Γιατί, κυρία Σουφλή;

Γράφει η Πόπη Σουφλή

Η βρώμα, λούζει τούτη  τη χώρα. Η δυσοσμία, έχει ραντίσει την κοινωνία.

Κι όλοι εμείς, οι απλοί, καθημερινοί πολίτες, είμαστε κάτοικοι του απόπατου αυτής της χώρας.

Γραβατωμένοι, κουστουμαρισμένοι οι επώνυμοι, κυκλοφορούν σαν γύφτικα σκερπάνια, φορώντας τόνους παχύδερμης αναλγησίας.

Βουλιάζουμε όλοι μαζί από την .. «Δημοκρατία» των κανόνων, στο καθεστώς της αναρχίας.

Σε μια χώρα, που τα media, αντί να ελέγχου τις εξουσίες, συναλλάσσονται με αυτές.

Κι εμείς, οι πολίτες «ΓΑΜΑ» κατηγορίας, μένουμε απαθείς..

Λειτουργούμε χωρίς ούτε καν τους στοιχειώδεις κανόνες σεβασμού της προσωπικότητάς μας.

Ζούμε σε μια κοινωνία αφασική και δυστυχώς, το επίπεδο είναι γενικευμένο.Ο διασυρμός της προσωπικότητας και η βάναυση καταπάτηση των δικαιωμάτων όλων
εμάς των πολιτών, που καταδυναστευόμαστε από τους εξουσιαστές και τους κομματικοιύς εγκάθετους, δεν έχει τελειωμό.

Εκπτώσεις όλο το χρόνο.. Εκπτώσεις στις Αξίες.

Εκπτώσεις και στην αξιοπρέπειά μας, που βάλλεται από παντού.

Αρρυθμίες σ’ ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Αρρυθμίες στο κεφάλι του ψαριού που σάπισε…

Σάπισε όμως και το σώμα του και η ουρά του..

Πριν λίγες μέρες, ένας νεαρός αστυνομικός, ήρθε στο γραφείο μου, προκειμένου να μου παραδώσει μια κλήση, για κατάθεση σε εισαγγελέα, κατόπιν μιας καταγγελίας για σημαντικό  τοπικό θέμα, που απέστειλα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Με ξάφνιασε ο νεαρός, όταν με ευγενικό, αλλά κάθετο τρόπο, μου είπε:

«Κυρία Σουφλή, η ...

γενιά σας, κληρονόμησε σ’ εμάς τους νεώτερους, έναν κόσμο παρακμής, σήψης, καθίζησης θεσμών, ιδεών, αξιών και ανυποληψίας.

Μας κληρονομήσατε τα απόνερα της διαφθοράς και ζούμε μέσα στην απάτη, τη διαφθορά, την συναλλαγή και στα ιδιοτελή συμφέροντα.

ΓΙΑΤΙ, ΚΥΡΙΑ ΣΟΥΦΛΗ»;

Γροθιά στο στομάχι να είχα δεχθεί, τόσο πόνο, δεν θα ένοιωθα.

Έμεινα να τον κοιτάζω αποσβολωμένη.

Χαμήλωσα το κεφάλι μου, μην τολμώντας να αντικρύσω το βλέμμα του.

Δεν ήξερα τι να του απαντήσω.

Ούτε όταν αναφέρθηκε με εκτίμηση και σεβασμό προς το πρόσωπό μου, ένοιωσα καλλίτερα.

«Είστε η γενιά του Πολυτεχνείου, και το ξεπουλήσατε», μου είπε με παράπονο κι η μνήμη μου έτρεξε σ’ εκείνες τις μέρες του αγώνα.. Τι σημασία έχει που κάποιοι από εμάς δεν τον εξαργυρώσαμε εκείνον τον αγώνα;

Οι περισσότεροι, πάνω σ’ εκείνες τις μέρες πάτησαν και βρέθηκαν να κυβερνούν σαράντα χρόνια σχεδόν τώρα, τη χώρα…

Δεν ήταν η πρώτη φορά που τ΄ άκουγα τούτα τα λόγια..Τα είχα ξανακούσει από τους γιούς μου. Μόνο που το… αίμα σου, το ..βολεύεις…

Σε τούτο το παλληκάρι που θα μπορούσε νάναι γιός μου, τι ν’ απαντήσω;

«ΣΥΓΝΩΜΗ» , ψιθύρισα…

Η απάντησή του, ήταν η «δεύτερη γροθιά» στο ήδη τραυματισμένο μου στομάχι και στο στραπατσαρισμένο μου «εγώ».

«Μην ζητάτε συγνώμη. Κάντε κάτι. Στο χέρι σας ε3ίναι να σταματήσετε αυτή την κατρακύλα», μου είπε.

Κι εγώ, αναρωτήθηκα, πως σ’ έναν κόσμο συναλλαγών και ιδιοτελών συμφερόντων, σ’ έναν κόσμο μολυσμένων συνειδήσεων, σ’ έναν κόσμο ανικανότητας, όπου η ισονομία και η ισοπολιτεία των πολιτών, χλευάζεται με τον χειρότερο τρόπο, που η κοινωνία αποσυντίθεται, η πολιτική απαξιώνεται, μπορώ κάτι ν’ αλλάξω.

Σ’ έναν κόσμο που η Δημοκρατία, βρίσκεται στο απόσπασμα από τον κάθε εκλεγμένο «άρχοντα», που πιστεύει ότι μπορεί να  λέει και να πράττει ότι θέλει, χωρίς να κρίνεται, να λογοδοτεί, ιππεύοντας στο άτι της εξουσίας, εγώ κι η γενιά μου, πως μπορούμε να αντισταθούμε;

Κουρελόχαρτο στον κάλαθο των αχρήστων το .. «σεμνά και  ταπεινά»..

Σε τι να στραφούν οι νέοι, σε τι να πιστεύουν, σε τι να ελπίσουν;

Όταν η ανεργία κτυπάει κόκκινο, όταν η παιδεία παραπαίει στα μονοπάτια της παραχάραξης της ιστορίας και της αμάθειας, όταν η υγεία ασθενεί βαρέως, όταν το περιβάλλον βιάζεται κάθε λεπτό και πνέει τα λοίσθια, όταν ο πολιτισμός υποβαθμίζεται, όταν η Δικαιοσύνη, γίνεται το άρμα της εξουσίας, όταν η δημοσιογραφία ξεπουλιέται στους προθαλάμους της εξουσίας, όταν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και του Θεού, την .. «πάνε» εικόνα, αυτοκινητάρες και πολυτελείς διαβιώσεις σε χάϊ ξενοδοχεία,  τι να του πω αυτού του παλληκαριού;

Φτάσαμε στον πάτο του πιθαριού, κι αναρωτιέμαι, αν υπάρχει περίπτωση ν’ αναδυθούμε, πριν μας καταπιούν τα σκατά.

Αναρωτιέμαι, πόσοι μπορούν ν’ αντισταθούν.

«ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!

Φτύστε μας όλοι μαζί, εσείς οι νεώτερες γενιές, μπας και ξυπνήσουμε και κτίστε από την αρχή τον κόσμο που εσείς θέλετε», του απάντησα.

Η απάντηση – ερώτησή του, ακούστηκε τόσο πικρή… τόσο τραγική:

«Πάνω σε τι θεμέλια, να κτίσουμε, κυρία Σουφλή; Στην κινούμενη άμμο των λημμάτων σας»;

Εσείς, τι θα απαντούσατε στη θέση μου;

 


http://attikanea.blogspot.gr