Πολύ
θυμίζει τους γενίτσαρους αυτό που συμβαίνει με τη σημερινή κυβέρνηση:
από την ώρα που «τούρκεψαν» [υπό μία έννοια δε όχι μόνον μεταφορικά…],
έχουν γίνει μνημονιακότεροι της τρόικας /κουαρτέτου/θεσμών,
«γερμανικότεροι» των Γερμανών και, βεβαίως, πιο συστημικοί παντός
συστήματος...
καλύψει
και να ξεχάσει την καταγωγή της.
Όμως η καταγωγή δεν ξεχνιέται ούτε σβήνεται έτσι, μ’ ένα σφουγγάρι, ή με
κουβέντες που μπορεί κάποτε να έπειθαν και να συγκινούσαν πολλούς στην
απελπισμένη Ελλάδα, σήμερα όμως, πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο:
εξοργίζουν.
Ο
Τσίπρας όχι απλώς δεν πήγε εκεί που υποσχέθηκε αλλά πέρασε απέναντι σε
ότι υποτίθεται ότι πρέσβευε – θα το δουν γρήγορα όσοι δεν το είδαν
ακόμη.
Και από τη στιγμή που οδηγήθηκε εκεί, ο λόγος του έχει καταστεί κάτι
μεταξύ φάρσας και τραγωδίας.
Ετσι,
το μοναδικό πλέον ερώτημα που μένει να απαντηθεί ως προς το μέλλον της
κυβέρνησής του με τον Καμμένο είναι αυτό: τι θα επικρατήσει τελικά από
τα δύο; Η φάρσα, ή η τραγωδία;
Είναι όλα θέμα χρόνου. Τίποτε άλλο.
Φάρσα αν φύγει γρήγορα.
Τραγωδία αν μείνει πιο πολύ…
Υ.Γ.:
Πώς τον είπαμε αυτόν στην κυβέρνηση Τσίπρα Καμμένου που τον ενοχλεί ότι
δεν εφαρμόστηκαν πλήρως τα μνημόνια; Μάρδας; Να τον χαίρονται!...