(Τάδε έφη Καραγκιόζης)
Α, παπα, το πήρα απόφαση. Θεέ μου, τη δεύτερη φορά, που θα ‘ρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά… Να παντρευτώ μη σώσω.
Ήρθε το καλοκαίρι, τελειώσανε τα σχολεία και έχω τα Κολλητήρια να λιποθυμούν από την πείνα στο σπίτι. Τουλάχιστον πριν λιποθυμούσαν στο σχολείο –και είχα βρει την ησυχία μου.
«Μπαμπάκο, πεινάμε», μου λένε όταν συνέρχονται.
«Δεν ντρέπεστε», τους λέω για να κερδίσω χρόνο, «να σπιλώνετε την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό; Τι είστε; Αφρικανάκια είστε, να πεινάτε; Οι Έλληνες δεν πεινάνε ρε, είναι παλικάρια…
Δείτε τον Λεωνίδα. Δύο ψωμιά και τρία ψάρια σε τριακόσια κομμάτια τα έκοψε.»
Τονώνεται το ηθικό τους, σφίγγουν το ζωνάρι –που κοντεύει να φτάσει στη ραχοκοκαλιά- και υπομένουν.
Μετά, πάραυτα, μ’ αρχίζει η Αγλαΐα:
«Τα παιδιά σου πεινάνε κι εγώ δεν έχω ούτε πατάτες να τους βράσω και πως μας κατάντησες έτσι…»
«Εγώ σας κατάντησα, ρε Αγλαΐα;» της λέω. «Στον Πατσά πήγαινε πες ‘τα που όλο λέει για ανάπτυξη και όλο λέει για σαχλές στόρι και όλο νηστικοί μένουμε.»
Αλλά εκείνη δεν είναι τόσο εύπιστη όσο τα παιδιά. Συνεχίζει το μίρι-μίρι:
«Και δεν μας πας λίγο στη θάλασσα να χαρούμε κι εμείς. Δεν δικαιούμαστε ένα μπάνιο κι εμείς;»
«Μην είσαι αχάριστη, Αγλαΐα», την κόβω. «Προχθές δεν σας πήγα στην πλατεία και πλατσουρίζατε στο σιντριβάνι; Τι άλλο θες από μένα;»
«Θέλω να βρεις μια δουλειά, ανεπρόκοπε», λέει η Αγλαΐα -το συνηθισμένο τροπάριο της.
«Ποια δουλειά μου λες, ρε Αγλαΐα; Που νομίζεις ότι ζούμε; Στην Νορβηγία του Νότου; Καλά, παλιά ίσως να είχες και δίκιο να με λες τεμπέλη, αλλά τώρα δε βλέπεις τι γίνεται; Αν έκαναν κόμμα οι άνεργοι θα έπαιρναν πλειοψηφία με 170 έδρες.»
«Να πας έξω να ψάξεις!» φωνάζει αυτή.«Καλύτερα να πάω να ψάξω για κάνα σεντούκι που έκρυψαν οι Ναζί. Πιο εύκολο είναι να βρεις λίρες παρά δουλειά. Δεν ξέρεις πως είναι εκεί έξω; Γης Μαδιάμ μας έκανε ο Πατσάς και η Υψηλή Πύλη από πάνω… Τρεις κλείνουν και ένας… κλείνει. Και οι νεκροθάφτες ακόμα στις προσφορές το ρίξανε: Με κάθε τέσσερις κηδείες δώρο ένας γάμος –με κόλλυβα για μπουφέ.»
«Άστα αυτά. Περιμένεις να έρθουν να σου χτυπήσουν την πόρτα και να σε φωνάξουν για δουλειά;»
«Ο Θεός είναι μεγάλος, Αγλαΐα. Μη χάνεις την πίστη σου», της λέω και κάνω το σταυρό μου. Αυτό πάντα πιάνει, γιατί τότε η Αγλαΐα πάει ν’ ανάψει το καντήλι και να προσευχηθεί.
Αλλά, λες και μ’ άκουσε ο Θεός, βαράνε τότε την πόρτα και ακούγεται απέξω:
«Καραγκιόζη, Καραγκιόζη, έλα. Σου ‘χω δουλειά.»
«Μη βαράς ρε, την πόρτα μας και πέσει. Και είναι και ασφαλείας», φωνάζω και πάω να δω ποιος διάολος είναι.
Ήταν ο Χατζατζάρης, ο μέγας γλείφτης, που όταν βλέπει τον Πατσά, ακόμα και σε διαφήμιση, πέφτει και του φιλάει τα πόδια.
«Τι έπαθες, ρε Χατζατζάρη;» τον ρωτάω, «και μας διακόπτεις το συζυγικό ειδύλλιο;»
«Τρέχα, Καραγκιόζη, ο Πασάς ζητάει έμπιστα άτομα για δουλειά.»
«Τι λες, ρε Χατζατζάρη; Τι έγινε; Ήρθαν οι Κινέζοι και φτιάχνουν σινικό τοίχο στον Έβρο;»
«Άσε τα αστεία, βρε. Μιλάμε για καλή δουλειά, καλοπληρωμένη», μου λέει αυτός χαμογελώντας.
«Τι δουλειά; Δύσκολη; Γιατί δεν τις μπορώ τις δύσκολες δουλειές, έχω αλλεργία.»
«Η πιο εύκολη που έχεις κάνει. Ένα κουμπί θα πατάς. Και μετά θα κάθεσαι.»
«Τι λες τώρα; Πάντα μια τέτοια δουλειά ονειρευόμουνα… Θα ‘χει και φαΐ;»
«Τι λες, ρε Χατζατζάρη; Αυτό σαν τον Παράδεισο του Αλλάχ ακούγεται. Βουνά από πιλάφι και ουρί να μου χαϊδεύουν την ουρά…»
Έκλεισα για λίγο τα μάτια, για να ονειρευτώ έναν κόσμο γεμάτο πιλάφι και ουρί. Αλλά –τι ήθελα να το κάνω;- βγήκε η Αγλαΐα στο κατώφλι και μ’ έπιασε στα πράσα, στα ονειρικά πράσα.
«Και τι προσόντα χρειάζονται;» ρώτησε, αφού είχε ακούσει όλη την κουβέντα –σιγά μην έχανε.
«Γυναίκα, μπες μέσα!» της είπα αυστηρά. «Τώρα μιλάνε οι άντρες.»
«Κανόνισε να μην πάρεις τη δουλειά και το βράδυ θα τηγανίσω τα αμελέτητα σου για να φάνε τα παιδιά… Άντρα μου», είπε η Αγλαΐα και μπήκε μέσα.
«Τι προσόντα απαιτούνται, Χατζατζάρη;» ρώτησα με αγωνία, γιατί όταν λέει κάτι η Αγλαΐα το εννοεί.
«Τίποτα», είπε ο Χατζατζάρης.
«Τίποτα;» ρώτησα εγώ. «Ούτε μια ξένη γλώσσα, ένα πτυχίο, μια προϋπηρεσία; Τίποτα;»
«Τίποτα», ξαναείπε ο Χατζατζάρης. «Μόνο…»
«Α, για πες κι αυτό το μόνο, γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω στα θαύματα.»
«Μόνο να υπογράψεις ένα χαρτί, Καραγκιόζη μου.»
«Αυτό είναι όλο; Φέρε μου χαρτιά να υπογράψω, φέρε μου… Αλλά, για περίμενε, ρε Χατζατζάρη. Γιατί δεν την παίρνεις εσύ αυτή τη δουλειά και ήρθες σε μένα;»
«Εγώ δουλεύω ήδη, Καραγκιόζη. Είμαι…» Κορδώθηκε για να το πει. «Είμαι διευθυντής ανθρώπινου δυναμικού.»
«Τι λες, ρε Χατζατζάρη; Έγινες διευθυντής; Που να το ‘ξερα, όταν σου έριχνα καρπαζιές, ότι μια μέρα θα γινόσουν διευθυντής… Κι εγώ τι θα είμαι;»
«Διευθυντής προγράμματος», είπε ο Χατζατζάρης και –για να μη λέω ψέματα- μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.
[Κομμένο μήνυμα] Προβολή ολόκληρου του μηνύματος