Μια συμπεριφορά χωρίς αναστολές
Το ειδύλλιο της ηγετικής παρέας του ΣΥΡΙΖΑ με την Ακροδεξιά δεν ξεκίνησε χτες. «Συνεργασία και με το Διάβολο» το είχε βαφτίσει (28.1.2013), ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη, ο αμετροεπής θαυμαστής του κ.Αρχιεπισκόπου. Εκδηλώνεται προκλητικά εδώ και χρόνια και περιλαμβάνει, με εξαίρεση την επίσημη ναζιστική έκφραση της ακραίας Δεξιάς, όλες τις άλλες μορφές της, ακόμη και αυτές που έχουν ανοιχτό δίαυλο με τους επιγόνους του Χίτλερ. Πέπλο σιωπής ή περίτεχνης συγκάλυψης σκέπαζε αυτήν τη δραστηριότητα. Το κρατούσε αυτό το διάτρητο προκαλυμματικό ράκος, από τη μια του άκρη η δεξιά δημοσιογραφία, που ζήλευε γιατί η Αριστερά έμπαινε σε χωράφια που μέχρι τώρα νέμονταν μόνο η ΝΔ και από την άλλη η αριστερή δημοσιογραφία, που θεωρεί καλό να κουκουλώνει τα ανομήματα του πολιτικού της οίκου, που τώρα έγινε Μέγαρο.
Δυο χρόνια τώρα η “Ριζοσπαστική Αριστερά” συναγελάζεται με εν ενεργεία πολιτικούς και κόμματα που το όνομά τους είναι ταυτόσημο με το ρατσισμό, με την πατριδοκαπηλία και με κάθε συνωμοσιολογική μπουρδολογία, με ακροδεξιά μπλογκς, με φυλετιστές «δημοσιογράφους» (που για μια ημέρα στόλισαν και τα βουλευτικά ψηφοδέλτιά της), με τιτλούχους γόνους πολιτικών οικογενειών, που το επώνυμό τους φέρνει ανατριχιαστικές μνήμες, με απόστρατους, που παραπέμπουν στο μιλιταρισμό, με Μαφιόζους της δημοσιογραφίας, με μύστες του «Αυριανισμού», με Επισκόπους που έχουν συνάψει συμφωνία με το Διάβολο, με πολύ δεξιές κυρίες που σκαρφαλώνουν «αγανακτισμένες» τάχα, πάνω σε μάντρες και βρίζουν λιγότερο δεξιές κυρίες μέσα στη Βουλή. Όλοι αυτοί συνθέτουν τα Άπαντα των μυστικών ή φανερών διαβουλεύσεων του Προέδρου και της Αυλής του, συχνά κάτω από κωμικοτραγικές συνθήκες όπως έγινε με τον Αμβρόσιο στα Καλάβρυτα, τέτοιες που σε μια σοβαρή χώρα θα τις απαθανάτιζαν οι γελοιογράφοι, που έτσι κι αλλιώς απειλούνται από το δυσανεκτικό στην κριτική και στη σάτιρα μόρφωμα των νεόπλουτων μνηστήρων της Εξουσίας. Έφτασαν στο σημείο πολιτικοί αυτού του κόμματος (που στην πορεία της μεθυστικής ανόδου του ξέχασε απλή αναλογική, χωρισμό Κράτους Εκκλησίας, ατομικά δικαιώματα και άλλες δημοκρατικές πολυτέλειες, χάριν της πολυσυλλεγόμενης σαβούρας του), να μπλοκάρουν την ψήφιση του, έστω ελαττωματικού, αντιρατσιστικού Νόμου Ρουπακιώτη, να επιχαίρουν για τη μη προφυλάκιση των Κασιδιάρη-Παναγιώταρου, να υπερασπίζονται τις οικονομικές απολαβές των προφυλακισμένων Χρυσαυγιτών, να συμπορεύονται με τον Κασιδιάρη σε συνδικαλιστικές διαδηλώσεις αστυνομικών και με τον κ.Καμμένο σε συγκεντρώσεις αγανακτισμένων δικαστικών (στο σύνολο των οποίων ανεξαιρέτως δηλώνουν με κάθε αφορμή την εμπιστοσύνη τους), να μη ζητούν την είσοδο του ΣΔΟΕ στα άντρα των Ταγμάτων Εφόδου (όπως και στα συγγενολόγια των μητροπολιτών και στα θησαυροφυλάκια των Μονών) ή να εξωραϊζουν το ναζιστικό χαρακτήρα της Χ.Α., ενώ όλοι τους προσποιούνταν πως αγνοούσαν τις εκθέσεις του επιτρόπου δικαιωμάτων της Ε.Ε. για την εγκληματική συνεργασία Χ.Α. με αστυνομικούς ή τη διεύθυνση της έδρας του Αρείου Πάγου, για να πάνε να ζητήσουν, με τον πιο επίσημο τρόπο, να κινηθεί ο (αρχικά) κοιμώμενος Νόμος κατά της Χ.Α. και των ένστολων προστατών της.
