορές- η Ελλάδα πολύ σύντομα οχυρώθηκε από τα σκαμπανεβάσματα των διεθνών αγορών και σε λίγους μήνες η πτώση είχε συγκρατηθεί.
Ο Πληθωρισμός εμφανίστηκε ως απειλή και η δραστική αύξηση των τιμών των εισαγόμενων, οδήγησε σε απαιτήσεις για αυξήσεις στους μισθούς. Όμως στα όσα είχαν προηγηθεί -με την απουσία υποστήριξης από της ευρωπαίους εταίρους της- η κυβέρνηση έπεισε τους πολίτες ότι η λιτότητα και η συγκράτηση των μισθών ήταν ζωτικής σημασίας για την άμεση αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Σε λίγους μήνες υπήρχαν σημάδια εξαγωγικής ανάπτυξης και η οικονομία σταδιακά άρχισε να ανακάμπτει.
Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μετά την κατάρρευση της ισοτιμίας και την τελική συμφωνία ανταλλαγής χρέους η Ελλάδα πολύ γρήγορα καθιερώθηκε σαν ένας εξαιρετικός προορισμός για τους επενδυτές που θέλουν να πάρουν θέση σε ένα πολύ δυναμικό μέρος του κόσμου. Καθώς οι επενδύσεις άρχισαν να ρέουν, οι αντιπολιτευτικές θέσεις των συνδικάτων κατέρρευσαν. Στην πραγματικότητα κάποια πράγματα θα έπρεπε να αλλάξουν και κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει την ξαφνική και ευπρόσδεκτη μείωση της ανεργίας χάρη στην εισροή ξένου χρήματος.
Η Ευρώπη θα δεχτεί την Ελληνική αναγέννηση με ένα μίγμα συναισθημάτων φθόνου και συναγερμού. Οι πολιτικοί της είχαν κατ επανάληψη προειδοποιήσει για το κόστος της εξόδου από το ευρώ αλλά τώρα η κατάσταση στην Ελλάδα άρχισε να μυρίζει τριαντάφυλλο.
Μετά την ελληνική επιτυχία όλη η κόλαση έχει αναδυθεί στις ευρωπαϊκές αγορές. Η Γερμανία ακόμη απαιτούσε λιτότητα από τους εταίρους της Ισπανούς και Ιταλούς και ενώ οι οικονομίες τους είχαν βυθιστεί για τέταρτη χρονιά στην ύφεση. Καθώς οι επενδυτές πόνταραν στην έξοδο των χωρών αυτών από το ευρώ, το κόστος δανεισμού των νοτιοευρωπαίων ανέβαινε δραματικά.
Η αντίθεση ανάμεσα στην ελληνική επιτυχία και στην Ισπανική και Ιταλική τραγωδία γίνονταν τόσο έντονη που οι ισπανοί και ιταλοί άρχισαν να απαιτούν την δική τους εκδοχή διαφυγής από το ευρώ.
Οι γερμανοί στο ενδιάμεσο θα άρχιζαν να αναρωτιούνται τι πήγε τόσο πολύ λάθος. Είχαν σκεφτεί ότι η λιτότητα θα θεράπευε όλες τις αρρώστιες. Πίστευαν ότι η δημοσιονομική πειθαρχία θα φέρει την θεραπεία και η Bundesbank είχε αντιταχθεί σθεναρά σε κάθε πρόγραμμα υποστήριξης των πιο αδύναμων μελών του ευρώ φοβούμενη δημοσιονομική διολίσθηση.
Όμως η πιθανή διάλυση του ευρώ θα οδηγούσε σε τεράστια αύξηση της αξίας του νέου γερμανικού νομίσματος, γεγονός που θα σάρωνε ολόκληρη την γερμανική βιομηχανία.
Η Angela Merkel, τώρα πια η «μεγάλη ντάμα» της ευρωπαϊκή πολιτικής σκηνής, θα αναγνώριζε το κίνδυνο.
Η πίεση για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ αποδείχτηκε λάθος.
Το κόστος για την Ελλάδα υπερκαλύφθηκε από τα οφέλη της αλλά τμήματα της ευρωζώνης ήταν ακόμη σε ύφεση.
Θα έπρεπε πια να κάνει μια επιλογή: θα έδινε ώθηση προς μια δημοσιονομική ένωση που θα κλείδωνε για πάντα τις μεταβιβαστικές πληρωμές από τον Βορά στο Νότο που, στην περίπτωση της Ελλάδας, είχε τόσο σθεναρά αντιταχθεί ή θα έκανε στροφή για να οδηγήσει την χώρα της έξω από το ευρώ, με ότι αυτό συνεπάγεται για την Γερμανική βιομηχανία. Η στρατηγική της θα είχε αποτύχει και την προσπάθεια της να τιμωρήσει την Ελλάδα θα κατέληγε σε αδυναμία επιλογής.
Θα έπρεπε ή να φτιάξει μια δημοσιονομική ένωση ή να προκαλέσει τεράστια νομισματική αναστάτωση. Το Βερολίνο είχε στόχο την Ελλάδα αλλά πυροβόλησε τα πόδια του.
Αυτό το φανταστικό σενάριο δύσκολα μπορείς να πεις ορθό λόγο. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος ώστε τα γεγονότα που περιγράφονται να συμβούν (αν και το γεγονός με την COSCO είναι αληθινό). Αλλά η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να φύγει από το ευρώ και όλοι θα ζήσουν ευτυχείς από τότε και στο εξής- μια άποψη που γίνεται εύκολα συμβατική σοφία- είναι απολύτως λάθος.
Μπορεί αυτό να αποτελεί μια απάντηση για τις δυσκολίες της Ελλάδας αλλά πρακτικά δημιουργεί ερωτήματα σε όλους τους υπολοίπους.
Του Stephen King, Group Chief Economis / ΗSBC
Δημοσιεύθηκε στους Times στις 4 Απρίλιου 2012.
http://papaioannou.wordpress.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .