Twitter@EmOikonomidis
Αν ο φόβος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που μπορεί να ταρακουνήσει κάποιον, η ελπίδα συνιστά το φυσικό ισοδύναμο, που εμπνέει και παρακινεί. Ακόμη και απέναντι στην ανησυχία, τις ενστάσεις και τον ίδιο τον φόβο.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ξεκάθαρο ότι έχει επιλέξει να επενδύσει στην ελπίδα. Και να πρωταγωνιστήσει σε μια “καμπάνια ελπίδας” με τελικό αποδέκτη του μηνύματος την ελληνική κοινωνία, σε μια εποχή βαθιάς σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Με μια κοινωνία που
δοκιμάστηκε από τη σκληρότητα του Μνημονίου, έχασε περισσότερα από όσα της αναλογούσαν, στη βάση της συλλογικής ευθύνης του παρελθόντος, και εκ των πραγμάτων είναι περισσότερο δεκτική στις φωνές του λαϊκισμού, στα άκρα και τις ακρότητες.
Κάπου εκεί βεβαίως, υπεισέρχεται η αυτενέργεια της αυτοσυντήρησης. Γιατί η ίδια κοινωνία είναι αυτή που “έπαθε και έμαθε”. Και έχει καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι στρεβλώσεις όπως ο… εθνικός περίπατος στα σύννεφα, που για σειρά ετών συνόδευσε την εθνική διαδρομή του παρόντος με φόντο το μέλλον, είχε κεντρικό ρόλο σε μια πορεία που κατέληξε στο χείλος του γκρεμού.
Η Ελλάδα που “επιστρέφει” λοιπόν, θέλει και μπορεί να παραμερίσει τα εύκολα, μεγάλα και ανέξοδα λόγια των υποσχέσεων. Σε αυτή τη διαπίστωση επενδύει ο Αντώνης Σαμαράς, και θα αναφερθεί στη σημερινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Και το επόμενο διάστημα, θα ηγηθεί μιας εκστρατείας ελπίδας αλλά και ρεαλισμού, για να οδηγήσει τη συζήτηση στη διλημματική παράμετρο που θα κρίνει και τις εκλογές: Ποιός θέλετε να σας κυβερνήσει; Ποιά στρατηγική για το μέλλον του τόπου διασφαλίζει ότι οι θυσίες που προηγήθηκαν δεν θα πάνε χαμένες;
Ο Πρωθυπουργός διαπιστώνει και από τη σχετική αποτύπωση των ποιοτικών ευρημάτων των δημοσκοπήσεων (που επιβεβαιώνουν ότι διατηρεί εφεδρείες εμπιστοσύνης στην ελληνική κοινωνία), ότι και στα δυο ερωτήματα, η απάντηση είναι καταφατική για τον ίδιο, σε σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακόμη κι αν θα πρέπει να υπερβεί εμπόδια και δυσκολίες που προκύπτουν από τις εγγενείς αδυναμίες της κυβέρνησης, οι οποίες δυσκολεύουν την προσπάθειά του.http://ysterografa.gr/
Αν ο φόβος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που μπορεί να ταρακουνήσει κάποιον, η ελπίδα συνιστά το φυσικό ισοδύναμο, που εμπνέει και παρακινεί. Ακόμη και απέναντι στην ανησυχία, τις ενστάσεις και τον ίδιο τον φόβο.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ξεκάθαρο ότι έχει επιλέξει να επενδύσει στην ελπίδα. Και να πρωταγωνιστήσει σε μια “καμπάνια ελπίδας” με τελικό αποδέκτη του μηνύματος την ελληνική κοινωνία, σε μια εποχή βαθιάς σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Με μια κοινωνία που
δοκιμάστηκε από τη σκληρότητα του Μνημονίου, έχασε περισσότερα από όσα της αναλογούσαν, στη βάση της συλλογικής ευθύνης του παρελθόντος, και εκ των πραγμάτων είναι περισσότερο δεκτική στις φωνές του λαϊκισμού, στα άκρα και τις ακρότητες.
Κάπου εκεί βεβαίως, υπεισέρχεται η αυτενέργεια της αυτοσυντήρησης. Γιατί η ίδια κοινωνία είναι αυτή που “έπαθε και έμαθε”. Και έχει καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι στρεβλώσεις όπως ο… εθνικός περίπατος στα σύννεφα, που για σειρά ετών συνόδευσε την εθνική διαδρομή του παρόντος με φόντο το μέλλον, είχε κεντρικό ρόλο σε μια πορεία που κατέληξε στο χείλος του γκρεμού.
Η Ελλάδα που “επιστρέφει” λοιπόν, θέλει και μπορεί να παραμερίσει τα εύκολα, μεγάλα και ανέξοδα λόγια των υποσχέσεων. Σε αυτή τη διαπίστωση επενδύει ο Αντώνης Σαμαράς, και θα αναφερθεί στη σημερινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Και το επόμενο διάστημα, θα ηγηθεί μιας εκστρατείας ελπίδας αλλά και ρεαλισμού, για να οδηγήσει τη συζήτηση στη διλημματική παράμετρο που θα κρίνει και τις εκλογές: Ποιός θέλετε να σας κυβερνήσει; Ποιά στρατηγική για το μέλλον του τόπου διασφαλίζει ότι οι θυσίες που προηγήθηκαν δεν θα πάνε χαμένες;
Ο Πρωθυπουργός διαπιστώνει και από τη σχετική αποτύπωση των ποιοτικών ευρημάτων των δημοσκοπήσεων (που επιβεβαιώνουν ότι διατηρεί εφεδρείες εμπιστοσύνης στην ελληνική κοινωνία), ότι και στα δυο ερωτήματα, η απάντηση είναι καταφατική για τον ίδιο, σε σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακόμη κι αν θα πρέπει να υπερβεί εμπόδια και δυσκολίες που προκύπτουν από τις εγγενείς αδυναμίες της κυβέρνησης, οι οποίες δυσκολεύουν την προσπάθειά του.http://ysterografa.gr/