Σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα…

Κοιτάζω ξανά πίσω…Πάει καιρός ...πολύς καιρός ..Πάνε  χρόνια από τότε που σε είδα για τελευταία φορά…

Κι όμως είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα…

Τι ήσουν για μένα;

ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Έφυγες νωρίς, πολύ νωρίς…άκαιρα

Κι άφησες πίσω σου πολλά γιατί, και πόνο…ανείπωτο πόνο

Οι αναμνήσεις  αμέτρητες…

τόσα χρόνια κι ο πόνος είναι αμείωτος…

Πως είναι δυνατόν να συνεχίζεται ίδια η ζωή όταν χάνεται κάποιος

αγαπημένος σου, και μάλιστα τόσο ξαφνικά και άδικα;

Νομίζω η σταδιακή αύξηση της σκληρότητας του χαρακτήρα μου

οφείλεται σε αυτό καθ’ αυτό το γεγονός.

Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο, και θεωρώ ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να μην χαίρομαι και να μην λυπάμαι με την ίδια ένταση που το έκανα παλαιότερα.

Αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου σε χρειάζομαι σ'έχω ανάγκη ,δε ξέρεις πόσο ...σε χρειάζομαι...φοβάμαι...ήθελα να ήσουν εδώ, δίπλα μου, να μην περνάω τις δύσκολες αυτές καταστάσεις χωρίς εσένα…

Οποιαδήποτε άλλη παρουσία είναι ελλιπής!

  Μαρίζα Τσιτμή