Ωραία, μια φορά ας είμαστε ειλικρινείς με το είδωλο τού καθρέπτη μας,που κάποιες στιγμές φαίνεται να μας μοιάζει, ΧΑΣΑΜΕ...
Χάσαμε κύριοι και κυρίες.
Κυρίες κ κύριοι χάσαμε!
Χαθήκαμε μες στην κοιλιά μιας πολυθρόνας που μας κατάπιε
ενώ ήμασταν ανελέητα δοσμένοι στο βομβαρδισμό της νόησής μας από αμάσητους
μιαρούς βλωμούς, ένα κάρο άχρηστες και ψεύτικες πληροφορίες
μιας οθόνης που τις στοιβάζει επιδέξια στην πλάτη κάθε αναδυόμενης σκέψης.
Απολογισμός:
Οράματα: ΜΗΔΕΝ
Ιδανικά: ΜΗΔΕΝ
Άθροισμα: 0,0000.....
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ: ΜΗΔΕΝ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ.
Και ναι, χαθήκαμε και χάσαμε...
Και κάπως έτσι θα κοιτάξω τον καθρέπτη και θα αναρωτηθώ:
"Άλλη μια γενιά στο μηδέν;"
Δεν έχω όρεξη να γράψω, για την ακρίβεια μόλις και μετά βίας σέρνω το χέρι μου
πάνω σε τούτες τις γραμμές, μα πώς να σωπάσω...; Πώς...;
Τι γίνεται πια; Αναρωτιέμαι...
Τι γίνεται;
Κανείς δεν αντιδρά,
Κανείς δε δρα,
Κανείς δεν τολμά,
Κανείς δε νοιάζεται.
Όλοι φοβούνται,
Όλοι βολεύονται,
Όλοι συμβιβάζονται,
Όλοι ανέχονται,
Όλοι έπαψαν να σκέπτονται.
Κι ολοένα βλέπω πιο καθάρια το είδωλό μου κι ολοένα διαπιστώνω
πως Μίσησα τους συμβιβασμούς και τις εκπτώσεις στα ιδανικά μου,
Σιχάθηκα τις μετριότητες και την απάθεια, τις δειλίες, την προδίκη
και την εκ των προτέρων καταδίκη οραμάτων που ποτέ δε διεκδικήθηκαν.
Βαρέθηκα τη μιζέρια και την κλάψα,
Αηδίασα από τη φαιδρότητα και την άκριτη σκέψη
και συνειδητοποίησα πως εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια για κατηγορίες,
δεν υπάρχουν πλέον θύματα και θύτες, μην αυταπατώμαστε.
Είμαστε υπεύθυνοι όσο κανένας άλλος.
Είμαστε ένοχοι όσο κανένας άλλος.
ΕΝΟΧΟΙ.
Δε διαφέρουμε σε τίποτα από τη σαπίλα για την οποία με τόση ένταση
εκτοξεύουμε αγανακτισμένα λόγια. Σε τίποτα... Άλλη μια απόπειρα απαλλαγής ευθυνών
και απενοχοποίησης.
Είμαστε σάπιοι, Είμαστε κενοί, Είμαστε ανέντιμοι αφού
δεν κάνουμε καν τον κόπο να διαφοροποιηθούμε, να δείξουμε πως δεν είμαστε το ίδιο,
πως νοιαζόμαστε, πως προσπαθούμε. Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να υπερασπιστούμε
τους εαυτούς μας.
Ανέντιμοι απέναντι στο αύριο,
Ανέντιμοι απέναντι στα ιδανικά μας,
Ανέντιμοι απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Αναρωτιέμαι για το πόσο ακόμη μπορεί να βουλιάξει ένας πολιτισμός, μια κοινωνία
και για το πόσο εύκολα πέφτουν αμαχητί οι άνθρωποι που ξέχασαν να έχουν οράματα
πιο ψηλά απ' το μπόι τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .