- Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να αγνοήσει τους Αμερικανούς - Η εκμετάλλευση της ΑΟΖ σε Γερμανούς και Γάλλους - Πλήρης πλέον η επιβολή της Γερμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα.
Η επίσκεψη του Φρανσουά Ολάντ στην Ελλάδα έδωσε την ευκαιρία στον Πρωθυπουργό να αποκαλύψει τις προθέσεις του για το θέμα της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και των πετρελαίων στο Αιγαίο.
Ο κ.Σαμαράς μίλησε για ''ευρωπαϊκά κοιτάσματα'' αποκαλύπτοντας πλήρως τις προθέσεις αλλά και τις επιλογές του.
Θέλει η εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ να γίνει με τη συνεργασία Γερμανών και Γάλλων, να θέσει δηλαδή την ανακήρυξη και εκμετάλλευση της ΑΟΖ κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα, προκειμένου να αναχαιτιστεί η τουρκική επιθετικότητα.
Με δεδομένο ότι η Γερμανία δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ, το ρόλο του αποτρεπτικού παράγοντα καλείται να παίξει η Γαλλία σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ελληνικής πλευράς.
Μόνο που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Τουρκία θα μείνει εκτός παιγνιδιού. Το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται ότι αγνοεί ή καλύτερα προσποιείται ότι αγνοεί το γεγονός της γαλλοτουρκικής προσέγγισης τον τελευταία καιρό, με αφορμή και τις εξελίξεις στη Συρία.
Αγνοεί επίσης και τις κινήσεις της Γερμανίας που επιδιώκει την ενίσχυση της οικονομικής της συνεργασίας με την Άγκυρα.
Το επιχείρημα ότι η Γερμανία αντιδρά στην είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ευσταθεί, για δύο λόγους.
Πρώτον γιατί η σχετική συζήτηση έχει υποχωρήσει από την κορυφή της ατζέντας, σε ότι αφορά τις σχέσεις Τουρκίας-Ευρώπης, αλλά και γιατί οι ίδιοι οι Τούρκοι βλέποντας και τα προβλήματα της ευρωζώνης δεν καίγονται ιδιαίτερα να καταστούν πλήρες μέλος αυτής της Ευρώπης.
Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα επιδιώκει μία a la carte σχέση με την Ευρώπη, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων.
Είναι επίσης μύθος η απόλυτη ταύτιση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής, αφού υπάρχουν πλέον σημαντικές αποκλίσεις συμφερόντων.
Ο Ερντογάν είναι ηγέτης με διαφορετικές καταβολές από τους προκατόχους του, έλκει τη δυναμική του από την ισλαμική παράδοση της Τουρκίας, ο στόχος του είναι να καταστήσει τη χώρα του περιφερειακή-ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κόσμου, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την αμερικανική πολιτική.
Επιπρόσθετα, η Τουρκία έχει πλέον σχέσεις εχθρότητας με το μεγαλύτερο και σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή: το Ισραήλ.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι, όλα αυτά δεν τα έχει συνυπολογίσει η ελληνική πλευρά και ο Έλληνας Πρωθυπουργός; Όσοι είναι επικριτικοί απέναντι στον Α. Σαμαρά και τις στρατηγικές επιλογές του, επισημαίνουν ότι ο Πρωθυπουργός αναλύει την κατάσταση στην περιοχή και προχωρά στους σχεδιασμούς του, με όρους του παρελθόντος. Δεν έχει κατανοήσει τις μεταβολές που έχουν επέλθει στην περιοχή μας και κυρίως τις μεταβολές που έχουν επέλθει στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία.
Η ταύτισή του με το Βερολίνο, τον εμποδίζει να πραγματοποιήσει ένα άνοιγμα προς το Ισραήλ, σε ότι αφορά την ανακήρυξη και εκμετάλλευση της ΑΟΖ.
Δείχνει επίσης να αγνοεί τις ΗΠΑ και αυτό είναι κάτι που εγείρει ερωτηματικά, ως προς την επικινδυνότητα αλλά και το αποτέλεσμα που θα έχει μία τέτοια επιλογή.
Ο κ. Σαμαράς θεωρεί ότι ο αμερικανικός παράγοντας έχει στόχο την υπονόμευσή του και αυτό τον οδηγεί πιο βαθιά στην αγκαλιά του Βερολίνου.
Πιστεύει ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να παίξουν με τον αντίπαλό του , τον κ.Τσίπρα, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη και να την σύρουν σε συμφωνίες που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αμερικανικής οικονομίας.
Είναι βέβαιο ότι στους σχεδιασμούς του κ. Σαμαρά υπάρχει και η σύμφωνη γνώμη του κ. Κώστα Σημίτη.
Σύμφωνοι είναι και οι κ.κ Βενιζέλος και Κουβέλης, στην επιλογή να επιχειρηθεί η εκμετάλλευση της ΑΟΖ με τους Γερμανούς και τους Γάλλους.
Αυτοί που διαφωνούν όμως προέρχονται από το εσωτερικό της Ν.Δ, ιστορικά στελέχη με πολιτική και διπλωματική εμπειρία που παίρνουν όλο και πιο μεγάλες αποστάσεις από τις στρατηγικές επιλογές του κ.Σαμαρά και ιδιαίτερα από την πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του Βερολίνου.
Διατυπώνουν ξεκάθαρα την ανησυχία και το φόβο ότι η εκμετάλλευση της ΑΟΖ από τη Γερμανία και τη Γαλλία είναι βέβαιο ότι θα βάλει στο παιχνίδι και την Τουρκία και θα μετατραπεί σε συνεκμετάλλευση. Θεωρούν απίθανο η Γαλλία ή η Γερμανία να προχωρήσουν σε ρήξη των σχέσεών τους με την Τουρκία και προειδοποιούν για τις συνέπειες.
Ο κ.Σαμαράς μίλησε για ''ευρωπαϊκά κοιτάσματα'' αποκαλύπτοντας πλήρως τις προθέσεις αλλά και τις επιλογές του.
Θέλει η εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ να γίνει με τη συνεργασία Γερμανών και Γάλλων, να θέσει δηλαδή την ανακήρυξη και εκμετάλλευση της ΑΟΖ κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα, προκειμένου να αναχαιτιστεί η τουρκική επιθετικότητα.
Με δεδομένο ότι η Γερμανία δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ, το ρόλο του αποτρεπτικού παράγοντα καλείται να παίξει η Γαλλία σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ελληνικής πλευράς.
Μόνο που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Τουρκία θα μείνει εκτός παιγνιδιού. Το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται ότι αγνοεί ή καλύτερα προσποιείται ότι αγνοεί το γεγονός της γαλλοτουρκικής προσέγγισης τον τελευταία καιρό, με αφορμή και τις εξελίξεις στη Συρία.
Αγνοεί επίσης και τις κινήσεις της Γερμανίας που επιδιώκει την ενίσχυση της οικονομικής της συνεργασίας με την Άγκυρα.
Το επιχείρημα ότι η Γερμανία αντιδρά στην είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ευσταθεί, για δύο λόγους.
Πρώτον γιατί η σχετική συζήτηση έχει υποχωρήσει από την κορυφή της ατζέντας, σε ότι αφορά τις σχέσεις Τουρκίας-Ευρώπης, αλλά και γιατί οι ίδιοι οι Τούρκοι βλέποντας και τα προβλήματα της ευρωζώνης δεν καίγονται ιδιαίτερα να καταστούν πλήρες μέλος αυτής της Ευρώπης.
Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα επιδιώκει μία a la carte σχέση με την Ευρώπη, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων.
Είναι επίσης μύθος η απόλυτη ταύτιση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής, αφού υπάρχουν πλέον σημαντικές αποκλίσεις συμφερόντων.
Ο Ερντογάν είναι ηγέτης με διαφορετικές καταβολές από τους προκατόχους του, έλκει τη δυναμική του από την ισλαμική παράδοση της Τουρκίας, ο στόχος του είναι να καταστήσει τη χώρα του περιφερειακή-ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κόσμου, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την αμερικανική πολιτική.
Επιπρόσθετα, η Τουρκία έχει πλέον σχέσεις εχθρότητας με το μεγαλύτερο και σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή: το Ισραήλ.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι, όλα αυτά δεν τα έχει συνυπολογίσει η ελληνική πλευρά και ο Έλληνας Πρωθυπουργός; Όσοι είναι επικριτικοί απέναντι στον Α. Σαμαρά και τις στρατηγικές επιλογές του, επισημαίνουν ότι ο Πρωθυπουργός αναλύει την κατάσταση στην περιοχή και προχωρά στους σχεδιασμούς του, με όρους του παρελθόντος. Δεν έχει κατανοήσει τις μεταβολές που έχουν επέλθει στην περιοχή μας και κυρίως τις μεταβολές που έχουν επέλθει στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία.
Η ταύτισή του με το Βερολίνο, τον εμποδίζει να πραγματοποιήσει ένα άνοιγμα προς το Ισραήλ, σε ότι αφορά την ανακήρυξη και εκμετάλλευση της ΑΟΖ.
Δείχνει επίσης να αγνοεί τις ΗΠΑ και αυτό είναι κάτι που εγείρει ερωτηματικά, ως προς την επικινδυνότητα αλλά και το αποτέλεσμα που θα έχει μία τέτοια επιλογή.
Ο κ. Σαμαράς θεωρεί ότι ο αμερικανικός παράγοντας έχει στόχο την υπονόμευσή του και αυτό τον οδηγεί πιο βαθιά στην αγκαλιά του Βερολίνου.
Πιστεύει ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να παίξουν με τον αντίπαλό του , τον κ.Τσίπρα, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη και να την σύρουν σε συμφωνίες που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αμερικανικής οικονομίας.
Είναι βέβαιο ότι στους σχεδιασμούς του κ. Σαμαρά υπάρχει και η σύμφωνη γνώμη του κ. Κώστα Σημίτη.
Σύμφωνοι είναι και οι κ.κ Βενιζέλος και Κουβέλης, στην επιλογή να επιχειρηθεί η εκμετάλλευση της ΑΟΖ με τους Γερμανούς και τους Γάλλους.
Αυτοί που διαφωνούν όμως προέρχονται από το εσωτερικό της Ν.Δ, ιστορικά στελέχη με πολιτική και διπλωματική εμπειρία που παίρνουν όλο και πιο μεγάλες αποστάσεις από τις στρατηγικές επιλογές του κ.Σαμαρά και ιδιαίτερα από την πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του Βερολίνου.
Διατυπώνουν ξεκάθαρα την ανησυχία και το φόβο ότι η εκμετάλλευση της ΑΟΖ από τη Γερμανία και τη Γαλλία είναι βέβαιο ότι θα βάλει στο παιχνίδι και την Τουρκία και θα μετατραπεί σε συνεκμετάλλευση. Θεωρούν απίθανο η Γαλλία ή η Γερμανία να προχωρήσουν σε ρήξη των σχέσεών τους με την Τουρκία και προειδοποιούν για τις συνέπειες.
Σήμερα θα ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Γιώργο Παπανδρέου;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓράφει ο Ν Βράχος.
(…)Όταν η συνάντηση τελείωσε, ο κατακεραυνωμένος κ. Βενιζέλος προσπάθησε για μια ακόμη φορά να εξασφαλίσει τα χρήματα, να του δοθεί μια πολιτική νίκη στα μάτια των Ελλήνων.
«Είμαι εδώ για πρώτη φορά», ομολόγησε, σύμφωνα με ανθρώπους που τον άκουσαν.
«Θα ήταν κακό σημάδι, αν η δόση δεν αποδεσμευτεί» Ο Γιαν Κες ντε Γιάχερ, ο εξίσου εύσωμος ολλανδός υπουργός Οικονομικών, εξερράγη από θυμό.
(…)Μέρος του προβλήματος της κυβέρνησης, η Ευρώπη γνώριζε, ήταν ότι ο κ. Σαμαράς είχε επιτεθεί κατά των μέτρων λιτότητας, και ως αποτέλεσμα οι συντηρητικοί του είχαν ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις.
(…)Η κα Μέρκελ και οι άλλοι αρχηγοί των ευρωπαϊκών συντηρητικών κομμάτων κάλεσαν τον κ. Σαμαρά στις Βρυξέλλες, στις 23 Ιουνίου. Για τρεις ώρες, τον πίεσαν να στηρίξει το πρόγραμμα.
Ο κ. Σαμαράς τους είπε ότι το πρόγραμμα θα αποτύχει.
«Τότε θα χρειαστείτε ένα [[σχέδιο Β]], και εγώ
=====================
είμαι αυτός που μπορεί να το συγκροτήσει», είπε.
ΥΓ.
Πως ‘’ήξερε’’ ότι το πρώτο μνημόνιο θα αποτύγχανε ενώ είχε ξεκινήσει με τόσο εντυπωσιακά αποτελέσματα; Μήπως γι αυτό το ΠΟΛΕΜΗΣΕ με όσες δυνάμεις δικές του και φίλιες διέθετε;
Ώστε [[plan B]] Κύριε Σαμαρά και λοιποί ..συναγωνιστές;
Σήμερα θα ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό λαό ;
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ !
ΔιαγραφήΗ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ .
Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε, μέσες άκρες, όλα σχεδόν, όσα προηγήθηκαν και όσα μεσολάβησαν, προκειμένου να αποδομηθεί το Πασόκ και ειδικά ο Γ. Παπανδρέου.
Θα παρουσιάσουμε στοιχεία και έγγραφα αδιαμφισβήτητα, ώστε να αντιληφθούμε όλοι, τι ακριβώς συνέβη εκείνο το χρονικό διάστημα.
Όπως θυμόσαστε, κατόπιν επίπονων και επίμονων αγώνων, η Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, είχε έλθει σε συμφωνία με τις αρμόδιες τραπεζικές αρχές της Ελβετίας, ώστε ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ να ανοίξουν οι λογαριασμοί και να μάθουμε αν υπάρχουν ΚΛΕΦΤΕΣ και ποιοι είναι; Δηλαδή να υπογραφεί και από εμάς η συμφωνία που είχε επιτευχθεί μεταξύ Ελβετίας από τη μία πλευρά και Γερμανίας και ΗΠΑ από την άλλη. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος καθημερινά «πυρπολούσε» τα ΜΜΕ ‘’με την απόδειξη της νέας ηθικής πολιτικής περιόδου’’. «Τολμήσαμε, ότι δεν τόλμησε κανείς» ,έλεγε με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Εκείνη όμως τη στιγμή συνέβησαν πολλά και συγκεκριμένα:
Από όλα τα κόμματα της βουλής η Νέα Δημοκρατία ΑΡΝΗΘΗΚΕ να εξουσιοδοτήσει τις αρμόδιες αρχές τις Ελβετίας ώστε να προβούν στο άνοιγμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, όσοι είχαν.
Κοτζαμπάσηδες και νταβατζήδες «πυροβόλησαν» στο παρά πέντε της αποκάλυψης των τραπεζικών λογαριασμών τους στην Ελβετία.
Η ιστορία είναι διδακτική.
Πριν από περίπου ένα μήνα, στο Βερολίνο, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών, γυρίζοντας το βλέμμα του προς τον αντίστοιχο πρόεδρο του ελληνικού ΣΕΒ, είπε αυτό που έχουν στο μυαλό τους οι περισσότεροι Έλληνες.
Διερωτήθηκε για τον βαθμό πατριωτισμού των επιχειρηματιών στην Ελλάδα, όταν, αντί να επενδύουν στη χώρα τους και στη χειρότερη περίπτωση να διατηρούν τα χρήματά τους σε ελληνικές τράπεζες, αυτοί εξάγουν τα κεφάλαιά τους σε τραπεζικούς λογαριασμούς του εξωτερικού.
Οι παρόντες Έλληνες επιχειρηματίες έκαναν πως δεν άκουσαν.
===============================
Εδώ και περίπου δέκα ημέρες, έγινε γνωστό πως η Ελλάδα και η Ελβετία βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της διακρατικής συμφωνίας, η οποία προβλέπει την άρση του τραπεζικού απορρήτου, προκειμένου να φορολογηθούν τα κεφάλαια που έχουν κατατεθεί στις ελβετικές τράπεζες από Έλληνες ιδιώτες.
Η Ελλάδα δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να μιμηθεί το παράδειγμα των Η.Π.Α. και της Γερμανίας.
Με αυτόν τον τρόπο, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών κατάφεραν να εντοπίσουν τους λογαριασμούς των πολιτών τους, ώστε και να φορολογηθούν αλλά και σε ένα μεγάλο ποσοστό να επαναπατριστούν.
Νταβατζήδες .Οι «φονιάδες» της Δημοκρατίας-
ΑπάντησηΔιαγραφή==============================
Ένα παλιό αγωνιστικό τραγούδι αρχίζει με τον στίχο «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά…».
Πολλά χρόνια μετά, φαίνεται πως το τραγούδι αυτό είναι εξαιρετικά επίκαιρο.
