Στα ψιλά γράμματα της απόφασης του ΣτΕ για την εφεδρεία όπως διαρρέεται, υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αυτό της συνειδητής καταστρατήγησης του Συντάγματος που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας μας.
Οι πληροφορίες αποκαλύπτουν ότι οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν αντίθετο στο άρθρο 103 του Συντάγματος το μέτρο της εφεδρείας για τους υπαλλήλους του αμιγούς δημόσιου τομέα και του ευρύτερου δημόσιου τομέα που απασχολούνται αποκλειστικά με σχέση Δημοσίου δικαίου, με μεγάλη πλειοψηφία.
Οι δικαστές του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, έκριναν ότι πριν την εφαρμογή του μέτρου της εφεδρείας δεν προηγήθηκε από κυβερνητικής σκοπιάς η κατάλληλη οργάνωση του Δημόσιου τομέα, όπως απαιτούν οι συνταγματικές επιταγές. Δηλαδή, δεν εξετάστηκε εάν πλήττεται ή όχι η οργανωτική δομή των δημοσίων υπηρεσιών και δεν ερευνήθηκε αν δημιουργούνται προβλήματα στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών από την εφαρμογή του καθεστώτος της εφεδρείας, αλλά ούτε ερευνήθηκαν οι ανάγκες, οι οποίες θα δημιουργούν από τα κενά που θα υπάρξουν στο έμψυχο υλικό του Δημοσίου τομέα, κ.λπ.!
Με δύο λέξεις: Αντισυνταγματικότητα και τσαπατσουλιά. Ο απόλυτος χαρακτηρισμός για το πρώτο μνημόνιο και με την βούλα της δικαιοσύνης.
Δεν μπορούν να πείσουν κανέναν ότι δεν γνώριζαν την αντισυνταγματικότητα του συγκεκριμένου μέτρου, όπως και των υπολοίπων μνημονιακών εμπνεύσεων που προσέβαλλαν βάναυσα την συνταγματική νομιμότητα.
Ειδικά από την στιγμή που διακεκριμένοι πολιτικοί όπως ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος τοποθετήθηκε ξεκάθαρα με την αρθρογραφία του, γι' αυτό που σήμερα αποφαίνεται η δικαιοσύνη. Έγραφε συγκεκριμένα καλώντας την κυβέρνηση να ανακαλέσει:
Η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου –με αντιφατικές, είναι αλήθεια, μέσα στη δίνη της ανεπάρκειάς της, δηλώσεις στελεχών της- φαίνεται ν’ αφήνει ανοιχτό το θέμα της απόλυσης μόνιμων δημόσιων υπαλλήλων σε περίπτωση κατάργησης, με νόμο ή κανονιστική πράξη, των οργανικών θέσεων που κατέχουν. Ο ισχυρισμός αυτός είναι όχι μόνο πολιτικώς αλλά και νομικώς έωλος, για τους ακόλουθους λόγους:
Ι. Το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει την μονιμότητα, ορίζει: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Από την αδιάστικτη αυτή διατύπωση προκύπτει ότι οι ως άνω διατάξεις του Συντάγματος δεν μιλούν ευθέως για απόλυση, σε περίπτωση κατάργησης των θέσεων των δημόσιων υπαλλήλων. Αφήνει έτσι, χωρίς αμφιβολία, τις συνέπειες της κατάργησης στη διακριτική ευχέρεια της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.
ΙΙ. Κατ’ εφαρμογή των προαναφερόμενων συνταγματικών διατάξεων ουδέποτε, και από οιαδήποτε Κυβέρνηση, μετά την έναρξη εφαρμογής του Συντάγματος, υπήρξε απόλυση δημόσιου υπαλλήλου σε περίπτωση κατάργησης των αντίστοιχων οργανικών θέσεων. Όλως αντιθέτως ακολουθήθηκε, χωρίς παρεκκλίσεις, η εξής πρακτική: Όταν και όποτε καταργήθηκαν υπηρεσίες του δημοσίου και οργανισμοί δημόσιου δικαίου, όλοι οι υπηρετούντες υπάλληλοι μετετάγησαν, με το ίδιο καθεστώς μονιμότητας, σε αντίστοιχες υπηρεσίες και θέσεις. Ενώ, όταν οι κατά τ’ ανωτέρω υπηρεσίες και οργανισμοί μετετράπησαν ακολουθώντας καθεστώς ιδιωτικού δικαίου, δόθηκε στους υπηρετούντες υπαλλήλους η δυνατότητα επιλογής είτε της μετάταξης, υπό καθεστώς μονιμότητας, είτε της κατάληψης θέσης ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.
