Του Σπύρου Γουδέβενου
Με τις τρεις λέξεις του τίτλου μπορεί να περιγραφεί κωδικά η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει αυτό το διάστημα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το τι παρέλαβε η παρούσα κυβέρνηση, σε ποιο κλίμα είχε να κινηθεί από την 26η Ιανουαρίου, ήταν γνωστά από την πρώτη μέρα της έναρξης της προεκλογικής εκστρατείας.
Από την μία, η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει ένα πανίσχυρο ευρωπαϊκό ιερατείο, με αρχιερέα την Μέρκελ με την κουστωδία της εντός και εκτός Γερμανίας.
Είναι ξεκάθαρο σε πολλούς από εμάς, από το 2010 ότι η Ελλάδα μπήκε στο συγκεκριμένο πρόγραμμα "διάσωσης", όχι για να γίνει βιώσιμο το χρέος της, το οποίο εκτοξεύθηκε, αλλά για να γίνει ένα πετυχημένο παράδειγμα "κινεζοποίησης" εντός ευρωζώνης. Η πίστη της πλειοψηφίας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ότι μία κυβέρνηση αριστερή, ριζοσπαστική θα έφερνε ραγδαίες αλλαγές στην άσκηση της εσωτερικής πολιτικής από την μία, και κάποιες μετατοπίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δοκιμάζεται σκληρά αυτές τις μέρες, χωρίς βέβαια να παραλείπουμε ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση απέτρεψε, τουλάχιστον για αυτούς τους μήνες, την εφαρμογή νέων δημοσιονομικών μέτρων, με θύμα, πάλι τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Η Ευρώπη όχι μόνο δεν προσφέρει χρήμα για να ικανοποιηθούν οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρα, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση με τον δικό μας προϋπολογισμό να εφαρμόσει πτυχές του προγράμματος της, αλλά αντίθετα στραγγαλίζει οικονομικά την χώρα, με την κυβέρνηση να ψάχνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ για τις υποχρεώσεις του Κράτους (όπως το παρέδωσαν οι μνημονιακοί), και από την μύγα, ξύγκι πολύ δεν βγάζεις.
Είναι ξεκάθαρο σε πολλούς από εμάς, από το 2010 ότι η Ελλάδα μπήκε στο συγκεκριμένο πρόγραμμα "διάσωσης", όχι για να γίνει βιώσιμο το χρέος της, το οποίο εκτοξεύθηκε, αλλά για να γίνει ένα πετυχημένο παράδειγμα "κινεζοποίησης" εντός ευρωζώνης. Η πίστη της πλειοψηφίας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ότι μία κυβέρνηση αριστερή, ριζοσπαστική θα έφερνε ραγδαίες αλλαγές στην άσκηση της εσωτερικής πολιτικής από την μία, και κάποιες μετατοπίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δοκιμάζεται σκληρά αυτές τις μέρες, χωρίς βέβαια να παραλείπουμε ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση απέτρεψε, τουλάχιστον για αυτούς τους μήνες, την εφαρμογή νέων δημοσιονομικών μέτρων, με θύμα, πάλι τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Η Ευρώπη όχι μόνο δεν προσφέρει χρήμα για να ικανοποιηθούν οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρα, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση με τον δικό μας προϋπολογισμό να εφαρμόσει πτυχές του προγράμματος της, αλλά αντίθετα στραγγαλίζει οικονομικά την χώρα, με την κυβέρνηση να ψάχνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ για τις υποχρεώσεις του Κράτους (όπως το παρέδωσαν οι μνημονιακοί), και από την μύγα, ξύγκι πολύ δεν βγάζεις.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας έχει να διαχειριστεί οικονομικά ένα χρεοκοπημένο Κράτος με μηδέν ευρώ στα ταμεία του. Ακόμα και το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα Σαμαρά, για το 2014, εξαϋλώθηκε και επίσημα, δηλαδή δεν υπήρξε ποτέ. Από την άλλη η φορολογική λαίλαπα που ασκήθηκε σε εκατομμύρια Έλληνες από το 2010 μέχρι και το 2014 εξάντλησε την φοροδοτική ικανότητα μισθωτών, συνταξιούχων, μικροεπαγγελματιών. Αυτό ήταν εμφανές κατά την διάρκεια του 2014, όταν κάθε μήνα αυξανόντουσαν οι οφειλές των πολιτών στην Εφορία κατά ένα δις ευρώ τουλάχιστον.
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση, η νέα κυβέρνηση οφείλει να εφαρμόσει το πρόγραμμα για το οποίο ψηφίστηκε. Δυστυχώς κάποιοι "τυφλοί" υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης, μεταφράζουν ως πίεση την υπενθύμιση-κριτική που γίνεται από σημαντικό μέρος του εσωτερικού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μεγάλο κομμάτι αριστερών αλλά και αντιμνημονιακών, γενικά, ψηφοφόρων, ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα ΔΕΝ προχωράει, και δεν βλέπουν την κυβέρνηση να κινείται ακόμα και σε μέτωπα που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος. Και αν η κριτική για περιορισμένο πακέτο ανακούφισης που ψηφίζεται αυτές τις μέρες στην Βουλή, μπορεί να δικαιολογηθεί από τα άδεια ταμεία, η ΜΗ κινήσεις για την αύξηση της φορολογίας στον πραγματικό πλούτο της χώρας, για να μπει χέρι στους καναλάρχες που πυροβολούν και τώρα αδιάλειπτα την νέα κυβέρνηση φτιάχνοντας κλίμα, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν, παρά μόνο από την υψηλή προστασία που τυγχάνουν οι ολιγάρχες μας από το ίδιο το Ευρωπαίκό κατεστημένο.
Η προσωπική μου, ταπεινή, άποψη είναι ότι το το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για τον πρώτο χρόνο δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό με ΤΙΠΟΤΑ. Και μην βιαστείτε να με κατηγορήσετε ότι βάζω νερό στο κρασί μου....Το αντίθετο!
Η κυβέρνηση εκβιαζόμενη από την ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ, δεν μπορεί να γλιτώσει ούτε ευρώ για δανειακές υποχρεώσεις, ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα της. Αν η χώρα θέλει να παραμείνει εντός κανόνων του ευρωσυστήματος (δεν λέω εντός ευρώ, γιατί η στάση πληρωμών για παράδειγμα εντός ευρώ, δεν σε σε οδηγεί αυτόματα εκτός ευρωζώνης, και αν σε οδηγήσουν εκτός είναι συνάρτηση πολλώ πολιτικών παραγόντων, και όχι απλά οικονομικών), θα συνεχίσει μέχρι το 2020 να εφαρμόζει προγράμματα λιτότητας, σαν αυτά που είδαμε τα τελευταία χρόνια. 30 δις θέλουμε για να πληρώσουμε τα φετινά δανεικά, 12 δις για του χρόνου, ένα νέο πιθανό μνημόνιο θα παρατείνει την ομηρία της χώρας για πολλά χρόνια ακόμα. Η Ελλάδα θα παραμείνει με τεράστια ποσοστά ανεργίας, με εξαθλιωμένους εκατομμύρια πολιτών της για μία δεκαετία και βάλε, ακολουθώντας την περπατημένη...
Βέβαια "Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης" δεν εφαρμόζεις ούτε επιλέγοντας από τώρα μέχρι τον Ιούνιο, την ΡΗΞΗ. Η στάση πληρωμών εντός ευρώ σε πρώτη φάση, θα φέρει το πρώτο διάστημα πιο σκληρές εικόνες στην καθημερινότητα μας. Αντιλαμβανόμαστε ότι αν δεν δοθούν ολόκληροι μισθοί, συντάξεις για 1,2,3 μήνες θα υπάρξει προσωρινή επιδείνωση της κατάστασης. Αν όμως ο Ελληνικός λαός αντέξει, και αυτό θα το κάνει με την κυβέρνηση, φορείς, το ίδιο το κίνημα να ενεργοποιεί τους πάντες για να υπάρχει για αυτό το διάστημα ένα πιάτο φαΐ για ΟΛΟΥΣ, η ΡΗΞΗ θα απελευθερώσει την χώρα. Και σίγουρα μπορούμε να δούμε πολλά "Προγράμματα Θεσσαλονίκης" πιο σύντομα από το 2020 και βάλε που θα δούμε υπακούοντας στην Μέρκελ και τον Ντράγκι!
Τα διλήμματα είναι ΣΚΛΗΡΑ, όχι τόσο για την παρούσα κυβέρνηση, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό λαό. Και ήρθε η ώρα μετά το 1821, το 1940 ο Ελληνικός λαός να πάρει δύσκολες αποφάσεις για την μοίρα του, αλλά αποφάσεις που θα αφορούν το μέλλον του! Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ, ο Αλέξης Τσίπρας οφείλουν να συνεχίσουν να είναι η κάθε λέξη του Συντάγματος, η φωνή της πλειοψηφίας του ελληνικου΄λαού, και να μιλήσουν ανοικτά. Ποιος νοήμων θα τους κατηγορήσει άλλωστε;;
anemosantistasis.