Εδώ και καιρό γίνεται μια προσπάθεια πλησιάσματος της παλαιάς αριστεράς και της παλαιάς δεξιάς, μιας υπέρβασης των στείρων αδιεξόδων τους κι ένας συγκερασμός των βασικών αξιών τους σε ένα νέο συνθετικό σχήμα ή "Τρίτο Δρόμο", όπως έχει από μερικούς αποκαλεστεί, με ουσιαστική βάση την κεντροαριστερά, έτσι ώστε μέσω αυτής της σύμπνοιας και συμμαχίας να αντιμετωπιστεί ο σημερινός ηγεμονισμός-λαίλαπα του νεοφιλελελευθερισμού.
Υπάρχουν όμως και διάφορα παραδοσιακά ή και νέα ακροδεξιά φασιστικά κινήματα που υποστηρίζουν ότι βρίσκονται και αυτά πέρα από την αριστερά και τη δεξιά, παρουσιάζοντας μια "Τρίτη Θέση" ή "Τρίτη Εναλλακτική Λύση" έναντι των αδιεξόδων της κλασσικής δεξιάς και
αριστεράς. Αυτές οι «Τρίτες Θέσεις» δεν έχουν προφανώς καμιά απολύτως σχέση με τον Τρίτο Δρόμο προσέγγισης του κλασικού πολιτικού φιλελευθερισμού με τον κλασικό επίσης σοσιαλισμό και αφορούν καθαρά φασιστικά εθνικιστικά κινήματα.
Οι οπαδοί της Τρίτης Θέσης υποστηρίζουν ότι η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών πρέπει να κατανεμηθεί όσο πιο πλατιά γίνεται μεταξύ των "παραγωγικών μελών της κοινωνίας" και επιδιώκουν συμμαχίες με άλλους σεπαριστιές για να επιτύχουν ένα ειρηνικό εθνικό και φυλετικό διαχωρισμό. Υποστηρίζουν τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης στις λιγότερες αναπτυγμένες χώρες και έχουν αγκαλιάσει πρόσφατα την οικολογία και τον παγανισμό.
Πολιτικοί επιστήμονες όπως ο Roger Griffin) απορρίπτουν τους ισχυρισμούς των υποστηρικτών της Τρίτης Θέσης ότι βρίσκονται "πέρα από την αριστερά και τη δεξιά" ως πλανερούς. Θεωρούν την Τρίτη Θέση ουσιαστικά ως μία ιδεολογική μετάλλαξη της νεοφασιστικής δεξιάς, που απορρίπτει το μαρξισμό και το φιλελευθερισμό για χάρη ενός υπερεθνικισμού που επιδιώκει να επιτύχει μια εθνική αναγέννηση με την καθιέρωση μιας συνομοσπονδίας εθνικά και φυλετικά ομοιογενών κοινοτήτων όπου η ιδιοκτησία της παραγωγικής περιουσίας διανέμεται μεταξύ όλων των μελών. Προπομποί αυτής της κίνησης είναι ο Εθνικομπολσεβικισμός, μια σύνθεση εθνικισμού και μπολσεβικικού κομμουνισμού και ο Στρασσερισμός - μια ριζοσπαστική μορφή μαζικής δράσης του προχιτλερικού ναζισμού που βασίζεται στους εργαζόμενους.
Παραδείγματα κινημάτων Τρίτων Θέσεων είναι ο Περονισμός της Αργεντινής, η Γαλλική εθνικομπολσεβικική «Νέα Αντίσταση» (Nouvelle Rιsistance), το Δια-Μέτωπο (Querfront) στη Γερμανία που τη δεκαετία του 1920 ή και σήμερα χαρακτηρίζεται από τη συνεργασία μεταξύ ακραίων αριστερών και δεξιών ομάδων, στην Ιταλία η «Τρίτη Εναλλακτική Λύση» του φασίστα Μουσολίνι και πιο σύγχρονα του Ρομπέρτο Φιόρε στο κίνημα Terza Posizione (1978) και σήμερα στο «Φόρτσα Νουόβα» στην Ιταλία, το Εθνικό Μέτωπο στο Ηνωμένο Βασίλειο και μετά τη διάσπασή του η ομάδα «Τρίτος Δρόμος» και ειδικότερα η Διεθνής Τρίτη Θέση (ITP) και στις ΗΠΑ οι εθνικιστικές ομάδες «Εθνική Συμμαχία», «Ίδρυμα Ρόκφορντ», «Αμερικανικό Μέτωπο» και «Λευκή Άρια Αντίσταση» ή ακόμα το «Κόμμα της Τρίτης Θέσης» που ιδρύθηκε το 2010. http://www.zougla.gr