ΙΙΙ. Είναι λοιπόν προφανές ότι η διαρκής και αδιάλειπτη αυτή πρακτική όλων –το τονίζω- των Κυβερνήσεων εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 103 παρ. 4 του Συντάγματος έχει θεμελιώσει, πλέον, αντίστοιχο συνταγματικό έθιμο. Και τούτο διότι η θεωρία και η νομολογία στο πεδίο του συνταγματικού δικαίου δέχονται ότι είναι πάντοτε δυνατή –ακόμη και στο πλαίσιο των αυστηρών Συνταγμάτων, όπως είναι και το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας- η διαμόρφωση συμπληρωματικού συνταγματικού εθίμου. Και μάλιστα, κατά την ορθότερη άποψη, το έθιμο αυτό εξοπλίζεται με νομική ισχύ ίση μ’ εκείνη των κανόνων του τυπικού Συντάγματος. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να καταργηθεί με νόμο ή, πολύ περισσότερο, με κανονιστική πράξη.
IV. Συμπερασματικώς και με δεδομένο, όπως τόνισα, αφενός το γεγονός πως η διατύπωση του άρθρου 103 παρ. 4 του Συντάγματος δεν επιβάλλει το ότι η κατάργηση οργανικών θέσεων δημόσιων υπαλλήλων οδηγεί αναγκαστικώς στην απόλυσή τους και, αφετέρου, το ότι έχει διαμορφωθεί -χωρίς εξαίρεση- πρακτική μη απόλυσης τους σε τέτοια περίπτωση, έχει προκύψει ήδη συνταγματικό έθιμο, το οποίο δεν επιτρέπει την απόλυση δημόσιων υπαλλήλων αν συμβεί μια τέτοια κατάργηση. Ή, ανάλογα με τις περιστάσεις που προαναφέρθηκαν, οδός των μετατάξεων ή της επιλογής του υπαλλήλου για την μετατροπή της θέσης του σε θέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου αποτελεί, λοιπόν, μονόδρομο.
Οι πληροφορίες αποκαλύπτουν ότι οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν αντίθετο στο άρθρο 103 του Συντάγματος το μέτρο της εφεδρείας για τους υπαλλήλους του αμιγούς δημόσιου τομέα και του ευρύτερου δημόσιου τομέα που απασχολούνται αποκλειστικά με σχέση Δημοσίου δικαίου, με μεγάλη πλειοψηφία.
Οι δικαστές του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, έκριναν ότι πριν την εφαρμογή του μέτρου της εφεδρείας δεν προηγήθηκε από κυβερνητικής σκοπιάς η κατάλληλη οργάνωση του Δημόσιου τομέα, όπως απαιτούν οι συνταγματικές επιταγές. Δηλαδή, δεν εξετάστηκε εάν πλήττεται ή όχι η οργανωτική δομή των δημοσίων υπηρεσιών και δεν ερευνήθηκε αν δημιουργούνται προβλήματα στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών από την εφαρμογή του καθεστώτος της εφεδρείας, αλλά ούτε ερευνήθηκαν οι ανάγκες, οι οποίες θα δημιουργούν από τα κενά που θα υπάρξουν στο έμψυχο υλικό του Δημοσίου τομέα, κ.λπ.!
Με δύο λέξεις: Αντισυνταγματικότητα και τσαπατσουλιά. Ο απόλυτος χαρακτηρισμός για το πρώτο μνημόνιο και με την βούλα της δικαιοσύνης.
Δεν μπορούν να πείσουν κανέναν ότι δεν γνώριζαν την αντισυνταγματικότητα του συγκεκριμένου μέτρου, όπως και των υπολοίπων μνημονιακών εμπνεύσεων που προσέβαλλαν βάναυσα την συνταγματική νομιμότητα.
Ειδικά από την στιγμή που διακεκριμένοι πολιτικοί όπως ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος τοποθετήθηκε ξεκάθαρα με την αρθρογραφία του, γι' αυτό που σήμερα αποφαίνεται η δικαιοσύνη. Έγραφε συγκεκριμένα καλώντας την κυβέρνηση να ανακαλέσει:
Η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου –με αντιφατικές, είναι αλήθεια, μέσα στη δίνη της ανεπάρκειάς της, δηλώσεις στελεχών της- φαίνεται ν’ αφήνει ανοιχτό το θέμα της απόλυσης μόνιμων δημόσιων υπαλλήλων σε περίπτωση κατάργησης, με νόμο ή κανονιστική πράξη, των οργανικών θέσεων που κατέχουν. Ο ισχυρισμός αυτός είναι όχι μόνο πολιτικώς αλλά και νομικώς έωλος, για τους ακόλουθους λόγους:
Ι. Το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει την μονιμότητα, ορίζει: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Από την αδιάστικτη αυτή διατύπωση προκύπτει ότι οι ως άνω διατάξεις του Συντάγματος δεν μιλούν ευθέως για απόλυση, σε περίπτωση κατάργησης των θέσεων των δημόσιων υπαλλήλων. Αφήνει έτσι, χωρίς αμφιβολία, τις συνέπειες της κατάργησης στη διακριτική ευχέρεια της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.
ΙΙ. Κατ’ εφαρμογή των προαναφερόμενων συνταγματικών διατάξεων ουδέποτε, και από οιαδήποτε Κυβέρνηση, μετά την έναρξη εφαρμογής του Συντάγματος, υπήρξε απόλυση δημόσιου υπαλλήλου σε περίπτωση κατάργησης των αντίστοιχων οργανικών θέσεων. Όλως αντιθέτως ακολουθήθηκε, χωρίς παρεκκλίσεις, η εξής πρακτική: Όταν και όποτε καταργήθηκαν υπηρεσίες του δημοσίου και οργανισμοί δημόσιου δικαίου, όλοι οι υπηρετούντες υπάλληλοι μετετάγησαν, με το ίδιο καθεστώς μονιμότητας, σε αντίστοιχες υπηρεσίες και θέσεις. Ενώ, όταν οι κατά τ’ ανωτέρω υπηρεσίες και οργανισμοί μετετράπησαν ακολουθώντας καθεστώς ιδιωτικού δικαίου, δόθηκε στους υπηρετούντες υπαλλήλους η δυνατότητα επιλογής είτε της μετάταξης, υπό καθεστώς μονιμότητας, είτε της κατάληψης θέσης ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.
ΙΙΙ. Είναι λοιπόν προφανές ότι η διαρκής και αδιάλειπτη αυτή πρακτική όλων –το τονίζω- των Κυβερνήσεων εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 103 παρ. 4 του Συντάγματος έχει θεμελιώσει, πλέον, αντίστοιχο συνταγματικό έθιμο. Και τούτο διότι η θεωρία και η νομολογία στο πεδίο του συνταγματικού δικαίου δέχονται ότι είναι πάντοτε δυνατή –ακόμη και στο πλαίσιο των αυστηρών Συνταγμάτων, όπως είναι και το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας- η διαμόρφωση συμπληρωματικού συνταγματικού εθίμου. Και μάλιστα, κατά την ορθότερη άποψη, το έθιμο αυτό εξοπλίζεται με νομική ισχύ ίση μ’ εκείνη των κανόνων του τυπικού Συντάγματος. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να καταργηθεί με νόμο ή, πολύ περισσότερο, με κανονιστική πράξη.
IV. Συμπερασματικώς και με δεδομένο, όπως τόνισα, αφενός το γεγονός πως η διατύπωση του άρθρου 103 παρ. 4 του Συντάγματος δεν επιβάλλει το ότι η κατάργηση οργανικών θέσεων δημόσιων υπαλλήλων οδηγεί αναγκαστικώς στην απόλυσή τους και, αφετέρου, το ότι έχει διαμορφωθεί -χωρίς εξαίρεση- πρακτική μη απόλυσης τους σε τέτοια περίπτωση, έχει προκύψει ήδη συνταγματικό έθιμο, το οποίο δεν επιτρέπει την απόλυση δημόσιων υπαλλήλων αν συμβεί μια τέτοια κατάργηση. Ή, ανάλογα με τις περιστάσεις που προαναφέρθηκαν, οδός των μετατάξεων ή της επιλογής του υπαλλήλου για την μετατροπή της θέσης του σε θέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου αποτελεί, λοιπόν, μονόδρομο.
865 .000 προσλήψεις -οι μισές εκτός ΑΣΕΠ- στο Δημόσιο στα χρόνια του Νέρωνα Καραμανλή
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τα ΝΕΑ
Ένα δεύτερο Δημόσιο δημιούργησε η ΝΔ στα πέντε χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή, στήνοντας βιομηχανία προσλήψεων που ξεπέρασαν τις 865.000. Οι περισσότερες μάλιστα από τις μισές - 57% - έγιναν με αδιαφανείς διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ καθώς αφορούσαν συμβασιούχους έργου ή ορισμένου χρόνου. Αντιθέτως το μόνιμο προσωπικό, η πρόσληψη...
...του οποίου γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια, περιοριζόταν στο 19%.
Ενδεικτικό είναι πως μόνο μέσα σε ένα έτος, το 2008 πραγματοποίησε 112.716 νέες προσλήψεις, ενώ και στο πρώτο εξάμηνο του 2009 πρόλαβε να εγκρίνει άλλες 65.061 θέσεις. Συγκριτικά μάλιστα με το αντίστοιχο διάστημα του πρώτου εξαμήνου του 2008, παρατηρήθηκε αύξηση 35,2% στον αριθμό των προσλήψεων.
Η αντίστροφη πορεία της μείωσης του προσωπικού στο Δημόσιο άρχισε μετά τις εκλογές του 2009. Μέσα σε ένα χρόνο, δηλαδή στα τέλη Δεκεμβρίου, στο Δημόσιο απασχολούνταν 108.000 λιγότεροι υπάλληλοι σε σχέση με το 2009, καθώς είχαν απομακρυνθεί 35.000 μόνιμοι υπάλληλοι, 51.000 συμβασιούχοι και 22.000 απασχολούμενοι με προγράμματα Stage. Το ψαλίδι στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων συνεχίστηκε και το 2011 με αποχώρηση άλλων 90.000 εργαζομένων.
Σχόλιο Παραπολιτικής: Και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν τον άθλιο Καραμανλή «εθνικό κεφάλαιο» για τη χώρα, πιστεύοντας μάλιστα ότι για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ του...1980!
ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΑΘΛΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ…
ΑπάντησηΔιαγραφή865.000 προσλήψεις μέσα σε πέντε χρόνια
Το κύμα των διορισμών
Προσλήψεις από 7 Μαρτίου 2004 έως 30 Ιουνίου 2009
• Ορισμένου χρόνου-εποχικοί 330.515
• Μόνιμοι και αορίστου χρόνου 167.230
• Συμβασιούχοι έργου 161.383
• Ωρομίσθιο προσωπικό 120.826
• Αναπληρωτές καθηγητές 83.636
• Θητεία 1.542
Eνα δεύτερο Δημόσιο δημιούργησε η ΝΔ στα πέντε χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή, στήνοντας βιομηχανία προσλήψεων που ξεπέρασαν τις 865.000. Οι περισσότερες μάλιστα από τις μισές - 57% - έγιναν με αδιαφανείς διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ καθώς αφορούσαν συμβασιούχους έργου ή ορισμένου χρόνου. Αντιθέτως το μόνιμο προσωπικό, η πρόσληψη του οποίου γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια, περιοριζόταν στο 19%.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΕΤΙΑ
Ενδεικτικό είναι πως μόνο μέσα σε ένα έτος, το 2008 πραγματοποίησε 112.716 νέες προσλήψεις, ενώ και στο πρώτο εξάμηνο του 2009 πρόλαβε να εγκρίνει άλλες 65.061 θέσεις. Συγκριτικά μάλιστα με το αντίστοιχο διάστημα του πρώτου εξαμήνου του 2008, παρατηρήθηκε αύξηση 35,2% στον αριθμό των προσλήψεων.
Η πρακτική αυτή της τότε κυβέρνησης είχε συναντήσει έντονες αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που κατ' επανάληψη είχαν καταγγείλει τις προσλήψεις από το παράθυρο σε διάφορους φορείς του Δημοσίου.
«Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είναι αδιόρθωτη και ανάλγητη. Το κράτος της κυβέρνησης της ΝΔ είναι σπάταλο και πελατειακό. Υποσχέθηκαν περιστολή δαπανών λόγω της κακής κατάστασης στην οποία έφεραν την οικονομία της χώρας», σχολίαζε τότε ο Ντίνος Ρόβλιας, που είχε αναλάβει μέσω κοινοβουλευτικού ελέγχου την παρακολούθηση των προσλήψεων.
«Αντί να περιστείλουν τις δαπάνες, σε σχέση με τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, τις αυξάνουν. Ρουσφετολογούν ακατάπαυστα με χρήματα του ελληνικού λαού», προσέθετε. Στα χρόνια της κυβέρνησης Καραμανλή εξάλλου καθιερώθηκε η διαβόητη προφορική συνέντευξη στις προσλήψεις, προκαλώντας σάλο με τις ερωτήσεις που γίνονταν και την πριμοδότηση προς τα γαλάζια παιδιά.
Στα χρόνια της γαλάζιας διακυβέρνησης άνθησαν και τα προγράμματα Stage, με χιλιάδες ανέργους να προσλαμβάνονται μέσω αυτών στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με κριτήρια και διαδικασίες που είχαν αμφισβητηθεί.
Η δημιουργία της λεγόμενης γενιάς των 500 ευρώ που προέκυψε από τα Stage, επίσης είχε καταγγελθεί. Λίγο πριν από τις εκλογές του 2009, η απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή να προωθήσει στο παρά πέντε ακόμη ένα πακέτο θέσεων Stage είχε πυροδοτήσει έντονη αντιπαράθεση.
Ανάλογη αίσθηση προκάλεσε το πόρισμα καταπέλτης του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή, στο οποίο περιγράφονταν αθρόες προσλήψεις στην Αττικό Μετρό κατά τους προεκλογικούς μήνες Αύγουστος και Σεπτέμβριος 2009.
Δεν ήταν όμως η μοναδική περίπτωση. Για παράδειγμα, στα μέσα Σεπτεμβρίου 2009 είχε καταγγελθεί η πρόσληψη 100 υπαλλήλων στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με διετείς συμβάσεις έργου. Το έργο τους θα ήταν η παρακολούθηση των ειδικών λογαριασμών, μόνο που το αντικείμενο αυτό δεν υπήρχε πια σε καμία υπηρεσία του Γενικού Λογιστηρίου!
Η ΚΑΜΠΗ
Η αντίστροφη πορεία της μείωσης του προσωπικού στο Δημόσιο άρχισε μετά τις εκλογές του 2009. Μέσα σε ένα χρόνο, δηλαδή στα τέλη Δεκεμβρίου, στο Δημόσιο απασχολούνταν 108.000 λιγότεροι υπάλληλοι σε σχέση με το 2009, καθώς είχαν απομακρυνθεί 35.000 μόνιμοι υπάλληλοι, 51.000 συμβασιούχοι και 22.000 απασχολούμενοι με προγράμματα Stage. Το ψαλίδι στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων συνεχίστηκε και το 2011 με αποχώρηση άλλων 90.000 εργαζομένων.
http://www.tanea.gr