Στην πολιτική, πολύ συχνά, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Ιδιαίτερα όταν οι πρωταγωνιστές της εμφανίζουν την πραγματικότητα διαφορετική απ’ ό,τι είναι. Και, ακόμα, όταν -οι ίδιοι- λένε καταφανώς ψέματα, για να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες.
Έχουμε και λέμε:
Επομένως, η -προσωπική και θεσμική- «εγγύηση», που εμφανίστηκε να δίνει ο Παυλόπουλος για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη είναι περιττή, ίσως και άχρηστη. Άλλωστε, αν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα «τρελαθεί» και θελήσει να κάνει δημοψήφισμα με το ερώτημα «ναι ή όχι στο ευρώ», ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει καμιά δυνατότητα να το εμποδίσει. Και δεν δικαιούται να το κάνει. Το Σύνταγμα (εδώ) είναι σαφέστατο: χρειάζεται απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (πανεύκολη) και 151 βουλευτές (τους έχει η κυβέρνηση).
Άρα, οι «ανησυχίες» του Καραμανλή για το ενδεχόμενο GREXIT και η «εγγύηση» του Παυλόπουλου ότι θα το εμποδίσει είναι απλώς ωραία λόγια. Αν η κυβέρνηση θέλει, ουδείς μπορεί να την εμποδίσει. Και έτσι πρέπει, διότι έτσι προβλέπει η ισχύουσα συνταγματική τάξη: ουδέποτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμπόδισε κάποια κυβερνητική πράξη από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Άλλωστε και οι δύο (Καραμανλής και Παυλόπουλος), αν θεωρούν ότι υφίσταται στ’ αλήθεια τέτοιος κίνδυνος, μπορούν να αντιδράσουν έγκαιρα και καίρια. Να ζητήσουν να συναντηθούν επί τούτου με τον Τσίπρα και μετά να μιλήσουν δημόσια και καθαρά. Όλα τα άλλα είναι για το θεαθήναι. Και για να ξεχνιούνται οι δικές τους ευθύνες (2007-2009) για το τότε ξεχαρβάλωμα των οικονομικών της χώρας, που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Ας αφήσουμε, όμως, τα παρελθόντα. Η κυβέρνηση Τσίπρα ΔΕΝ θέλει και ΔΕΝ μπορεί να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ. Και θα βρει τρόπο να υπογράψει νέα συμφωνία με τους Ευρωπαίους, παρακάμπτοντας ορισμένα αγκάθια. Πιστεύει κανείς ότι ο δυστυχής Στρατούλης θα παραιτηθεί, αν υποχρεωθεί να κόψει μερικές «υψηλές» επικουρικές συντάξεις (εδώ); Όχι, βρε αδερφέ, ως φιλολαϊκό μέτρο θα το παρουσιάσει (υπέρ των ασθενεστέρων). Και όλοι μαζί θα πανηγυρίζουν για τη νέα συμφωνία, που θα είναι «αναπτυξιακό συμβόλαιο» και όχι Μνημόνιο. Για όσους αμφιβάλλουν, θυμίζω ότι το 1983 η τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου υπέγραψε τη νέα συμφωνία παραμονής των αμερικανικών βάσεων και οι οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ βγήκαν στους δρόμους πανηγυρίζοντας με σύνθημα «οι βάσεις φεύγουν, ο αγώνας δικαιώνεται»!
Ας μην «ανησυχεί», λοιπόν, ο Καραμανλής και ας συνεχίσει να εμπιστεύεται τον («μικρό») Αλέξη. Και ας συνεχίσει ο Προκόπης να πηγαίνει στις επιτροπές της Ζωής για το χρέος (έτσι κι αλλιώς ο Βαρουφάκης τις έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του), οι «εγγυήσεις» του δεν χρειάζονται, ούτε αντίκρισμα έχουν.
Αν θέλουν να είναι χρήσιμοι, ας πουν στον Τσίπρα, αντί για το παιχνίδι των καθυστερήσεων, να αρχίσει να κυβερνάει και να πάρει κανένα πρακτικό μέτρο, πριν βουλιάξει η πραγματική οικονομία.
