CretanPatriot
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΡΚΟ: ΘΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ “ΧΕΣΟΥΜΕ” ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ.
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .
Οι μοιρολογίστρες της ντροπής....
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ ένας μετά τον άλλον τα μπλόγκς της Χρυσής αυγής και του ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες ημέρες, όρμισαν λες και ήταν αρπακτικά, επάνω από την βαριά άρρωστη και ετοιμοθάνατη χώρα και συναγωνίζονται ως εργολάβοι για την ανάληψη της κηδείας! … Σαν τις μαυροφορεμένες μοιρολογίστρες, σε μια σκηνή από τον «Ζορμπά» του M. Κακογιάννη, όπου κλαίνε πάνω από το σώμα και αρπάζουν τα υπάρχοντα της ξεπεσμένης σαντέζας, μαντάμ Ορτάνς, πριν ακόμη αυτή ξεψυχήσει…
Το βαθύ κράτος που χτίστηκε στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο, φρόντιζε πάντα τα παιδιά του με τρόπο πρωτοφανή και σκανδαλώδη για ευρωπαϊκή χώρα, τρόπο. Άνισο και άδικο σε βάρος όλων των άλλων εργαζομένων και επαγγελματιών και των παιδιών τους, που καλούνταν και συνεχίζουν να καλούνται, συνεχώς και αδιαλείπτως και για μια ακόμη φορά, να σηκώσουν το βάρος της σωτηρίας της χώρας από την κρίση.
ΔιαγραφήΑνυπεράσπιστα
ΑπάντησηΔιαγραφήΑναψαν ξύλα σ’ ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι για να ζεσταθούν, ίσως και σαν αθώο, ανέξοδο παιχνίδι. Πέντε φίλοι, φοιτητές εικοσάχρονοι, έφαγαν, ήπιαν, θα αστειεύτηκαν, θα είδαν καμιά ταινία στον υπολογιστή, έπεσαν να κοιμηθούν με αναμμένο το μαγκάλι.
Στη Λάρισα, σε μια φοιτητική γκαρσονιέρα.
Αμφιβάλλω αν τα παιδιά αυτά είχαν ακούσει ποτέ για την τοξική δράση του μονοξειδίου του άνθρακος, συν όλα τ’ άλλα της καύσης του μαγκαλιού μέσα σε κλειστό χώρο.
Αμφιβάλλω αν γνώριζαν καν ότι η αυτοσχέδια θερμάστρα που έστησαν με τον κομμένο θερμοσίφωνα ονομάζεται μαγκάλι, ψησταριά θα το ονόμαζαν• ούτε οι γονείς τους ούτε ίσως οι παππούδες τους θα τους είχαν πεί για μαγκάλια, πυρήνα, αναθυμιάσεις.
Αμφιβάλλω αν είχαν ακούσει ποτέ ιστορίες πείνας και Κατοχής. Αμφιβάλλω αν είχαν προλάβει να καταλάβουν τι είναι ένδεια και ανάγκη. Είναι παιδιά γεννημένα μετά το 1990, σαν τα δικά μου, που ρωτούσαν χθες «τι είναι μαγκάλι», παιδιά του καλοριφέρ και του κλιματιστικού, που αδυνατούν να συλλάβουν τον κόσμο χωρίς κινητή τηλεφωνία και διαδίκτυο, που δίνουν ραντεβού μέσω φέισμπουκ.
Παιδιά χαϊδεμένα, τρυφερά, σαν άνθη θερμοκηπίου, με όνειρα να σπουδάσουν και να προκόψουν, όπως και οι προηγούμενες γενιές...