Τα βράχια και η στεριά
olympiada
Του Ηλία Καραβόλια,
Έχει εθιστεί η πλειοψηφία του πληθυσμού σε ένστικτα αυτοσυντήρησης
και σε νευρωτικές συμπεριφορές αναγκαστικής ‘πάλης’ με την
καθημερινότητα.Όλοι αναγκάζονται να στραφούν στον μικρόκοσμο της
ατομικής,οικογενειακής ή επαγγελματικής επιβίωσης, πράττοντας τα δέοντα
ώστε να απωθήσουν το συλλογικό άγχος: αυτό που κυκλοφορεί τόσο
διαφορετικό αλλά τόσο ίδιο τελικά, μέσα στον καθένα μας. Τα νούμερα
αλλάζουν. Άλλος ψάχνει τα προς το ζήν, άλλος να ξεχρεώσει μικροποσά και
κάποιος άλλος σπρώχνει όσο μπορεί πίσω τίς μεγάλες θηλειές που έχει στο
λαιμό του. Το ατομικό πρόβλημα, το
οικογενειακό, το επιχειρηματικό, είναι όμως τελικά τόσο ίδιο για όλους:
είναι το πρόβλημα της χώρας.
Ξεκινώ με αυτές τις απλές διαπιστώσεις διότι είναι εμφανές ότι ο
μέσος Έλληνας εθίστηκε στον αυτονόητο στόχο της λιτότητας μετά απο 4
χρόνια περικοπών και φόρων. Και ο στόχος ήταν και είναι ένας και
μοναδικός: ”δεν δικαιούσαι να έχεις πλεόνασμα, όταν η χώρα έγραφε
ελλείμματα”. Κάτι σαν ”κανόνας της εξουσίας” αλλά φυσικά δεν ισχύει για
όλους εκείνους που αποθησαύρισαν τα ατομικά και εταιρικά πλεονάσματα
πολλών ετών και σήμερα έχουν την ρευστότητα να αγοράσουν απαξιωμένη
εργασία και απαξιωμένες επιχειρήσεις ή άλλες ευκαιρίες(ακίνητα πχ)
Η επίμονη πολιτική ρητορεία(κυβέρνηση) για θυσίες που πιάνουν τόπο
και για επερχόμενη έξοδο απο την κρίση, συναντάνται με την
επίμονη συγκρότηση συγκεκριμένου εναλλακτικού σχεδίου(αντιπολίτευση)
διαφυγής απο το αδιέξοδο. Η αλήθεια είναι όμως ότι η τωρινή στάση της
κυβέρνησης απέναντι στην τρόικα(”δεν θα παρθούν άλλα μέτρα ότι και να
γίνει…”) αφαιρεί το μόνιμο επιχείρημα 4 ετών προς σύσσωμη την
αντιπολίτευση(”και που θα βρείτε τα λεφτά αν τα σπάσουμε με τους
δανειστές;”) Διότι δεν ακούμε απο την κυβέρνηση που θα τα βρεί αυτή τα
λέφτά, εάν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του(ή είναι σχεδιασμένο….) και οι
δανειστές δεν μας δώσουν την επόμενη δόση;;
Άρα λοιπόν, το πολιτικό ζητούμενο της εθνικής συννενόησης θα έπρεπε
να ήταν όχι πώς θα συνεχιστεί η ανύπαρκτη διαπραγμάτευση,ούτε πώς θα
φύγουμε απο το ευρώ με τσαμπουκά. Αλλά πώς να μην παρθούν άλλα μέτρα,
χωρίς να αθετήσει η τρόικα τις υποχρεώσεις της απο την δανειακή
σύμβαση.Μήπως όμως με το να μας αναφέρουν τα μέτρα ως αναγκαίο
αντιστάθμισμα για τα χρηματοδοτικά κενά, μας εκβιάζουν ώστε να πάρουμε
και νέα δανειακή σύμβαση 10,15 ή 20 δις;(δηλαδή να μας περάσουν νέα
θηλειά με νέο μνημόνιο) Άραγε αυτό μπορούμε να το αποφύγουμε;
Έχουμε μια χρυσή ευκαιρία ώστε να αρχίσει να μειώνεται η μέγγενη της
λιτότητας: να αρνηθούμε την όποια νέα βοήθεια θελήσουν να μας δώσουν οι
εταίροι μας ή/και το ΔΝΤ. Θα ρωτήσει κάποιος: και πώς θα ζήσουμε;
Απάντηση ορθή και κοφτή: αν δεν εκδώσουν ευρωομόλογα ειδικού
αναπτυξιακου σκοπού, με παράλληλο μίνι σχέδιο Μάρσαλ(ευρωπαικής ή
διεθνούς βάσεως) ώστε να ανοίξουν, σε μεγάλα αναπτυξιακά έργα δημόσιου
και ιδιωτικού χαρακτήρα, πολλές θέσεις εργασίας εντός 2-3 ετών, τότε
πρέπει να ζητήσουμε είτε γενναία διαγραφή χρέους ,είτε προσωρινή(3-5
ετή) και μερική( κατ οπιν συννενόησης με δανειστές) στάση πληρωμών των
τόκων σε μέρος των ομολόγων μας.
