Και κοιτάω, κοιτάω πίσω των τρόπο που με μεγάλωσαν, τους κατηγορώ, τους κρίνω, τους αφήνω να συνεχίζουν να διοικούν το μέλλον μου και έτσι εγώ συνεχίζω να τους κατηγορώ, να τους κρίνω…
Ναι μεγαλώσαμε με το όνειρο των σπουδών, του «χαρτιού», το «χαρτί» λοιπόν μας δημιούργησε διάφορα κόμπλεξ… Όσοι δεν το είχαν, ήταν λίγο «δεύτεροι», τι θα απογίνουν, τι θα κάνουν, πριν ακόμα ανοίξουν τα πανιά τους κατατάχτηκαν στην κατώτερη τάξη.
Απ’ την άλλη όλοι οι υπόλοιποι που πήραν το «χαρτί»…και πήραν κι άλλο «χαρτί» κι άλλο, κι άλλο…και τώρα μετά από χρόνια όμορφης φοιτητικής ζωής ξαναμένουν στο πατρικό. 600€ κοστολόγησε το κράτος μας το κάθε «χαρτί»…
600€ κοστολόγησαν την γνώση… Αστείο κράτος. Και εσύ τώρα στα 30-35 ή το βουλώνεις και το δέχεσαι ή βγαίνεις στους δρόμους, διεκδικείς, απελπίζεσαι, ελπίζεις…
Γκρινιάζεις για την κοινωνία, για την κατάσταση που σε φέρανε, για τον τρόπο που γαλουχήθηκες, νιώθεις θυμό, θυμό για το ανεκπλήρωτο όνειρο που έκανες τόσα χρόνια, θυμό γιατί δε σε αφήνουν να ονειρευτείς, σου απαγορεύουν το όνειρο τώρα, στην ηλικία που έχεις θεωρητικά όλη τη ζωή μπροστά σου, όλο τον κόσμο στα πόδια σου. Νιώθεις θυμό γιατί αυτοί που εμπιστευόσουνα, που στηριζόσουνα, που αντιδρούσες, καταρρέουν… Οι γονείς, οι φίλοι των γονιών, οι συγγενείς, οι «μεγαλύτεροι». Καταρρέει στα μάτια σου η ελληνική οικογένεια… Και μένεις μόνος.
Νιώθεις ενοχές γιατί σε μάθανε να βολεύεσαι, γιατί σε μάθανε να αντιδράς, να φωνάζεις επιλεκτικά, σε κάποιους, για κάποιους άλλους το βουλώνεις… Είναι φίλοι; Θα σε βοηθήσουν; Μη με κάνεις ρεζίλι; Κάθε φορά διαφορετική δικαιολογία και εσύ, εσύ το βουλώνεις… Είναι και δύσκολες εποχές…
Νιώθεις ενοχές γιατί έμαθες να υπάρχεις σε ένα κράτος γεμάτο ρουσφέτια, έμαθες να φέρεσαι σαν κι αυτό… Ακόμα και αν η «χάρη» που ζητάς δεν είναι αναγκαία άσχημη ή μη αξιοκρατική, ακόμα κι αν είναι απλά να μην περιμένεις στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας γιατί έχεις κάποιο γνωστό… Νιώθεις ένοχος γι’ αυτό.
Έμαθες, μάθαμε έτσι… Τώρα όμως αυτό πρέπει να αλλάξει… Συνειδητοποιούμε, σήμερα, ότι εμείς είμαστε πλέον η προηγούμενη γενιά, ότι
πλέον το μέλλον είναι στα χέρια μας… Εμείς φτιάχνουμε πλέον τις παρακαταθήκες για το μέλλον… Εμείς δημιουργούμε, εμείς αγωνιζόμαστε. Ας
πετάξουμε το θυμό και τις φορεμένες ενοχές… Μόλις καταλάβουμε ότι πια εμείς ορίζουμε το μέλλον των παιδιών που θα έρθουν τότε θα μπορούμε να ονειρευτούμε ξανά, τότε θα νιώσουμε πάλι ότι έχουμε όλο τον κόσμο στα πόδια μας.. Πλέον εμείς είμαστε οι δυνατοί, η στήριξη, οι κρινόμενοι από την επόμενη γενιά… Ας λοιπόν καταλάβουμε ξανά ότι ΟΛΗ η ζωή είναι μπροστά μας… Ας φτιάξουμε το μέλλον μας και ας δημιουργήσουμε ενοχές για ότι κάνουμε και όχι για ότι μάθαμε… Ας ξυπνήσουμε για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε.
(Τα κείμενα των «Ρεπόρτερ στο δρόμο» δεν υφίστανται επεξεργασία και εκφράζουν τις απόψεις των συντακτών τους)
http://topontiki.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .