[Που βρίσκεται επιτέλους καταχωνιασμένη η αριστερή κοινωνική ευαισθησία;]
©Adriano Amaral 2015: ανθρακίτης-κάρβουνο και ρετσίνι -Galleria Múrias Centeno, Lisboa
Θα μπορούσαμε να κάνουμε τα στραβά μάτια σε όλο αυτό το αλληλοσυγκρουόμενο και αλληλοαναιρούμενο ασκέρι των κομματικών στελεχών με τις συνεχείς διαψεύσεις δικών τους θέσεων, δηλώσεων, λόγων και συνεντεύξεων που κάνουν ξημεροβραδιαζόμενοι στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, στα κανάλια.
Θα ήμασταν διατεθειμένοι όλα αυτά να τα παραβλέψουμε, Αν:
– Σε αντίθεση με τα κόμματα της διαφθορά και της διαπλοκής, που μας κυβερνούσαν έως τώρα, στελέχωναν το Δημόσιο με μόνο αξιοκρατικά κριτήρια, με αμεροληψία, με διαφάνεια, δεν θα συνέχιζαν το ίδιο με τους προηγούμενους τροπάρι με διορισμούς συγγενών,
ημετέρων και στρατιές ειδικών «συμβούλων».
– Σε αντίθεση με τα κόμματα της διαφθορά και της διαπλοκής, που μας κυβερνούσαν έως τώρα, στελέχωναν το Δημόσιο με μόνο αξιοκρατικά κριτήρια, με αμεροληψία, με διαφάνεια, δεν θα συνέχιζαν το ίδιο με τους προηγούμενους τροπάρι με διορισμούς συγγενών,
ημετέρων και στρατιές ειδικών «συμβούλων».
– Δεν θα διανοούνταν την κατάργηση (ή τις «τροποποιήσεις», ή την «τρύπα» που μειώνει δραστικά την αποτελεσματικότητά της) του πλέον προοδευτικού θεσμού, αυτού της Διαύγειας. Αδιάφορο αν η διαφάνεια ήταν ανέκαθεν η τιμή της δημοκρατικής αριστεράς και της ελευθερίας ως τέκνο του Διαφωτισμού.
– Φρόντιζε τους εργαζόμενους και άνεργους του ιδιωτικού τομέα όσο, αυτούς του Δημοσίου…
– Δεν έκανε τα στραβά μάτια, δια τη συνωμοσία της σιωπής· την ομερτά, στην επώνυμη διαπλοκή και διαφθορά, παράδειγμα η στάση του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν αντιπολίτευση και η πρόσφατη δήλωση Βούτση : «Αν οι φάκελοι του συστήματος διαπλοκής βγουν στην δημοσιότητα, μόνο η Χρυσή Αυγή θα βγει κερδισμένη»
– Δεν μεταμορφώνονταν οι ανέξοδες και ψηφοθηρικές προεκλογικές θέσεις και υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε «σχήματα λόγου», βλέπε για «το σκίσιμο με ένα νόμο όλων των μνημονιακών νόμων» που τόσο ανεύθυνα ξεστομίστηκε στη βουλή από τον κ.Τσίπρα και όπου η Ζωή Κωνσταντοπούλου το μετέτρεψε σε «σχήμα λόγου»…
-Δεν έσπαγε ρεκόρ επισκέψεων, επαφών, συναλλαγών με την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία, ποτέ άλλοτε στο παρελθόν πρωθυπουργός δεν έκανε τόσες αρχιεπισκοπικές επισκέψεις μέσα στις πρώτες 30 μέρες της κυβέρνησής του με αποκορύφωμα το «αίτημα ευχής» του κ. Τσίπρα από τον Ιερώνυμο λίγο πριν την… πολιτική του ορκωμοσία. Αφήνουμε στην άκρη την τραγελαφική, αστεία και φαιδρή εικόνα ενός πρωθυπουργού δυτικού κράτους εν μέσω ρασοφόρων, χειροκροτητών και αυλικών με τα περιστέρια στα Θεοφάνεια…
– Δεν σύμπραττε με την πλέον εθνολαϊκίστικη, σοβινιστική, ομοφοβική κι αντισημιτική ακροδεξιά των καμμένων-ψεκασμένων. Να δέχεται αδιαμαρτύρητα στρατοκρατικές και θεοκρατικές φιέστες, με κόκκαλα αγίων να περιφέρονται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο επαινώντας και χαϊδεύοντας κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα πουλώντας ματαίως φρούδες ελπίδες και φύκια. Όλα στο όνομα μια ανύπαρκτης φαντασιακής «αντιμνημονιακής συμμαχίας».
Πάνω απ’ όλα μια Αριστερά αντάξια του ονόματός της θα έδινε τη μέγιστη έμφαση στην παιδεία. Εμείς όμως βλέπουμε την «πρώτη φορά Αριστερά» να νομοθετεί με το βλέμμα στους συνδικαλιστές της παιδείας, όχι στην ίδια την παιδεία και στα νιάτα που κάθονται στα θρανία, να ξηλώνει ό,τι σωστό πήγαινε να γίνει, να μας γυρίζει σε ένα μοντέλο που δοκιμάστηκε πριν τριάντα χρόνια με οικτρά αποτελέσματα. [Δημ. Κούρτοβικ, Τα Νέα16-17 Μαΐου,2015].
