Twitter@EmOikonomidis
Η πολιτική και ψυχολογική γεωμετρία μιας εκλογικής καμπάνιας, σπανίως αποφεύγει τον πειρασμό του… κυνισμού. Δηλαδή, της σύνοψης σε μια και μόνη ερώτηση, συνήθως εσωτερικής φύσης, ολόκληρης της διαδρομής ενός ψηφοφόρου, από την άρνηση για το “σύστημα”, στην τελική επιλογή μπροστά στην κάλπη.
Η ερώτηση αφορά τον πρωθυπουργό της επόμενης μέρας. Εκείνον που θα αναλάβει να συγκροτήσει κυβέρνηση, και να διαχεριστεί τις τύχες του τόπου, επομένως και τις τύχες όποιου… σεργιανίζει στον τόπο αυτό.
Δεν συμβαίνει μόνο με τους Έλληνες. Συμβαίνει με όλους τους λαούς: Πρωθυπουργό (ή όπως λέγεται ο κατά το κάθε Σύνταγμα “κυβερνήτης” μιας χώρας) επιλέγει μια κοινωνία. Και αντιστοίχως, πρωθυπουργό απορρίπτει.
Το θρίλερ που προδικάζουν οι δημοσκοπήσεις για την εκλογική αναμέτρηση της 20ης Σεπτεμβρίου, πάντοτε υπό την αίρεση του πόσο… αντιλαμβάνονται οι μετρήσεις τα πραγματικά υπόγεια ρεύματα και την κινητικότητα που σιωπηλώς συντελείται στην ελληνική κοινωνία, έχει ένα σημείο αναφοράς: Το “γκριζάρισμα” της πρωθυπουργικής εικόνας του Αλέξη Τσίπρα.
Και αυτή ακριβώς η παράμετρος είναι που αιφνιδιάζει, γιατί υπό κανονικές ή… ημι-κανονικές συνθήκες, ο παραιτηθείς πρωθυπουργός (που θα έλεγε και… μια ψυχή) δεν θα είχε υποστεί τόσο μεγάλη, σύνθετη και πιθανότατα μη ανατρέψιμη προσωπική φθορά.
Φυσικά, οι τελευταίοι 7 μήνες πήγαν τον Αλέξη Τσίπρα (ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική οντότητα είχε πάντοτε μικρή σημασία) πολύ μακριά από εκεί όπου βρέθηκε στην εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου.
Η δε πραγματιστική μετάλλαξή του, από Ιγκλέσιας (“επαναστάτης” Podemos) σε Ρέντσι (ρεαλιστής Κεντροαριστερός), μπορεί να ήταν αναμενόμενη και να του επιτρέπει την πολιτική επικοινωνία με εκλογικά κοινά που υπό άλλες συνθήκες θα αρνούνταν πεισματικά να τον ακούσουν, την ίδια στιγμή ωστόσο βαθαίνει τη φθορά της εικόνας του. Ξεθωριάζει το brand “Τσίπρας”.
Θεωρητικά, ο παραιτηθείς πρωθυπουργός έχει ακόμη (κάποιες) εφεδρείες εμπιστοσύνης στην κοινωνία. Μοιάζει ωστόσο κάθε μέρα να χάνει και λίγο ακόμη. Να “κονταίνει” πολιτικά. Να γίνεται ο ίδιος το “χθες” που έχει… επικηρύξει.
Η ραγδαία προσωπική αποδόμηση του Αλέξη Τσίπρα, έχει πολλές και σύνθετες εξηγήσεις, αν όχι ερμηνείες. Πάνω από όλα όμως, εκκινεί από την αφετηρία του προβληματικού “imperium” για το οποίο προσπάθησε να πείσει. Και να επιβάλλει.
Η πραγματικότητα απέδειξε ότι, πολύ απλά, αυτό το “imperium” δεν υπήρχε. Δεν το ήθελε; Δεν το είχε ποτέ; Ξεπέρασε τα όρια των πραγματικών ικανοτήτων του;
Σε αντίθεση με ό, τι προέβλεπε ο δημοσιογράφος Πίτερ Σπίγκελ… Alexis was for turning.