Αλλά πώς να το κάνουν, όταν και οι ίδιοι έτσι κυβέρνησαν (εδώ);
protagon.gr
Έχουμε και λέμε:
- Αίφνης εμφανίζεται ο Κώστας Καραμανλής δυσαρεστημένος από την απραξία της κυβέρνησης Τσίπρα και σφόδρα ανησυχών για τη μη επίτευξη συμφωνίας (εδώ). Η διοχέτευση αυτής της πληροφορίας έχει τη σημασία της. Όχι μόνο επειδή ο Καραμανλής είναι πρώην πρωθυπουργός. Αλλά και επειδή είναι γνωστές οι καλές σχέσεις που έχει με τον νυν πρωθυπουργό, ο οποίος επέλεξε έναν από το καραμανλικό στρατόπεδο για την ανώτατη θέση της Πολιτείας. Επιπροσθέτως, είναι γνωστές οι κατά καιρούς απόψεις του Καραμανλή (διοχετευόμενες κι αυτές, αφού ο ίδιος εδώ και πεντέμισι χρόνια δεν μιλάει), που είναι πολύ ευνοϊκές για τον Αλέξη Τσίπρα («ο μικρός τα πάει καλά» και τα παρόμοια). Τι συνέβη ξαφνικά και ο Βούδας της πλατείας Μαβίλη άρχισε να «ανησυχεί»;
- Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε ο Πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος ως ο απόλυτος εγγυητής της παραμονής της χώρας στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη, ακόμα κι αν χρειαστεί να φτάσει στα «ακραία όρια» των αρμοδιοτήτων του (εδώ). Μπα, πόθεν προκύπτει τέτοιος κίνδυνος; Ο ίδιος δεν πήγε προ ημερών στην επιτροπή της Ζωής, που θέλει να διαγράψει το χρέος μας προς τους Ευρωπαίους; Θα πήγαινε αν υφίστατο τέτοιος κίνδυνος; Και τι άλλαξε ξαφνικά;
Επομένως, η -προσωπική και θεσμική- «εγγύηση», που εμφανίστηκε να δίνει ο Παυλόπουλος για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη είναι περιττή, ίσως και άχρηστη. Άλλωστε, αν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα «τρελαθεί» και θελήσει να κάνει δημοψήφισμα με το ερώτημα «ναι ή όχι στο ευρώ», ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει καμιά δυνατότητα να το εμποδίσει. Και δεν δικαιούται να το κάνει. Το Σύνταγμα (εδώ) είναι σαφέστατο: χρειάζεται απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (πανεύκολη) και 151 βουλευτές (τους έχει η κυβέρνηση).
Άρα, οι «ανησυχίες» του Καραμανλή για το ενδεχόμενο GREXIT και η «εγγύηση» του Παυλόπουλου ότι θα το εμποδίσει είναι απλώς ωραία λόγια. Αν η κυβέρνηση θέλει, ουδείς μπορεί να την εμποδίσει. Και έτσι πρέπει, διότι έτσι προβλέπει η ισχύουσα συνταγματική τάξη: ουδέποτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμπόδισε κάποια κυβερνητική πράξη από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Άλλωστε και οι δύο (Καραμανλής και Παυλόπουλος), αν θεωρούν ότι υφίσταται στ’ αλήθεια τέτοιος κίνδυνος, μπορούν να αντιδράσουν έγκαιρα και καίρια. Να ζητήσουν να συναντηθούν επί τούτου με τον Τσίπρα και μετά να μιλήσουν δημόσια και καθαρά. Όλα τα άλλα είναι για το θεαθήναι. Και για να ξεχνιούνται οι δικές τους ευθύνες (2007-2009) για το τότε ξεχαρβάλωμα των οικονομικών της χώρας, που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Ας αφήσουμε, όμως, τα παρελθόντα. Η κυβέρνηση Τσίπρα ΔΕΝ θέλει και ΔΕΝ μπορεί να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ. Και θα βρει τρόπο να υπογράψει νέα συμφωνία με τους Ευρωπαίους, παρακάμπτοντας ορισμένα αγκάθια. Πιστεύει κανείς ότι ο δυστυχής Στρατούλης θα παραιτηθεί, αν υποχρεωθεί να κόψει μερικές «υψηλές» επικουρικές συντάξεις (εδώ); Όχι, βρε αδερφέ, ως φιλολαϊκό μέτρο θα το παρουσιάσει (υπέρ των ασθενεστέρων). Και όλοι μαζί θα πανηγυρίζουν για τη νέα συμφωνία, που θα είναι «αναπτυξιακό συμβόλαιο» και όχι Μνημόνιο. Για όσους αμφιβάλλουν, θυμίζω ότι το 1983 η τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου υπέγραψε τη νέα συμφωνία παραμονής των αμερικανικών βάσεων και οι οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ βγήκαν στους δρόμους πανηγυρίζοντας με σύνθημα «οι βάσεις φεύγουν, ο αγώνας δικαιώνεται»!
Ας μην «ανησυχεί», λοιπόν, ο Καραμανλής και ας συνεχίσει να εμπιστεύεται τον («μικρό») Αλέξη. Και ας συνεχίσει ο Προκόπης να πηγαίνει στις επιτροπές της Ζωής για το χρέος (έτσι κι αλλιώς ο Βαρουφάκης τις έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του), οι «εγγυήσεις» του δεν χρειάζονται, ούτε αντίκρισμα έχουν.
Αν θέλουν να είναι χρήσιμοι, ας πουν στον Τσίπρα, αντί για το παιχνίδι των καθυστερήσεων, να αρχίσει να κυβερνάει και να πάρει κανένα πρακτικό μέτρο, πριν βουλιάξει η πραγματική οικονομία.
Αλλά πώς να το κάνουν, όταν και οι ίδιοι έτσι κυβέρνησαν (εδώ);
protagon.gr