Όλα αυτά και πολλά ακόμη για το ήθος και ύφος της, χωρίς καμία δημόσια εκφρασμένη (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων μετρημένων στα δάχτυλα ενός χεριού) ενόχληση από το σύγχρονο ανθρώπινο δυναμικό αυτή της… αριστερής κυβερνώσας παράταξης, είτε από τα πάνω, είτε από τα κάτω.
Που βρίσκεται επιτέλους καταχωνιασμένη η αριστερή κοινωνική ευαισθησία;
Κλείνω τη θλιβερή αυτή ανάρτηση με πρόσφατα (24.5.15) λόγια του Δημήτρη Σεβαστάκη μέσω του οργάνου αυτής της Αριστεράς, την «Αυγή»:
«[…]Οι οιμωγές για τα κράματα και τα ποσοστά αριστεροφροσύνης ή δεξιάς παρέκκλισης κάπου εκεί φυτεύονται. Αλλά δεν εγκαθιδρύονται ιστορικά ούτε τεκμαίρονται κοινωνικά. Δεν διατυπώνουν ιστορικό ερώτημα, ούτε φυσικά δίνουν απάντηση. Οι αλληλοενοχοποιήσεις και η φιλολογική δυσφορία για το είδος Ευρώπης που μασάμε, για τους κακούς ή για το λαϊκό δίκιο που είναι ασυμμάζευτο και τραχύ είναι τα μέλη μιας απέραντης ψυχωσικής αυταρέσκειας που απλώς αφήνονται στον αέρα. Αυτό είναι κρίση. Η αδύναμία αυτοκατανόησης και εύρεσης κατάλληλης και καίριας πολιτικής γλώσσας και θεσμικής λύσης. Ρεαλιστικό κοίταγμα. Κανένα μακιγιάζ. Καμιά μετάθεση. Πώς παράγουμε, πώς διοικούμαστε, πώς χρησιμεύουμε, πώς πολιτικοποιούμε την επιθυμία, πώς συγκροτούμε ένα ταπεινό και ρεαλιστικό ιδανικό. Όχι ιδεολογικόμορφα ρετάλια και μηρυκασμούς. Το κοντινό και οραματικό ιδανικό της πραγματικότητας. Αυτά είναι τα ζητούμενα. Που ως δια μαγείας παραμένουν ασύλληπτα σε μια διαρκή απομάκρυνση.
Μετέωροι; Ενώ πάει να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική, εξυγιαντική, ηθική ορμή, εμείς τρεκλίζουμε και μπερδευόμαστε με φθαρμένα πρόσωπα και δομές. Ενώ γνωρίζουμε το πρόβλημα του αντιδραστικού διοικητικού χάους, μπλέκουμε με νομοσχέδια «σκούπα», ασυνεχή και αλαφιασμένα ή χαζολογούμε μπροστά στις μαφίες του Δημοσίου. Ενώ δηλαδή ξέρουμε ότι το ευνοιοκρατικό δημόσιο σύστημα έχει φτάσει στο τέλος του και παρασιτεί πάνω στις δημόσιες ανάγκες, εμείς διστάζουμε ή φθειρόμαστε κλωθογυρίζοντας. Ενώ έχουμε εντοπίσει και την επιστήμη της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής λαιμαργίας, την τεράστια σπατάλη φορολογικών πόρων, δυσκολευόμαστε να κάνουμε την μεγάλη χειρονομία. Δεν έχουμε μια συνεκτική κοινωνία, άρα δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε συμμαχικές συνομαδώσεις. Υπάρχει ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού εκτός συστήματος, το οποίο δεν εντάσσεται σε κανένα όραμα πέραν της εκδίκησης. Υπάρχουν τα φοβισμένα μικροαστικά στρώματα που επιζητούν μια λύση συντήρησης, άρα θνησιγενή. Υπάρχουν διάσπαρτες δημιουργικές δυνάμεις, που δεν τις αφήνουν τα διοικητικά κυκλώματα να ζήσουν. Υπάρχουν κι οι πειρατές που βγάζουν φράγκα. Δεν μπορούν να συντεθούν σε ένα συλλογικό όλον.
Σ’ αυτό το περικείμενο, πρέπει να δούμε και τη ενδεχόμενη συμφωνία και την ενδεχόμενη αποτυχία. Και την κυβερνητική Αριστερά, και τις καριερίστικες βδέλλες στον λαιμό της. Και την νομοθέτηση, και το σάπιο διοικητικό σύστημα που εμποδίζει, αντιπολιτεύεται και εκβιάζει. Και τις προσωπικές στρατηγικές, και την απουσία συντροφικής σύμπνοιας…»
Υπογραμμίζω μέρος της τελευταίας παραγράφου: «[…] την κυβερνητική Αριστερά, και τις καριερίστικες βδέλλες στον λαιμό της. Και την νομοθέτηση, και το σάπιο διοικητικό σύστημα που εμποδίζει, αντιπολιτεύεται και εκβιάζει. Και τις προσωπικές στρατηγικές, και την απουσία συντροφικής σύμπνοιας…»
Αυτά και καλημέρα σας.