κρύβεται ο πόνος,κρύβεται η θλίψη
με πόση μαεστρία,με πόση τέχνη σε κάνει να ξεχνάς
τί γίνεται εκεί πίσω…
Κάτω απ’ τη λάμψη,κάτω απ’ τα φώτα
πόσοι υποφέρουν,πόσοι πεινάνε,
κι η σιωπή των ονείρων
σκεπάζει τη φτώχεια τους,
με τη μαύρη μπόλια,
το πέπλο της νύχτας..
Πέρα από της θάλασσα,πέρα απ’ τη δύση
πόσοι πεθαίνουν,πόσοι προσεύχονται
να ‘ ναι λίγες πια οι στιγμές που τους μένουν;
Μα ο πόνος πνίγεται στην ψεύτικη ευτυχία της δύσης…
Κάτω από τ’ ανθισμένα αγριολούλουδα,ο θυμός κοιμάται
για λίγο…για πόσο ακόμα;
Σαν λάβα καυτή ,φωτιά θα σκορπίσει
μα πόσο …πόσο θα κάψει;
Κι αυτοί που κοιμούνται σ’ ύπνο γλυκό,σ’ ύπνο βαθύ,
…έχουν ξεχάσει;
κι αναγκασμένοι,δέσμιοι μιας μοίρας που πάντα πληρώνει
την Ιστορία,το παρελθόν ,στα ίδια στενά,στην ίδια σκηνή
έργο παιγμένο,ξανά απ’ την αρχή;
Σε δυο στρατόπεδα,με σφαίρες ντροπής και βόλια από μίσος
ξεχνώντας το χθές,με λέξεις κενές …μα…ίσως…
Τα λάθη του χθες …πυξίδα στο αύριο…
ο πόνος ακούγεται
κι η θλίψη φωνάζει
κραυγή της αθωότητας…
μα προσπερνούν…
Κανέναν δε νοιάζει;
Του δειλινού τα χρώματα
και της αυγής τα φώτα
ξόρκι ισχυρό,
ειρήνης φτιάχνουν φίλτρο
να μην ανάψει αυτή η φωτιά,
να μη βρεθεί το σπίρτο…
