Η γενεσιουργός αιτία της υψηλής ανεργίας
Οι καταστροφολόγοι των μέσων ενημερώσεως οδύρονται για την συνεχή άνοδο της ανεργίας, η οποία έφθασε τον παρελθόντα Νοέμβριο στο 28% του εργατικού δυναμικού. Όμως κανένας δεν ασχολείται με την γενεσιουργό αιτία της υψηλής ανεργίας, η οποία είναι απλή: Δεν υπάρχουν πλέον εργοδότες! Και όσοι υπάρχουν, επιδιώκουν μάλλον να περιορίσουν τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολούν, παρά να τον αυξήσουν. Για το οποίο φέρει τεράστιες ευθύνες η Πολιτεία η οποία επιμένει σε ένα εργασιακό πλαίσιο που λειτουργεί αποτρεπτικά ως προς την πρόσληψη προσωπικού.
Η «αγορά εργασίας»
Κάποιοι αρέσκονται να μιλούν για «αγορά εργασίας». Αν πρόκειται πράγματι για «αγορά», τότε αυτή ρυθμίζεται από την ζήτηση και την προσφορά. Συγκεκριμένα:
Από την μία πλευρά είναι αυτοί που αναζητούν εργασία (ζήτησις) και από την άλλη εκείνοι που παρέχουν θέσεις εργασίας (προσφορά).
Η δε αιτία που αυξάνεται τόσο ραγδαία ο αριθμός των ανέργων, είναι ότι έχει περιορισθή δραματικά η προσφορά θέσεων εργασίας.
Μέσα σε μία τετραετία, οι άνεργοι έχουν σχεδόν τριπλασιάσθη. Το 2009 ήταν 500 χιλιάδες και στα τέλη του 2013 έφθασαν σε 1,4 εκατομμύριο.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που θα έπρεπε να κάνη η Πολιτεία για να αντιμετωπίση το κακό, είναι να διερευνήση τις αιτίες που ο αριθμός αυτών που παρέχουν θέσεις εργασίας μειώνεται διαρκώς. Οι οποίες είναι τρείς:
Η πρώτη αιτία είναι ότι από την «αγορά εργασίας» εξέλιπε ο μεγαλύτερος εργοδότης, που είναι το ίδιο το κράτος. Μέχρι προ τετραετίας, το κράτος και οι δημόσιοι οργανισμοί προέβαιναν σε προσλήψεις προσωπικού και δη μαζικές. Έτσι απερροφάτο σημαντικό τμήμα ανθρώπων που αναζητούσαν εργασία. Αφ’ ής στιγμής το κράτος επτώχευσε και τέθηκε υπό την κηδεμονία της τρόϊκα, απαγορεύθηκε κάθε νέα πρόσληψις. Αυτό μοιραίως συνετέλεσε στην αύξηση της ανεργίας, αφού αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή του στην «αγορά εργασίας», αυτός που παρείχε τις περισσότερες θέσεις εργασίας.
Η δεύτερη αιτία είναι η ύφεσις. Σε περιόδους υφέσεως, κάθε επιχείρησις φυσικό είναι να περιορίζη τις δαπάνες της προκειμένου να επιβιώση. Και μία από τις κυριώτερες δαπάνες είναι αυτές του ανθρώπινου δυναμικού. Έτσι,όχι μόνον δεν δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, αλλά μειώνονται και οι ήδη υπάρχουσες. Με τον τζίρο να μειώνεται και τα προβλήματα ρευστότητος να πλήττουν τις περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, επόμενο είναι να μην γίνονται προσλήψεις και να αυξάνονται οι απολύσεις. Κάτι που εντείνεται και από την πολιτική αβεβαιότητα η οποία δυσχεραίνει το επιχειρηματικό κλίμα.
Η τρίτη αιτία είναι το εργασιακό πλαίσιο. Εδώ η ευθύνη της Πολιτείας και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης είναι τεραστία. Στην Ελλάδα ο εργοδότης θεωρείται κάτι «κακό» και έχει τεθή στο στόχαστρο της κοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι προσφέρει το σημαντικώτερο – σήμερα – κοινωνικό αγαθό, δηλαδή της εργασίας, εκλαμβάνεται ως «στυγνός εκμεταλλευτής» του ανθρώπινου κόπου. Και ολόκληρο το εργασιακό πλαίσιο έχει στηριχθή σε αυτήν την βάση: Να προστατεύονται οι «καλοί» εργαζόμενοι από τους «κακούς» εργοδότες. Είναι ένα πλαίσιο ανισοβαρές που αποτρέπει κάποιον να γίνη εργοδότης.
Αποτρεπτικό πλαίσιο
Από τις τρεις αυτές αιτίες, οι δύο είναι αναπότρεπτες.
Το δημόσιο καλώς δεν προσλαμβάνει πλέον, αφού οι αθρόες προσλήψεις άχρηστου προσωπικού είναι εκείνες που το οδήγησαν στην πτώχευση και προεκάλεσαν την κρίση σε ολόκληρη την οικονομία.
Η ύφεσις επίσης δεν είναι εύκολο να αναστραφή. Για να έλθη η ανάκαμψις χρειάζεται χρόνος. Και το κυριώτερο, να αποκατασταθή η εμπιστοσύνη προς την ελληνική οικονομία που επλήγη βάναυσα.
Το εργασιακό πλαίσιο, θα μπορούσε να αλλάξη εν μία νυκτί. Ενόσω ο εργοδότης αναλαμβάνει τόσες πολλές δεσμεύσεις έναντι του εργαζομένου που προσλαμβάνει με κυριώτερη την υποχρέωση καταβολής υψηλής αποζημιώσεως αν τον απολύση – αλλά και έναντι του κράτους με τις ατελείωτες γραφειοκρατικές διατυπώσεις, δεν θα προσλαμβάνη προσωπικό. Έτσι οι θέσεις εργασίας θα μειώνονται. Κανένας δεν μπορεί να υποχρεώση τους πολίτες να γίνουν εργοδότες, και δη υπό τέτοιες συνθήκες. Οπότε η ανεργία θα αυξάνεται. Διότι απλούστατα, δεν θα υπάρχουν εργοδότες!
Κεντρικό άρθρο της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ στις 15 Φεβρουαρίου 2014
moirognomonio.