Η πολιτική και ψυχολογική γεωμετρία μιας εκλογικής καμπάνιας, σπανίως αποφεύγει τον πειρασμό του… κυνισμού. Δηλαδή, της σύνοψης σε μια και μόνη ερώτηση, συνήθως εσωτερικής φύσης, ολόκληρης της διαδρομής ενός ψηφοφόρου, από την άρνηση για το “σύστημα”, στην τελική επιλογή μπροστά στην κάλπη.
Η ερώτηση αφορά τον πρωθυπουργό της επόμενης μέρας. Εκείνον που θα αναλάβει να συγκροτήσει κυβέρνηση, και να διαχεριστεί τις τύχες του τόπου, επομένως και τις τύχες όποιου… σεργιανίζει στον τόπο αυτό.
Δεν συμβαίνει μόνο με τους Έλληνες. Συμβαίνει με όλους τους λαούς: Πρωθυπουργό (ή όπως λέγεται ο κατά το κάθε Σύνταγμα “κυβερνήτης” μιας χώρας) επιλέγει μια κοινωνία. Και αντιστοίχως, πρωθυπουργό απορρίπτει.
Το θρίλερ που προδικάζουν οι δημοσκοπήσεις για την εκλογική αναμέτρηση της 20ης Σεπτεμβρίου, πάντοτε υπό την αίρεση του πόσο… αντιλαμβάνονται οι μετρήσεις τα πραγματικά υπόγεια ρεύματα και την κινητικότητα που σιωπηλώς συντελείται στην ελληνική κοινωνία, έχει ένα σημείο αναφοράς: Το “γκριζάρισμα” της πρωθυπουργικής εικόνας του Αλέξη Τσίπρα.
Και αυτή ακριβώς η παράμετρος είναι που αιφνιδιάζει, γιατί υπό κανονικές ή… ημι-κανονικές συνθήκες, ο παραιτηθείς πρωθυπουργός (που θα έλεγε και… μια ψυχή) δεν θα είχε υποστεί τόσο μεγάλη, σύνθετη και πιθανότατα μη ανατρέψιμη προσωπική φθορά.
Φυσικά, οι τελευταίοι 7 μήνες πήγαν τον Αλέξη Τσίπρα (ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική οντότητα είχε πάντοτε μικρή σημασία) πολύ μακριά από εκεί όπου βρέθηκε στην εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου.
Η δε πραγματιστική μετάλλαξή του, από Ιγκλέσιας (“επαναστάτης” Podemos) σε Ρέντσι (ρεαλιστής Κεντροαριστερός), μπορεί να ήταν αναμενόμενη και να του επιτρέπει την πολιτική επικοινωνία με εκλογικά κοινά που υπό άλλες συνθήκες θα αρνούνταν πεισματικά να τον ακούσουν, την ίδια στιγμή ωστόσο βαθαίνει τη φθορά της εικόνας του. Ξεθωριάζει το brand “Τσίπρας”.
Θεωρητικά, ο παραιτηθείς πρωθυπουργός έχει ακόμη (κάποιες) εφεδρείες εμπιστοσύνης στην κοινωνία. Μοιάζει ωστόσο κάθε μέρα να χάνει και λίγο ακόμη. Να “κονταίνει” πολιτικά. Να γίνεται ο ίδιος το “χθες” που έχει… επικηρύξει.
Η ραγδαία προσωπική αποδόμηση του Αλέξη Τσίπρα, έχει πολλές και σύνθετες εξηγήσεις, αν όχι ερμηνείες. Πάνω από όλα όμως, εκκινεί από την αφετηρία του προβληματικού “imperium” για το οποίο προσπάθησε να πείσει. Και να επιβάλλει.
Η πραγματικότητα απέδειξε ότι, πολύ απλά, αυτό το “imperium” δεν υπήρχε. Δεν το ήθελε; Δεν το είχε ποτέ; Ξεπέρασε τα όρια των πραγματικών ικανοτήτων του;
Σε αντίθεση με ό, τι προέβλεπε ο δημοσιογράφος Πίτερ Σπίγκελ… Alexis was for turning.