Πώς θα πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις δημοσίου; αφού υποτίθεται
ότι τώρα μπαίνουμε σε περίοδο οριακών πλεονασμάτων για να καλύπτουμε τα
ελλείμματα μας !
Και οι τράπεζες; Πώς θα βγούν στις αγορές για να μαζέψουν ρευστότητα
και να δανείζουν άτομα και επιχειρήσεις, δηλαδή όσους έκλεισαν
μαγαζάκια και γραφεία, αν η χώρα δεν βγεί στις αγορές;( αφού θα έχει
κήρυξει μερική και προσωρινή στάση πληρωμών) Μα εδώ είναι που το
αυτονόητο σε τρελαίνει! Η απάντηση βρίσκεται σε ερώτηση: ποιός θα είναι
εκείνος ο βασικός μηχανισμός ρευστότητας στον οποίο θα απευθυνθούν οι
τράπεζες αν η χώρα βγεί στις αγορές να δανειστεί με 6-7% ; Μήπως
θα είναι-όπως ήταν απο κυκλοφορίας του ευρώ και μετά-η ΕΚΤ εκείνη που θα
δανείζει χαμηλότοκα τις ελληνικές τράπεζες, με εγγυήσεις του ελληνικού
δημοσίου(ομόλογα) που εν τω μεταξύ θα του κοστίζουν ακριβά απο τις
αγορές; Γιατί λοιπόν να μην το κάνει απ ευθείας η ΕΚΤ με τις τράπεζες
μας(όπως συνέβη στην Ισπανία)ειδικά τώρα
που-υποτίθεται-ανακεφαλαιοποιήθηκαν;
Συμπέρασμα; Δεν χρειάζεται να πάμε στην ακραία λύση(να βγούμε απο το
ευρώ) ένα νόμισμα χωρίς ”τιμή” πλέον για την Ελλάδα, ώστε να
ξαναδώσουμε σταδιακά ”αξία” στην απαξιωμένη ελληνική οικονομία.
Χρειάζεται να διαπραγματευτούμε συγκεκριμένα πράγματα και να αλλάξουμε
πορεία. Η κυβέρνηση να αποδεχτεί ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα και η
αντιπολίτευση να αποδεχθεί ότι δεν μπορούμε να σπάσουμε έτσι εύκολα και
απλά τα μούτρα μας. Αλλά πρωτίστως οι πολίτες να κατανοήσουν βαθιά μέσα
τους ότι οι θυσίες του δεν έπιασαν, δεν πιάνουν και ούτε θα πιάσουν τόπο
για πολύ καιρό ακόμη.
Μπορεί κάποιοι αυτό το τελευταίο να το ονομάσουν λαικισμό. Και
μπορεί να είναι λαικισμός ,το ότι κάποιοι άλλοι μας λένε ότι αν πάρουν
το τιμόνι θα στρίψουν σιγά σιγά το καράβι, έτσι χωρίς πυξίδα και σχέδιο.
Ας πούμε ότι συμφωνούμε. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι λαικισμός το να
λές ότι το καράβι θα πλέει επικίνδυνα μεσοπέλαγα για πολύ καιρό!( αυτό
έπαθε η ελληνική οικονομία: ούτε θα χρεοκοπήσει εντελώς ,ούτε
θα ανακάμψει ισχυρά, για πολλά χρόνια) Και ότι στις καταιγίδες μπορεί
και να βουλιάξει,αφού δεν έχει επαρκή καύσιμα στις μηχανές του.
Σίγουρα όμως είναι λαικισμός το εξής: να πηγαίνεις το καράβι στα
βράχια, εσύ να πιστεύεις ότι θα το σώσεις,επειδή θα το στρίψεις απλά
μεσοπέλαγα, και παράλληλα να φωνάζεις στο πλήρωμα …στεριά!