Ήταν μοιραίο αυτή η φούσκα του Κακού να σκάσει κάποια στιγμή, όσο ανέβαινε στη στρατόσφαιρα των υψιπέδων της πολιτικάντικης Ομερτά. Συνέβη στην Κοζάνη και ανέδειξε όλη τη συλλογική και από χρόνια διαγνωσμένη υποκρισία του εσμού των φίλων και προστατών του Χότζα, του Κάρατζιτς και του Μιλόσεβιτς και του νεαρού, θαυμαστή της πολιτιστικής κτηνωδίας του Μάο, αρχηγού τους, που δεν βρήκαν αξιοπρεπή τρόπο να διαχειριστούν τα ακροδεξιά λύματα του (τσουβαληδόν ψηφισμένου εκβιαστικά με το στανιό) υποψήφιού τους που χύθηκαν στους δρόμους, αλλά άβουλοι και περιδεείς παρακολουθούσαν τη δίνη των αποκαλύψεων σε βάρος του. Το ψηφοδέλτιο των 13 περιφερειαρχών, είναι κεντρικά ισοσταθμισμένο με δυο πρόσωπα που νομιμοποιούν τη συνωμοσιολογική ερμηνεία της κρίσης, την οποία διακινεί η ‘πατριωτική’ υποκουλτούρα. Το αποδεικνύει και η παράλληλη με το «Γενναίο του Βορρά», συστράτευση ενός “τουρκοφαγικού” κατάλοιπου του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ στη μεθόριο του Νότιου Αιγαίου. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φυγομαχεί και κρύβεται δηλώνοντας ανυποψίαστη και άρα ανίκανη να ελέγξει τα αυτονόητα. Προτιμά να την θεωρούν άχρηστη παρά τυχοδιωκτική. Η παρουσία όμως δυο προσώπων ακόμη προερχόμενων από το ΚΚΕ και από τη συνάντηση της ΔΗΜΑΡ με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύει τον κεντρικό σχεδιασμό της αρχηγικής oμάδας (ασφαλώς όχι σε όλα λανθασμένο), που κατέχεται από τη φρεναπάτη της παντοδυναμίας και βλέπει την εκλογική μάχη σαν μια χωρίς ηθικές και πολιτικές αρχές παρτίδα σκακιού. Σιώπησε κάποιος γηραλέος που έχει εκτεθεί όσο δεν παίρνει με ακροδεξιά καμώματα, υποκρίθηκε ένας άλλος της τάσης «Αριστερή Σαπουνόφουσκα», που του έφταιγε ο Βουδούρης κρατώντας λέει επιφυλάξεις για τον άλλον και έλαμψε όσο μπορούσε με την απουσία του ο εκκολαπτόμενος Τσάβες, ο συνομιλητής (στο τηλέφωνο) της χρεοκοπημένης Προέδρου της Αργεντινής, ο μελετητής του βραζιλιάνικου μοντέλου. Όλοι τους έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια μια Ηγερία της Αριστεράς, που πετάχτηκε σα λεμονόκουπα μαζί με τις μεγαλοστομίες για «αυτονομία του μαζικού χώρου», για να πάρουν τη θέση της ανυπόμονοι νεαροί με αδιευκρίνιστες «μεταπτυχιακές» σπουδές στην αλλοδαπή (Ν.Υόρκη), που θέλουν να γίνουν Δήμαρχοι από τα 33 τους, ενώ δεν είναι σε θέση να διακρίνουν ούτε πως υπάρχουν καλοί και κακοί αστυνομικοί, ούτε πως το κόμμα τους καλύπτει προκλητικά τους δεύτερους, κωφεύοντας στις καταγγελίες του ευρωπαίου επίτροπου Ν.Μούιζνιεκ. Αγαπάει όμως ο Θεός τον κλέφτη αλλά αγαπάει και το νοικοκύρη. Όπως είχαμε γράψει, η εξυφαινόμενη και βυσσοδομούμενη τερατωδία της παρά φύσιν συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΞΕΛ, με συνδετική ύλη το τυφλό και απολίτικο “αντιμνημόνιο”, θα γκρεμοτσακιστεί, πριν ακόμη να κάνει τη θριαμβευτική της εμφάνιση στο παλκοσένικο της πολιτικής ασυναρτησίας. Ο συνομιλητής του Κασιδιάρη, που αποκάλυψε την αμερικανοεβραϊκή συνωμοσία της ΝΕΡΙΤ, θα υποστηριχτεί τώρα μόνο από τους ακροδεξιούς συμμάχους του κ.Τσίπρα, που κρύβονταν μέχρι να εδραιωθεί η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πίστευε, με την χαρακτηριστική του τάση να μπερδεύει επιθυμίες με πραγματικότητα, πως τα κρεμασμένα στο μπαλκόνι άπλυτα του εκλεκτού του δεν θα έβγαιναν στη φόρα. Τώρα κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν ήξερε. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του για να σωθεί ότι μπορεί.http://roides.wordpress.com