Η zougla.gr είναι σε θέση να γνωρίζει πως το τελευταίο διάστημα, τις τελευταίες εβδομάδες για την ακρίβεια, πριν και μετά τη δημοσιοποίηση της επερχόμενης συμφωνίας Ελλάδος – Ελβετίας,
πολλοί γνωστοί επιχειρηματίες, οι οποίοι δημόσια κραδαίνουν τη σπάθη του πατριωτισμού, ανέξοδα βέβαια, εξήγαγαν στο εξωτερικό τα χρήματά τους με ρυθμό 150 εκατ. ευρώ την εβδομάδα.
Συγκεκριμένος επιχειρηματίας, πασίγνωστος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με
πολυσχιδή επιχειρηματική δραστηριότητα, έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει και να διαμορφώνει καταστάσεις.
Πολύ πρόσφατα, δύο από αυτούς τους επιχειρηματίες, με δραστηριότητες από τα καράβια έως τις εκδόσεις και από τον τραπεζικό τομέα έως τη… διύλιση του καπιταλιστικού κώνωπα, συναντήθηκαν.
Στο μενού συμπεριλαμβάνονταν η ανάλυση περί της πολιτικής συγκυρίας, ο εντοπισμός του «εχθρικού στόχου» και στη συνέχεια ο εκμηδενισμός του.
Με λίγα λόγια, οι δύο αυτοί επιχειρηματίες συναποφάσισαν τον πολιτικό θάνατο εκείνου ο οποίος τόλμησε να απειλήσει το απυρόβλητο των τραπεζικών καταθέσεών τους.
Οι δύο αυτοί επιχειρηματίες, όπως επισημάνθηκε, διαθέτουν τη δυνατότητα άσκησης επιρροής στην κοινή γνώμη και άρα στα πολιτικά υποσυστήματα. Μετά τη συνάντηση, δρομολογήθηκε η διαδικασία «αποκαθήλωσης».
Πριν από μία εβδομάδα, ακόμη και οι αναλυτές σε διατεταγμένη υπηρεσία αναγκάστηκαν να ομολογήσουν πώς άρχισε δειλά= δειλά ο πόλεμος μεταξύ Πολιτικής και Τραπεζιτών.
Δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, αφού στον πυρήνα των αποφάσεων της 26ης-27ης Οκτωβρίου εμπεριέχεται η κήρυξη αυτού του πολέμου. Με διακριτικότητα πάντα και με κομψή ορολογία, το Βερολίνο επί της ουσίας αποφάσισε να προχωρήσει στις πρώτες αψιμαχίες σε επίπεδο εμπροσθοφυλακής.
Στην επόμενη φάση, η επίθεση θα αφορά στη φορολογία των χρηματιστηριακών συναλλαγών.
Ο πόλεμος αυτός στην Ελλάδα αναμένεται να διεξαχθεί σε ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες, αφού η αντιπαλότητα ενισχύεται και από το «κούρεμα» της αξίας των ελληνικών ομολόγων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Άλλωστε, οι Έλληνες τραπεζίτες κατ’ έθιμον κατάφερναν με μία ελάχιστη μετοχική συμμετοχή να απολαμβάνουν τους πλήρους ελέγχους των τραπεζικών ιδρυμάτων, ελέω διαπλοκής.
Οι δύο συνδαιτυμόνες έλαβαν τις αποφάσεις τους. Η κοινή γνώμη δεν εντόπισε αμέσως την αλλαγή.
Το Μαξίμου, όμως, την αντελήφθη αμέσως.
Οι καταγγελίες του πρωθυπουργού στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν αόριστες μεν, ακριβείς δε.
Οι αναφορές σε «κανάλια που χρηματοδοτούνται από τράπεζες χωρίς να πληρούν τα κριτήρια» δεν ήταν απλώς προειδοποιητικές βολές.
Οι δύο επιχειρηματίες εκ των πραγμάτων και εκ των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους αντιπροσωπεύουν όλη την γκάμα των συμφερόντων που θίγονται άμεσα από τη νέα πραγματικότητα σε περίοδο πολυεπίπεδης κρίσης.
Για του μυημένους, ωστόσο, η αλλαγή ήταν εντυπωσιακά ανιχνεύσιμη από τις πρώτες μάλιστα κουβέντες των εκπροσώπων των δύο επιχειρηματιών στον γυάλινο κόσμο του πολιτικού θεάματος.
Άναρθρες πολεμικές κραυγές, γυάλινα βλέμματα, ιαχές και στο τέλος… κατάρες, με την ευχή να καταπέσει στο πυρ το εξώτερον ο εχθρός.