1) Αντίσταση με στάση πληρωμών

Τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού παρουσιάζονται στο τρίμηνο μειωμένα σε ποσοστό άνω του 12% σε σχέση με πέρυσι.

Σε σχέση με τους στόχους του τριμήνου η υστέρηση διαμορφώνεται περίπου στα 500 εκατ. ευρώ.

Η αναγωγή των στοιχείων αυτών σε ετήσια βάση ανεβάζει το έλλειμμα στα 3 δισ. ευρώ, χωρίς επιδείνωση.

Όπως λέει το ρεπορτάζ του Capital.gr χθες: «Σε αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνονται και οι απογοητευτικές εισπράξεις των ασφαλιστικών ταμείων οι οποίες το πρώτο τρίμηνο εμφανίζουν, σύμφωνα με πληροφορίες, τρύπα ύψους περίπου 750 εκατ. ευρώ»…


Αυτό που προκαλεί ίσως τη μεγαλύτερη ανησυχία στο οικονομικό επιτελείο είναι η με γεωμετρική πρόοδο αύξηση του αριθμού των φορολογούμενων, φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων, που δεν εξοφλούν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις προτιμώντας να προσφύγουν σε κάποια ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης.

Η κυβέρνηση αδυνατεί να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις από το φόβο του πολιτικού κόστους και κάτω από την πίεση της αύξησης της πιθανότητας ενός πολιτικού ατυχήματος που θα οδηγήσει στην πτώση της.

Η στρατηγική της κυβέρνησης εδράζεται στο στόχο να κερδίσει χρόνο, με απώτερη ελπίδα η χώρα να βρίσκεται εντός της Ευρωζώνης όταν η ένταση των φαινομένων διάλυσης στη περιφέρεια αναγκάσει τις ηγεσίες της Ζώνης να προχωρήσουν σε μια συνολική λύση αντιμετώπισης του χρέους, μέσω της τραπεζικής, δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης.

Η αδυναμία της όμως να εντοπίσει και να αποπέμψει έστω και μερικές χιλιάδες επίορκους δημόσιους υπάλληλους (πελάτες της κομματοκρατίας) έχει αρχίσει να προκαλεί την κοινωνία, η οποία ανθίσταται με την καθυστέρηση ή τη στάση πληρωμών.

Επί της ουσίας η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης συνίσταται στην υφαρπαγή καταθέσεων προκειμένου να συντηρεί τη μισθοδοσία του πελατειακού κράτους και με την ιδιότυπη αυτή αναδιανομή να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο.

Χαρακτηριστικό δείγμα της αδυναμίας διαχείρισης της κατάστασης είναι η άρνηση υλοποίησης της πρότασης της τρόικας να απολύσει επίορκους, κοπανατζήδες και ανίκανους της δημόσιας διοίκησης και να τους αντικαταστήσει με νέους, με δεξιότητες και ικανούς να παράξουν αποτέλεσμα.

Η αδυναμία όμως να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις αυξάνει το ρίσκο μιας κατάρρευσης εσόδων, οικονομίας και κοινωνίας. Έχουμε μια ανίκανη συγκυβέρνηση και μια «παλαβή» αντιπολίτευση που λαϊκίζει ασύστολα υποσχόμενη τα πάντα.

Οι στόχοι

Στο εσωτερικό οι ελπίδες συγκεντρώνονται στην επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που θα βελτιώσει τις συνθήκες ρευστότητας της αγοράς και στην επανεκκίνηση των μεγάλων έργων…

Επίσης η αναμενόμενη αυξημένη τουριστική κίνηση αναμένεται να συνεισφέρει στη βελτίωση του κλίματος τους επόμενους μήνες.

Φυσικά αν η κυβέρνηση είναι ανεπαρκής στη διαχείριση της κρίσης, η αντιπολίτευση μοιάζει παντελώς ανίκανη. Και μόνο η εκτίμηση προσέγγισης της εξουσίας από αυτήν είναι ικανή να οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη κατάρρευση.

Χαρακτηριστική είναι η αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πραγματοποιήσει μια ρεαλιστική στροφή στην αντιμετώπιση της κατάστασης λόγω του εγκλωβισμού του κοινού της σε μια μηδενιστική αντιμνημονιακή ρητορική.

Η χώρα βρίσκεται στη μεγαλύτερη κρίση μετά το πόλεμο, με πολιτική ηγεσία που επιδεικνύει χαρακτηριστική ανεπάρκεια και μια κοινωνία εθισμένη μέχρι ψευδαισθήσεων στις συνθήκες ζωής μιας ευημερίας με δανεικά.

2) Το καλό σενάριο…

Ο Γενικός Δείκτης έχει ελπίδες να γράψει φέτος υψηλότερα επίπεδα τιμών αν επαληθευθεί το βασικό σενάριο που παραμένει σε ισχύ. Αυτό, μετά τις γερμανικές εκλογές, όταν αναθερμανθεί το ζήτημα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους στον επίσημο τομέα.

Αυτό κατ’ ανάγκη δεν θα συμβεί με πρωταγωνίστριες τις μετοχές των τραπεζών.

Τις επόμενες μέρες οι ενδείξεις συμμετοχής των ιδιωτών στις αυξήσεις κεφαλαίου των τραπεζών θα συνεχίσουν να παίζουν ρόλο στο κλίμα της αγοράς.

Αν η ΕΥΡΩΒ χρειάζεται περί τα 450 εκατ. ευρώ για την κάλυψη του 10% της συμμετοχής των ιδιωτών, προκειμένου να μείνει στον ιδιωτικό τομέα, αυτά είναι δύσκολο να βρεθούν αυτή την περίοδο εντός Ελλάδας και ιδίως από τους εργαζόμενους.

Αν οι εργαζόμενοι είναι 10.000 στην Ελλάδα και προσφέρουν δυο μισθούς αθροίζουν περίπου 30-40 εκατ. ευρώ. Εκτός αυτών όμως, στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να καλύψουν και το υπόλοιπο 90% της ενίσχυσης από το ΤΧΣ.

Τις τελευταίες μέρες υπήρξε κινητικότητα από πλευράς ξένων στην ελληνική αγορά, η οποία αφορούσε κυρίως μετοχές όπως ΟΤΕ, ΟΠΑΠ, Τιτάν, ΜΟΗ, ΕΛΠΕ κλπ.

3) Η κυρία δεν γυρίζει πίσω…

Οι συνεχείς απεργίες και η αφαίμαξη του ιδιωτικού τομέα για να συντηρηθεί το μεγάλο κράτος με τις συντεχνίες του, θα φέρουν την Βρετανία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, και ήδη από το 1976 η μόλις προσφάτως αυτοκρατορία θα τρέχει στο ΔΝΤ για δάνειο 4 δισ. δολαρίων. Το 78-79 η κρίση θα έχει κορυφωθεί και αυτή η περίοδος θα αποκτήσει την Σαιξπηρική ονομασία Χειμώνας της Δυσαρέσκειας. Αυτή ήταν η κατάσταση της Βρετανίας εκείνη την εποχή, λίγο πριν αναλάβει η Μάργκαρετ Θάτσερ.

Βλέπε: Η κυρία δεν γυρίζει πίσω...

4) Delta Airlines

Γεια σας.
Προσπαθώντας να ξεφύγω από την ζοφερή παγκόσμια πλεκτάνη ή πραγματικότητα -το λέτε όπως θέλετε- ασχολούμαι με το αμερικανικό χρηματιστήριο. Η ερώτηση είναι αν, όντως, αυτό που προτείνει ο «θεοπάλαβος» Cramer -τον είδα στην Αμερική και απόρησα πώς αυτό το άτομο έχει τόση επιρροή στον καθημερινό Αμερικανό επενδυτή- δηλαδή, αγορά σε μετοχές αμερικανικών αεροπορικών εταιρειών, έχει λογική.

Θα ήθελα την άποψή σας διότι πιστεύω ότι γνωρίζετε το αντικείμενο. Προτιμώ τις DAL, LCC.
Eυχαριστώ,
Ι.Μ.

Απάντηση: Ενίοτε οι συγκεκριμένος προτείνει μετοχές με ορίζοντα μερικές μέρες ή εβδομάδες. Δεν έχω διαβάσει κάτι που να ενισχύει το σενάριο οι αεροπορικές να βρεθούν το επίκεντρο του επενδυτικού ενδιαφέροντος.

5) Πότε κινδυνεύουν οι καταθέσεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό

Κύριε Στούπα με αφορμή το άρθρο σας στις 9-04-13: "πως οι πολιτικές εξελίξεις μπορούν να απειλήσουν τις καταθέσεις", προς το τέλος γράφετε ότι σε περίπτωση μονομερών κινήσεων της Ελλάδας, τότε οι καταθέσεις στο εξωτερικό κινδυνεύουν όπως και αυτές στο εσωτερικό. Τι ακριβώς εννοείτε:

1. τα ξένα ευρωπαϊκά κράτη σε περίπτωση ρήξης θα στραφούν στη δέσμευση των καταθέσεων ελλήνων πολιτών ως αντίποινα-εκβιασμό; Μπορούν να τις δημεύσουν;

2. το ελληνικό κράτος έχει υπογράψει συμφωνίες με ευρωπαϊκά κράτη π.χ. που να μπορεί να επηρεάσει (φορολογήσει - δημεύσει ή ότι άλλο) τις καταθέσεις ελλήνων σε αυτά προς δικό του όφελος;

3. από αυτή την πλευρά, τότε σε ποια κράτη μπορεί να είναι ασφαλής ένας καταθέτης; Ελβετία, Ην. Βασίλειο, Λιχτενστάιν, Σιγκαπούρη;

Με φιλικούς χαιρετισμούς:
Μιχάλης Αθανασίου.