Επικοινωνία: 4 απλές λέξεις με τόσο ισχυρή επίδραση
Όσο δύσκολο κι αν μπορεί να φαίνεται σε πολλούς, τέσσερις απλές λέξεις, ειπωμένες με τον σωστό τόνο και με τη σωστή πρόθεση, μπορούν να έχουν μία πολύ ισχυρή επίδραση στην επαγγελματική, την κοινωνική και την προσωπική σου ζωή, αλλά και στους άλλους ανθρώπους. Και ιδού ο τρόπος. Όταν χρειάζεσαι βοήθεια σε κάτι, απλώς πες αυτές τις τέσσερις λέξεις:
Από την Αννίτα Νιάκα
«Μπορείς να με βοηθήσεις;»
Και μετά κάνε παύση για μία στιγμή. Μην πεις τίποτε άλλο.
Να γιατί:
Δεν είμαστε πια παιδιά. Είμαστε ενήλικες. Είμαστε έξυπνοι, έμπειροι και γνώστες. Έχουμε επιτύχει πράγματα. Έχουμε κερδίσει μία θέση στον κόσμο.
Έτσι, όταν ζητάμε βοήθεια, τείνουμε ασυνείδητα να προσθέτουμε και «ενισχυτές εικόνας». Για παράδειγμα, εάν χρειάζομαι βοήθεια με μία παρουσίαση, μπορεί να πάω σε κάποιον και να πω «δίνω μία ομιλία στο Τάδε Μεγάλο Συνέδριο την επόμενη εβδομάδα και τα slides μου χρειάζονται ένα ρετουσάρισμα».
Το πρόβλημα είναι ότι αυτού του είδους η διατύπωση τονίζει τη «σημαντικότητά» μου και εξασφαλίζει ότι το «εγώ» μου είναι προστατευμένο. Εντάξει, μπορεί να χρειάζομαι μία μικρή βοήθεια για κάτι ασήμαντο όπως τη διάταξη ενός PowerPoint, αλλά και πάλι: Δίνω μία ομιλία στο Τάδε Μεγάλο Συνέδριο. Έχω σημαντικά πράγματα να πω. Είμαι το σημαντικό άτομο σε αυτή τη διαδικασία.
Συν ότι, δεν ζήτησα, δήλωσα. Όταν είμαστε επικεφαλής και συνηθισμένοι να δίνουμε οδηγίες στους άλλους, το να μετατρέψουμε ένα αίτημα σε οδηγία είναι μία συνήθεια στην οποία μπορεί να ενδίδουμε εύκολα.
Να ένας καλύτερος τρόπος:
1. Όταν χρειάζεσαι βοήθεια –ανεξάρτητα από το είδος της βοήθειας που χρειάζεσαι, ή το άτομο από το οποίο τη χρειάζεσαι- βγάλε το πολύ μπάσο από τη φωνή σου, την ακαμψία από τη σπονδυλική σου στήλη και τον αρχηγό από τον τόνο σου και απλώς πες με ειλικρίνεια και ταπεινότητα «μπορείς να με βοηθήσεις;».
Είναι βέβαιο ότι το άλλο άτομο θα απαντήσει «βεβαίως» ή «μπορώ να προσπαθήσω» ή «τι χρειάζεσαι;». Κανένας ποτέ δεν θα πει «όχι», ακόμα και ένας άγνωστος. Γιατί;
Απλό: Το «μπορείς να με βοηθήσεις;» κινητοποιεί την ενστικτώδη επιθυμία μας να βοηθάμε τους άλλους. Όλοι θέλουμε να βοηθάμε, είναι στη φύση μας.
2. Έπειτα, βεβαιώσου ότι δεν πλαισιώνεις το αίτημά σου. Μην προσπαθείς να προστατεύσεις το «εγώ» σου. Μην υπονοείς ότι βάζεις τον εαυτό σου πιο ψηλά από το άλλο άτομο. Μην κάνεις το αίτημά σου πολύ συγκεκριμένο. Και μην λες τι χρειάζεσαι.
Αντ’ αυτού, πες τι ΔΕΝ μπορείς να κάνεις. Πες «είμαι χάλια στο PowerPoint και αυτά τα slides δείχνουν φρικτά». Πες «πρέπει οπωσδήποτε να στείλουμε αυτή την παραγγελία έως την Τρίτη και δεν έχω ιδέα πώς να το κάνω». Πες «έχω χαθεί και δεν μπορώ να βρω το ξενοδοχείο μου».
Όταν ζητάς με αυτόν τον τρόπο, γίνονται αμέσως πολλά δυνατά πράγματα… για τον άνθρωπο από τον οποίο ζητάς:
Κατ΄αρχήν, αμέσως δείχνεις σεβασμό στον άλλο. Χωρίς να το πεις με λέξεις, στην ουσία του έχεις πει «ξέρεις περισσότερα από εμένα σε αυτό», έχεις πει «μπορείς να κάνεις κάτι που εγώ δεν μπορώ». Έχεις πει «έχεις εμπειρία (ή κάποια δεξιότητα ή ένα ταλέντο) που εγώ δεν έχω».
Αυτό που στην ουσία έχεις πει, είναι «σε σέβομαι». Αυτό το επίπεδο σεβασμού είναι πολύ ισχυρό -και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Δεύτερον, αμέσως μεταδίδεις εμπιστοσύνη. Δείχνεις ότι είσαι ευάλωτος και παραδέχεσαι την αδυναμία σου. Αυτό που έχεις πει στην ουσία είναι «σε εμπιστεύομαι». Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι κάτι ισχυρό – και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Τρίτον, αμέσως μεταδίδεις ότι προτίθεσαι να ακούσεις. Δεν προσπαθείς να πεις ακριβώς πώς πρέπει ο άλλος να σε βοηθήσει. Του δίνεις την ελευθερία να αποφασίσει.
Αυτό που έχεις πει είναι «δεν χρειάζεται να μου πεις αυτό που πιστεύεις ότι θέλω να ακούσω. Σε παρακαλώ πες μου τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνω». Αυτό το επίπεδο ελευθερίας είναι πολύ ισχυρό –και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Δείχνοντας τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη σου στους άλλους και δίνοντάς τους τον χώρο να μοιραστούν ελεύθερα την εξειδίκευση ή τη γνώση τους σε κάτι, δεν παίρνεις απλώς τη βοήθεια που νομίζεις ότι χρειάζεσαι. Μπορεί να πάρεις τη βοήθεια που πραγματικά χρειάζεσαι.
Και αν σκέφτεσαι ότι ζητώντας βοήθεια σε κάτι, επιβαρύνεις τους άλλους, αυτό δεν ισχύει. Καθιστάς έτσι ευκολότερο και για τους άλλους να ζητήσουν τη δική σου βοήθεια όταν τη χρειαστούν, διότι έχεις δείξει ότι είναι εντάξει να δείχνεις την αδυναμία σου σε κάτι και να παραδέχεσαι ότι χρειάζεσαι και τη βοήθεια κάποιου άλλου.
Και το πιο σημαντικό, οι άλλοι κερδίζουν την αληθινή αίσθηση ικανοποίησης και υπερηφάνειας, που πηγάζει από το ότι τους έχεις δείξει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που όλοι αξίζουμε, αλλά σπανίως λαμβάνουμε.
Και μετά λες άλλες δύο πολύ δυνατές λέξεις:
«Σε ευχαριστώ».
Και τότε όλοι είναι κερδισμένοι –όπως θα έπρεπε να είναι πάντα.
Από την Αννίτα Νιάκα
«Μπορείς να με βοηθήσεις;»
Και μετά κάνε παύση για μία στιγμή. Μην πεις τίποτε άλλο.
Να γιατί:
Δεν είμαστε πια παιδιά. Είμαστε ενήλικες. Είμαστε έξυπνοι, έμπειροι και γνώστες. Έχουμε επιτύχει πράγματα. Έχουμε κερδίσει μία θέση στον κόσμο.
Έτσι, όταν ζητάμε βοήθεια, τείνουμε ασυνείδητα να προσθέτουμε και «ενισχυτές εικόνας». Για παράδειγμα, εάν χρειάζομαι βοήθεια με μία παρουσίαση, μπορεί να πάω σε κάποιον και να πω «δίνω μία ομιλία στο Τάδε Μεγάλο Συνέδριο την επόμενη εβδομάδα και τα slides μου χρειάζονται ένα ρετουσάρισμα».
Το πρόβλημα είναι ότι αυτού του είδους η διατύπωση τονίζει τη «σημαντικότητά» μου και εξασφαλίζει ότι το «εγώ» μου είναι προστατευμένο. Εντάξει, μπορεί να χρειάζομαι μία μικρή βοήθεια για κάτι ασήμαντο όπως τη διάταξη ενός PowerPoint, αλλά και πάλι: Δίνω μία ομιλία στο Τάδε Μεγάλο Συνέδριο. Έχω σημαντικά πράγματα να πω. Είμαι το σημαντικό άτομο σε αυτή τη διαδικασία.
Συν ότι, δεν ζήτησα, δήλωσα. Όταν είμαστε επικεφαλής και συνηθισμένοι να δίνουμε οδηγίες στους άλλους, το να μετατρέψουμε ένα αίτημα σε οδηγία είναι μία συνήθεια στην οποία μπορεί να ενδίδουμε εύκολα.
Να ένας καλύτερος τρόπος:
1. Όταν χρειάζεσαι βοήθεια –ανεξάρτητα από το είδος της βοήθειας που χρειάζεσαι, ή το άτομο από το οποίο τη χρειάζεσαι- βγάλε το πολύ μπάσο από τη φωνή σου, την ακαμψία από τη σπονδυλική σου στήλη και τον αρχηγό από τον τόνο σου και απλώς πες με ειλικρίνεια και ταπεινότητα «μπορείς να με βοηθήσεις;».
Είναι βέβαιο ότι το άλλο άτομο θα απαντήσει «βεβαίως» ή «μπορώ να προσπαθήσω» ή «τι χρειάζεσαι;». Κανένας ποτέ δεν θα πει «όχι», ακόμα και ένας άγνωστος. Γιατί;
Απλό: Το «μπορείς να με βοηθήσεις;» κινητοποιεί την ενστικτώδη επιθυμία μας να βοηθάμε τους άλλους. Όλοι θέλουμε να βοηθάμε, είναι στη φύση μας.
2. Έπειτα, βεβαιώσου ότι δεν πλαισιώνεις το αίτημά σου. Μην προσπαθείς να προστατεύσεις το «εγώ» σου. Μην υπονοείς ότι βάζεις τον εαυτό σου πιο ψηλά από το άλλο άτομο. Μην κάνεις το αίτημά σου πολύ συγκεκριμένο. Και μην λες τι χρειάζεσαι.
Αντ’ αυτού, πες τι ΔΕΝ μπορείς να κάνεις. Πες «είμαι χάλια στο PowerPoint και αυτά τα slides δείχνουν φρικτά». Πες «πρέπει οπωσδήποτε να στείλουμε αυτή την παραγγελία έως την Τρίτη και δεν έχω ιδέα πώς να το κάνω». Πες «έχω χαθεί και δεν μπορώ να βρω το ξενοδοχείο μου».
Όταν ζητάς με αυτόν τον τρόπο, γίνονται αμέσως πολλά δυνατά πράγματα… για τον άνθρωπο από τον οποίο ζητάς:
Κατ΄αρχήν, αμέσως δείχνεις σεβασμό στον άλλο. Χωρίς να το πεις με λέξεις, στην ουσία του έχεις πει «ξέρεις περισσότερα από εμένα σε αυτό», έχεις πει «μπορείς να κάνεις κάτι που εγώ δεν μπορώ». Έχεις πει «έχεις εμπειρία (ή κάποια δεξιότητα ή ένα ταλέντο) που εγώ δεν έχω».
Αυτό που στην ουσία έχεις πει, είναι «σε σέβομαι». Αυτό το επίπεδο σεβασμού είναι πολύ ισχυρό -και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Δεύτερον, αμέσως μεταδίδεις εμπιστοσύνη. Δείχνεις ότι είσαι ευάλωτος και παραδέχεσαι την αδυναμία σου. Αυτό που έχεις πει στην ουσία είναι «σε εμπιστεύομαι». Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι κάτι ισχυρό – και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Τρίτον, αμέσως μεταδίδεις ότι προτίθεσαι να ακούσεις. Δεν προσπαθείς να πεις ακριβώς πώς πρέπει ο άλλος να σε βοηθήσει. Του δίνεις την ελευθερία να αποφασίσει.
Αυτό που έχεις πει είναι «δεν χρειάζεται να μου πεις αυτό που πιστεύεις ότι θέλω να ακούσω. Σε παρακαλώ πες μου τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνω». Αυτό το επίπεδο ελευθερίας είναι πολύ ισχυρό –και ενισχυτικό και για τον άλλο.
Δείχνοντας τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη σου στους άλλους και δίνοντάς τους τον χώρο να μοιραστούν ελεύθερα την εξειδίκευση ή τη γνώση τους σε κάτι, δεν παίρνεις απλώς τη βοήθεια που νομίζεις ότι χρειάζεσαι. Μπορεί να πάρεις τη βοήθεια που πραγματικά χρειάζεσαι.
Και αν σκέφτεσαι ότι ζητώντας βοήθεια σε κάτι, επιβαρύνεις τους άλλους, αυτό δεν ισχύει. Καθιστάς έτσι ευκολότερο και για τους άλλους να ζητήσουν τη δική σου βοήθεια όταν τη χρειαστούν, διότι έχεις δείξει ότι είναι εντάξει να δείχνεις την αδυναμία σου σε κάτι και να παραδέχεσαι ότι χρειάζεσαι και τη βοήθεια κάποιου άλλου.
Και το πιο σημαντικό, οι άλλοι κερδίζουν την αληθινή αίσθηση ικανοποίησης και υπερηφάνειας, που πηγάζει από το ότι τους έχεις δείξει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που όλοι αξίζουμε, αλλά σπανίως λαμβάνουμε.
Και μετά λες άλλες δύο πολύ δυνατές λέξεις:
«Σε ευχαριστώ».
Και τότε όλοι είναι κερδισμένοι –όπως θα έπρεπε να είναι πάντα.